Avontuur

Eén jaar
twaalf hele
triathlons

Thomas Sijtsma

Schrijft voor Transition over avonturen in binnen- en buitenland en interviewt (top)atleten


Erik Kroon

Erik is eigenaar van Punch Creative, een reclame ontwerpstudio voor audio- visuele media.


Leestijd: 11 min

Wat doe je als je zeven keer uitgeloot wordt voor je ultieme uitdaging? Dan organiseer je er zelf een. Nog extremer, nog gekker en met een lief goed doel als motivator. Dit is het verhaal van Han Poppema.

 

Twaalf hele triathlons in twaalf maanden in twaalf Nederlandse provincies. Het plan van Han Poppema klinkt mythisch en dat is het misschien ook wel. Het weerhoudt de docent lichamelijke opvoeding niet van de uitvoering. Groningen en Zuid-Holland zijn al afgevinkt in de koude donkere maanden januari en februari en hij heeft alleen nog maar meer zin gekregen in de rest van het avontuur.

Teleurstellingen

Als er een cursus bestond voor het verwerken van tegenslagen en teleurstellingen, zou Han Poppema (51) het beste jongetje van de klas zijn. De triatleet – al is deze benaming eigenlijk te bescheiden voor zijn plannen – kreeg in het najaar voor de zevende keer te horen dat hij was uitgeloot voor de Norseman. De loodzware triathlon in Noorwegen was bijna een decennium lang een droom voor hem. Net als voorgaande jaren baalde Poppema, maar dit keer besloot hij het heft in eigen hand te nemen.

Wie denkt dat de grenzen in deze extreme sport zijn bereikt, heeft het mis. De Triple Dutch, waarbij in een jaar drie Nederlandse hele triathlons worden gedaan, is voor Poppema niet genoeg. Het kan altijd gekker, langer, sneller, gewaagder en origineler. Poppema gaat over limieten die anderen tegenhielden met zijn project TwaalfTwintig.

'Je kan overal in Nederland zwemmen, fietsen en hardlopen Waarom zou je dan altijd betalen voor een georganiseerd evenement?'

Han Poppema

Het plan van twaalf hele triathlons in twaalf maanden in twaalf provincies in 2020 is zijn eigen idee. Een idee om zijn teleurstellingen te verwerken. Bij de vorige afwijzingen van Norseman kwam Poppema in een zware periode terecht. Dit keer had hij bij voorbaat al een plan B bedacht. De uitwerking was er niet, maar de basis stond in zijn hoofd al. Poppema: “Je kan overal in Nederland zwemmen, fietsen en hardlopen Waarom zou je dan altijd betalen voor een georganiseerd evenement?”

Geen rem

Aan ervaring geen gebrek. Op zijn sportieve curriculum vitae prijken naast kleinere en kortere expedities vier hele triathlons in Almere, de Swissman Xtreme Triathlon, Austria eXtreme Triathlon en de ICON Xtri in Italië. “Het nadeel van deze prachtige evenementen is dat daarna mijn wereld totaal in elkaar stortte. Want wat moest ik? Het zijn zulke grote belevenissen, inclusief de lange voorbereiding en de reis die je er voor maakt. Nu heb ik elke maand een nieuwe uitdaging. Het is tegelijk de oplossing voor mijn jaarlijkse zwarte gat. Bovendien houd ik van nieuwe avonturen. Hoe extremer ze zijn, hoe mooier ik het vind.”

Naast triathlons is sportmaniak Poppema in de winter actief bij obstacle runs. In zijn leeftijdscategorie behoort hij tot de wereldtop. In 2018 klokte hij de tweede tijd bij de vijftigplussers. Er lijkt geen rem op deze man te zitten. De ICON Xtri in Italië gaf indirect de laatste aanzet tot TwaalfTwintig. Voor de race werd Poppema gevraagd zijn grootste nachtmerrie op een papiertje te schrijven. Zonder grote overpeinzingen schreef hij ‘being unable to sport’ op. Pas na thuiskomt vond hij het briefje in zijn zak.

Het Gehandicapte Kind

Zijn eigen woorden zetten Poppema aan het denken. Hij verdiepte zich in het onderwerp en koppelde stichting Het Gehandicapte Kind aan TwaalfTwintig. “Schrijf ook alsjeblieft niet op hoe stoer ik dit van mezelf vind”, zegt de triatleet. “Ik vind sporten het mooiste dat er is, dus dit is geen opgave voor mij. Ik doe dit voor kinderen die niet kunnen lopen.”

 

De Linschotenaar hoopt met het project geld in te zamelen en daar racerunners van te kopen. Met racerunners kunnen gehandicapte kinderen ook sporten. Een racerunner is een soort driewieler zonder pedalen, met een borststeun waardoor kinderen overeind blijven. Als afsluiter finisht Poppema daarom elke triathlon met een rondje op de atletiekbaan samen met kinderen in een racerunner. Beide edities die hij volbracht is hij ontvangen door een handvol juichende kinderen.

Maandelijkse uitdaging

Na de waanzinnige uitdagingen in het buitenland merkte Poppema dat zijn belastbaarheid hoger lag dan bij de gemiddelde triatleet. Een combinatie van aanleg en training, denkt hij. Na zware inspanningen voelde de inwoner van Linschoten zijn pezen een beetje trekken, maar een naam mocht het niet hebben. Blessures kreeg hij nooit en binnen een paar dagen kon hij weer op volle kracht zijn trainingen afwerken.

Bij zo’n sportlichaam paste een extremere dan extreme uitdaging. Als er wel sprake is van spierpijn in de benen gebruikt Poppema het adagium van de alcoholist die een kater na een heftige avond in de kroeg bestrijdt met biertjes in de ochtend. “Wanneer je spierpijn hebt, moet je de veroorzakende beweging weer maken. Dus na een triathlon ga ik de volgende morgen een rustige duurloop doen. Dan is de stramheid snel verdwenen.”

Organisatie

Tijdens het project TwaalfTwintig wordt Poppema bijgestaan door Erik en Jorèn Kroon. Vader en zoon zijn verenigd in het bedrijf Punch Creative en samen zijn zij verantwoordelijk voor de uitingen in de media, zoals persberichten, een website, filmproducties, een podcast en nieuwsartikelen en voor de hele organisatie. Die gaat het hele jaar door, want aan een langetermijnplanning wordt niet gedaan. Elke maand staan ze voor dezelfde uitdaging: waar en wanneer volbrengt Poppema zijn volgende triathlon? Datum, locatie en route worden per maand bepaald.

'Wanneer je vier ronden moet rijden, ben je na twee pas op de helft. Daarom probeer ik de komende maanden trajecten te kiezen met een aanrijdstuk, gevolgd door drie rondjes.'

Han Poppema

Het streven voor de vader van drie kinderen is in het eerste weekend van elke nieuwe maand te starten. Na de datum kiest hij als tweede de provincie en daarna pas analyseert hij potentiële routes. Waar hij in mei of juni sport is niet bekend, laat staan in oktober of november. Strenge regels zijn er niet voor het parcours. Poppema moet kunnen zwemmen, fietsen en lopen. “Al ga ik niet zwemmen in een zwembad. Buitenwater vind ik prachtig, ook al is het koud.” Vanwege de onvoorspelbaarheid van de Nederlandse winter bewaart Poppema een paar kustprovincies voor de laatste twee triathlons. Wanneer het vriest en meren en sloten vol ijs liggen, is zeewater de enige mogelijkheid om buiten te zwemmen.

Mentale spelletjes

In Groningen was begin januari de eerste triathlon. Poppema woonde daar jaren en kent de wegen. Gekozen werd voor een fietsroute met een aanloop van 60 kilometer en daarna zes omlopen van 20 kilometer. Dat was achteraf gezien te veel herhaling. Poppema: “Ik ben van de drierondjestheorie. Een grote lus van 180 kilometer duurt gevoelsmatig te lang en veel kleine rondjes achter elkaar is mentaal ook moeilijk. Wanneer je vier ronden moet rijden, ben je na twee pas op de helft. Daarom probeer ik de komende maanden trajecten te kiezen met een aanrijdstuk, gevolgd door drie rondjes.”

Poppema houdt van indelen en mentale spelletjes, zoveel is duidelijk. De marathon hakt hij ook in stukjes. Drie keer tien kilometer en dan nog twee keer vijf kilometer. Zo stiefelde hij naar de finish in Groningen en Rotterdam. Dan is het geheel te overzien, vindt hij.

Zuid-Holland was als tweede aan de beurt. Waar in Groningen nog bij vijf graden watertemperatuur werd gezwommen, was in de Reeuwijkse Plassen deze temperatuur al opgelopen tot tien graden. In een golfsurfpak doorstond hij lachend de kou. Weersomstandigheden hielden de leraar van het Kalsbeek College niet tegen. Toen niet, nu niet en in de komende maanden niet.

Wedstrijd tegen jezelf

In beide edities tot nu toe kreeg hij hulp. Niet alleen van vader en zoon Kroon, ook naaste vrienden Jan Gras en Co van Eck, die hij beiden al jaren kent, sloten tijdens de tochten aan. De leraar vindt het geen probleem als andere triatleten mee zwemmen, fietsen of lopen. In Zuid-Holland haakte zelfs een groepje wielrenners aan en in Groningen beukte hij langs de eindeloze rij weilanden tegen de straffe wind in kop over kop met een van zijn beste vrienden. “Dat was vooraf wel een van de grootste dilemma’s. Hoe puriteins wil je deze triathlons doen? Alleen of met anderen? Ik hoop zelf elke editie op gezelschap.”



Poppema ziet het als training. “Bij de wissels drink ik op mijn gemak een kop koffie. Als anderen daar moeite mee hebben, is dat hun probleem. Ik vind het prachtig als mensen mij willen bijstaan, dat zeg ik uit de grond van mijn hart. Het is een publiek gebeuren, we moeten dit samen doen voor de stichting en de kinderen die een racerunner nodig hebben. Ik hoef mezelf niet te bewijzen met een tijd. Een wedstrijd tegen jezelf is de mooiste wedstrijd. Niemand hoeft mijn regels te bepalen.”

Eenvoudiger

Stiekem vindt Poppema dit triathlonjaar eenvoudiger dan voorgaande jaren waarin hij veel harder trainde richting het piekmoment van een extreme wedstrijd in het buitenland. Hij houdt immers ook van snowboarden, surfen, klimmen, suppen, fitness en judo. “Ik train nu een beetje tussen de bedrijven door. De eerste week na een hele triathlon doe ik niks. Dat is moeilijk voor een persoon als ik, want zodra het kan sta ik buiten te sporten.”

'Het belangrijkste ingrediënt voor het slagen van TwaalfTwintig is de appeltaart van de vrouw van Poppema. Cola en appeltaart, meer heeft hij niet nodig tijdens de triathlon.'

Erik Kroon

“Als ik zelfs met touwen niet binnenshuis gehouden kan worden, ga ik in die week wandelen of suppen. Dan ben ik toch mijn energie kwijt. Na een week ga ik een keertje lopen, ongeveer tien kilometer. Een stuk fietsen kan ook. Na twee weken heb ik een piekmoment met een paar stevige trainingen en vervolgens bouw ik weer af. Rusten voor de volgende hele triathlon.”

Gekke leraar

In de tussentijd heeft Poppema drie of vier keer per week contact met zijn crew. Samen dromen en fantaseren ze over originele en verrassende routes. Voor Noord-Holland durven ze al hardop te spreken over een start op Pampus, daarna fietsen naar Den Helder om het vervolgens lopend af te maken op Texel. In Friesland wordt gekeken naar het elfstedenwater voor de zwemroute. Bij Almere wordt gedacht aan deelname aan de Challenge en in Limburg zou Poppema het liefst het noordelijkste en zuidelijkste puntje aantikken.

Het deert Poppema niet dat hij door bekenden voor gek wordt verklaard. “Een groter compliment kunnen ze mij niet geven. Op school roepen de kinderen dat ook wel eens naar mij, maar daar is over het algemeen weinig voor nodig. Een leraar is al snel gek. Ze noemen mij op school vaak Erben Wennemars. Ik lijk niet alleen op hem, ik ben net zo druk. Ik probeer veel meer te zeggen dan mogelijk is in de beschikbare tijd.”

Na de twaalf triathlons gaat Poppema niet op zijn lauweren rusten. Een zwart gat gaat niet aan de orde zijn. Poppema heeft al een doel voor de wintermaanden aan het einde van 2020 en het begin van 2021: “Trainen voor de obstacle runs. Ik wil nog eens wereldkampioen worden.”

Volg Han Poppema en zijn project TwaalfTwintig ook op Facebook en Instagram.

Militaire operatie

Erik en Jorèn Kroon, vader en zoon van 53 en 20 jaar oud, hebben dit jaar hun handen vol aan Han Poppema. Zij zijn de begeleiders van TwaalfTwintig en zorgen dat alles voor de atleet is geregeld. ‘Poppema moet sporten, wij doen de rest’, zegt vader Kroon. En daar komt nogal wat bij kijken. Want hoe plan je een hele triathlon in zonder wedstrijdorganisatie?

Vooral vader Kroon steekt er bijna al zijn beschikbare tijd in. Voor het zwemmen regelt hij een bootje, in verband met de veiligheid, en een plek om rustig om te kleden. Wanneer Poppema fietst, rijden de twee mannen van Punch Creative in een camper achter de triatleet aan. Achterop staat dan tenminste één mountainbike. Bij de afsluitende marathon fietst een van de twee mee met Poppema. Eenvoudig is het allemaal niet. Bij de triathlon van februari in Zuid-Holland raakten ze Poppema kwijt in de duinen tussen Katwijk en Scheveningen. “We proberen zo veel als mogelijk bij hem te zijn, maar dat moeten de wegen wel toelaten. Daarom proberen we fietspaden te vermijden, net als grote wegen. Binnenweggetjes zijn ideaal, maar vind die maar eens in een drukke provincie.”

De familieleden krijgen hulp van Jan Gras en Co van Eck, de twee beste vrienden van Poppema. Een van hen zet vooraf het zwemonderdeel uit en controleert of er geen boten varen. Op de dag zelf gaat de wekker van Erik Kroon rond 3.15 uur. Daarna haalt hij met de camper Poppema op. In zijn wagen liggen drie grote bakken: voor elk onderdeel kan Poppema de belangrijkste benodigdheden kwijt. Daarnaast zijn er tasjes met voeding, ook voor zijn zoon en zichzelf. “Het belangrijkste ingrediënt voor het slagen van TwaalfTwintig is de appeltaart van de vrouw van Poppema. Cola en appeltaart, meer heeft hij niet nodig tijdens de triathlon. Poppema heeft een paar stukjes nodig om te excelleren.” Erik en Jorèn Kroon meenden zelf een makkie te hebben in de volgcamper. In Groningen dachten ze bijvoorbeeld genoeg tijd te hebben voor een lunch. Dat bleek niet het geval. Uitgehongerd haalden ze het einde van de dag. Vanaf Zuid-Holland nemen ze pannenkoeken en pastasalades mee voor zichzelf. “Voor Poppema is het als een kinderfeestje”, zegt Kroon. “Hij wordt weer thuisgebracht. Al met al ben ik achttien uur van huis. In de voorbereiding zit meestal een volle werkweek. Soms moet ik een beetje oppassen dat mijn eigen bedrijf er niet onder gaat lijden. Al is het fantastisch om dit te doen.”


Dit artikel verscheen in Transition Magazine #24

Deel dit artikel


Thomas Sijtsma

Schrijft voor Transition over avonturen in binnen- en buitenland en interviewt (top)atleten

Erik Kroon

Erik is eigenaar van Punch Creative, een reclame ontwerpstudio voor audio- visuele media.

Nog niet
ingeschreven?

De NTB verstuurt elke donderdag een nieuwsbrief met een samenvatting van het nieuws van die week en de populairste artikelen van transition.nl