Avontuur

Triathlonnend van Londen naar Parijs

Op eigen kracht van Londen naar Parijs. Het klinkt bijna als onmogelijk, op zijn minst een beetje idioot. En dat is het moment dat Jacomina Eijkelboom (47) denkt wat vet, dat wil ik ook! En ze deed het, de Enduroman Arch2Arc. Na 140 km hardlopen, 33 km zwemmen en 291 km fietsen kwam ze op 19 juni 2019 aan op de Champs-Élysées. Als eerste Nederlander én snelste vrouw ooit.

Ruim drie dagen achter elkaar was Jacomina aan het triathlonnen. Om precies te zijn: 66 uur en 56 minuten, inclusief een paar uurtjes slaap om ‘uitgerust’ aan de kanaaloversteek te beginnen. Je zou verwachten dat in de periode daarna zwemmen, fietsen en lopen even op een laag pitje staan. Maar als we de Hellas-atlete eind juli spreken, zit ze alweer midden in een fietsavontuur, nadat ze voor haar werk een TransAlp-mountainbiketocht heeft begeleid. “Hierna had ik drie weken vakantie en zou ik richting Zürich gaan om een vriend te begeleiden tijdens een zwemtocht”, vertelt Jacomina. “Mijn fiets kon echter niet mee in de trein, dus besloot ik er een geïmproviseerde fietsvakantie van te maken.” Of ze al hersteld is van haar Enduroman? “Nee”, lacht de ultra-atlete. “Maar mijn lichaam is gewend om te bewegen.”

Get used to the idea of swimming for as long as it takes rather than completing a set distance. A watch has no use in the Channel. And during your swim, don’t look up. France is always further away than you’d hope.

Uit de handleiding voor de Enduro-man Arch2Arc.

De aandacht verleggen

En nu kan ze dat heel ontspannen doen, zonder continu gefocust te zijn op dat ene doel en bepaalde trainingen af te móeten werken. Afgelopen driekwart jaar was dat wel anders. “Alles draaide om de Arch2Arc”, geeft Jacomina toe. En dat is niet verwonderlijk als je kijkt naar de omvang van deze beproeving, inclusief die gevreesde kanaaloversteek. “Officieel moest je twee jaar van te voren ingeschreven zijn, maar toen ik in 2018 bedacht dit te willen doen, wilde ik dat ook per se het volgende jaar doen.” En daar begint bij velen het onbegrijpelijke al… bedacht dit te willen doen… waarom? “Ik was heel erg gegrepen door het fenomeen ‘op eigen kracht van Londen naar Parijs’. Door zo’n landschap trekken, hoe tof is dat! En lange afstanden liggen mij goed. Je komt jezelf tijdens zo’n avontuur altijd tegen. Je wordt moe, krijgt blaren en andere ongemakken. De kunst is dan om de aandacht te verleggen, het mentaal te fixen.”

Het brein is sterker dan het lichaam, weet Jacomina. En dat bewees ze eerder al met onder meer The Oner Ultra Trail Run, Everesting op de Camerig en de Double Brutal. En in dat rijtje zou de Enduroman niet misstaan. Dat wetende ging de atlete op onderzoek uit. “Kan ik dat? Mag het van de organisatie? En wat betekent dat vervolgens?” Voor 2019 was er alleen nog een slot van 8 tot en met 17 juni en daarmee was Jacomina de eerste van dit seizoen. “Het betekent dat je ergens in die periode mag starten, waarbij er vooral gekeken wordt naar een zogenaamd window voor de kanaaloversteek. Is het water lang genoeg rustig? Hoe de stroming? Je bent geheel afhankelijk van de weersomstandigheden.”

Foto door: Supportcrew Arch2Arc
Foto door: Supportcrew Arch2Arc

“Ik geef niet snel aan dat ik het moeilijk heb of wil stoppen, maar het is wel fijn ook niet na te hoeven denken of het nog verantwoord is wat ik doe. Ik wist dat ik in veilige handen was.”

Jacomina Eijkelboom

Onrustige week

Jacomina trof het in eerste instantie niet. Al op 6 juni vertrok ze met twee van haar teamleden naar Engeland, maar een onrustige week volgde. Drie keer maakte ze zich op om te starten, maar werd het avontuur toch afgeblazen. “Ik was er lichamelijk en mentaal klaar voor. Elke dag langer wachten kost dan veel energie. Op een gegeven moment wisten we niet of het überhaupt nog zou lukken. De organisatie heeft mij toen gevraagd tot wanneer ik kon starten. Ik wilde heel graag en had de week erna vrij, maar voor mijn crew was dat anders. De organisatie bood aan daarin te ondersteunen mocht het nodig zijn.” Maar uiteindelijk 16 juni 2019 kon het avontuur dan echt beginnen. “Volgens een scenario waar een groot deel van mijn crew bij kon zijn, aangevuld met nieuwe mensen.”

Die crew was essentieel om zelfs maar aan haar Enduroman-poging te kunnen beginnen. Niet alleen om het volledig uitgedachte voedingsplan in de praktijk te brengen, maar ook om tijdens het avontuur het denkwerk van Jacomina over te nemen en haar fysieke toestand nauwgezet in de gaten te houden. “Je hebt mensen nodig die je volledig kunt vertrouwen en jou kennen. Mijn teamleden staan 100% voor mij klaar en wisten ‘Jaco gaat naar Parijs’. Het enige moment dat ik eventueel zou stoppen is als het gevaarlijk werd.”

En dat was niet ondenkbaar; een keer eerder overleed een deelnemer tijdens zijn kanaaloversteek. Jacomina zou doorgaan tenzij het onverantwoord werd. “Ik geef niet snel aan dat ik het moeilijk heb of wil stoppen, maar het is wel fijn ook niet na te hoeven denken of het nog verantwoord is wat ik doe. Ik wist dat ik in veilige handen was.”

Foto door: Supportcrew Arch2Arc

Tijdlijn

Vertrek naar Engeland (slot van 8 t/m 17 juni, window voor zwemmen 10-15 juni)
6 juni
Start vanuit Londen
16 juni, 16.00 uur
Aankomst Dover
17 juni, 10.55 uur
Start kanaaloversteek
17 juni, 20.24 uur
Aankomst Calais
18 juni, 12.54 uur
Start laatste etappe
18 juni, 16.35 uur
Aankomst Parijs
19 juni, 14.56 uur

Op zoek naar comfort

En dat is goed als je je bedenkt dat het avontuur van deze atlete begon met 3,5 marathons. Op 16 juni om 16.00 uur vertrok ze vanaf Marble Arch in Londen op weg naar Dover. In een tempo dat ze heel lang kan volhouden. “Ik moest mezelf rustig houden en efficiënt lopen, want ik moest nog zwemmen. Dat betekende vooral voldoende eten en drinken (ieder half uur) en niet te hard lopen. Pijn laat ik niet toe; ik ben continu op zoek naar mijn comfortzone.” Bijna 19 uur later kwam ze in Dover aan. “Yes, die hadden we afgevinkt. Ik kon even toegeven aan de vermoeidheid. Je mag zelf bepalen of je gaat slapen, maar dat wordt wel sterk geadviseerd. Ik heb eerst gegeten, wat nog best lastig is, want je hebt nergens trek in. Soep is zout en het makkelijkst weg te krijgen. Daarna heb ik vijf uur op bed gelegen met af en aan slapen. Als ik maar zou rusten.”

Foto door: Supportcrew Arch2Arc
Foto door: Supportcrew Arch2Arc

Na 9,5 uur begon het meest spannende onderdeel van de Arch2Arc: de oversteek. “Dat vond ik echt wel een ding”, geeft Jacomina toe. “Ik wist niet waar ik aan begon, het is zó groots.” Startende rond half 9 ’s avonds ging ze al snel de nacht in. “Dat mooie decor met de maan heb ik heel bewust de ruimte gegeven.” Toch kon het niet voorkomen dat de atlete het zwaar kreeg. Heel zwaar. “Ik had het koud en begon al na een uur te klappertanden.” Voor haar begeleider Ron reden om het voedingsplan van ieder half uur eten aan te passen naar twintig minuten. En dat hielp, Jacomina kreeg het snel warmer.

Maar ook een ander probleem popte op: kramp. “Dat je pijn in je schouders krijgt, dat weet je van tevoren. Maar kou en kramp, al zo vroeg in de race, maakten dat het niet goed zat in m’n hoofd. Als ze me toen gevraagd hadden of ik wilde stoppen, had ik zeker ja gezegd. En dat had ik achteraf niet naar mezelf kunnen verantwoorden. Gelukkig kon ik het uiteindelijk loslaten, want als de situatie niet meer verantwoord was hadden ze me eruit gehaald. Ik kwam er bovenop door om me heen te kijken. De vlakke zee, de opkomende zon en de enorme vrachtschepen.”

Foto door: Supportcrew Arch2Arc

Scheepshoorn in Calais

Bij de boodschap ‘nog maar 2,5 km te gaan’, kon Jacomina het niet geloven. “Voor mijn gevoel kwam ik maar niet vooruit. En het is letterlijk gebeurd dat mensen 500 meter voor de kust hun oversteek moesten staken vanwege de stroming. Ik wist ‘ik moet doorzwemmen, ik wil het halen’.” Dat betekende blijven crawlen, ook al gingen haar armen inmiddels meer door dan over het water. En dan het moment dat ze naar de kust moest zwemmen om daar haar armen in de lucht te steken. “Op mijn knieën, want ik kon niet meer op mijn benen staan. Ik had al twee nachten niet geslapen en was niet scherp. En daar klonk de scheepshoorn, ik had het gehaald. Eenmaal terug op de boot overheerste het ongeloof.”

“Je denkt niet na over de afstand. Eten en drinken waren cruciaal, daar was ik mee bezig, en ondanks de vermoeidheid ging ik me na twee uur fietsen weer beter voelen.”

Jacomina Eijkelboom

Vanaf dat moment in Calais wist Jacomina dat ze het ging halen. “Fietsen kan ik, en dan kan ik rusten wanneer ik wil.” Drie uur later begon ze aan een kleine 300 km richting Parijs. Het lichaam opgezwollen na 16,5 uur in het zoute water, de armen verzuurd, maar wetende te kunnen vertrouwen op het duurvermogen. “Je denkt niet na over de afstand. Eten en drinken waren cruciaal, daar was ik mee bezig, en ondanks de vermoeidheid ging ik me na twee uur fietsen weer beter voelen. Onderweg deed ik mijn vooraf getrainde powernaps van twintig minuten. Daarmee voorkom je dat je lichaam in ruststand gaat, maar rust je mentaal wel uit.”

Meefietsers had ze niet. “Daar heb ik niets mee. Tijdens zo’n avontuur zit ik heel erg in mijn eigen bubbel. Crewleden laat ik daarin toe, die heb ik nodig, maar de rest leidt af. Ook met data was ik niet bezig. Dat zou me alleen maar uit mezelf halen. Hoe voelt mijn lichaam? Heb ik voldoende gegeten en gedronken? Dat is het enige dat telt, verder weet ik dat het wel goed komt.” En dan, na drie dagen sporten, doemt Parijs op. Midden in de drukte van de spits fietst Jacomina over de Champs-Élysées naar de Arc de Triomphe. “Het moment dat je uit je pedalen klikt en de medaille op je nek gehangen krijgt, is heel onwerkelijk. Het is voorbij, ik ben er écht, ik heb het geflikt!”

Het avontuur, dát telt

Als ze nu haar wetsuit aanraakt, komt het allemaal terug. Hoe zwaar het was en de emoties die er omheen hangen. “Tegelijkertijd zit ik nog op een heerlijke wolk. Ik verwacht wel dat er nog een zwart gat volgt. Dat hoort erbij, dus dat moet ik maar gewoon toelaten. Het is ook fijn dat ik na een hele intensieve periode weer te tijd voor dingen kan nemen. Op sociaal vlak heb ik wel dingen afgezegd, de focus lag op trainen. Gelukkig ben ik heel creatief in het verzinnen van sportbewegingen. Op de stadsfiets naar het werk, een deel rennen, door naar de zwemtraining enzovoort. Bovendien werk ik niet voltijd, dus dat gaf wel wat beweegruimte.” Tot slot de onvermijdelijke vraag: what’s next? “Het is niet dat ik bewust op zoek ga naar mijn grenzen. Dat doe ik wel, maar niet als missie. Een volgend doel hoeft niet per se langer of zwaarder te zijn. Het gaat mij om het avontuur van A naar B. Dat wil ik zo lang mogelijk goed volhouden.”

Foto door: Supportcrew Arch2Arc
Foto door: Supportcrew Arch2Arc

Facts Jacomina

Run
140 km 18.55 uur
T1
Dover 09.29 uur
Swim
33 km 16.30 uur
T2
Calais 03.41 uur
Bike
291 km 18.21 uur
Totaal
66.56 uur

Op 19/06/19 was Jacomina:

 

36e finisher van de 76 pogingen
Eerste Nederlander
Snelste dame ooit
Vijfde overall

 


 

Dit artikel verscheen in Transition Magazine #22


Jeannet Pennings

Ervaren (hoofd)redacteur, werkt bij Boerenbusiness en als freelancer voor Tekstbureau PENnings. Triatlete bij IZGS in Haarlem.

Verzorgt de webredactie van transition.nl en schrijft over training, gezondheid en triathlon als lifestyle.

Nog niet
ingeschreven?

De NTB verstuurt elke donderdag een nieuwsbrief met een samenvatting van het nieuws van die week en de populairste artikelen van transition.nl