In één jaar tijd toewerken naar een Ironman, zonder triathlonervaring. Klinkt als gekkenwerk. Maar Ruben den Hartog heeft een duidelijk doel voor ogen. Zijn race draait straks niet om hem, maar om Jochem. Zijn vriend die drie jaar geleden op 20-jarige leeftijd zelfmoord pleegde. Voor Ruben is het een jaar van vallen en opstaan.

“De eerste keer dat ik ging zwemmen liep ik meteen een schouderblessure op”, vertelt Ruben. De 22-jarige fysiotherapeut gaat in juli zijn allereerste Ironman doen in Bolton, Verenigd Koninkrijk. Een half jaar later kan hij erom lachen als hij me op de racefiets vertelt over zijn ‘opstartproblemen’ als beginnend triatleet. Waar de meeste van zijn leeftijdsgenoten zich richten op de olympische afstand, gaat Ruben meteen voor de Ironman. “Ik ben nu nog jong en ik kan een tussenjaar nemen van mijn studie. Het voelde als het goede moment om het te doen.”

Autodidact

Hij gunde zich voordat hij aan zijn missie begon één maand de tijd om te kijken waar hij stond. Op de fiets stappen en hardlopen, wat voor tempo liep hij eigenlijk? Weer eens zwemmen, dat had hij sinds hij zijn zwemdiploma haalde niet echt meer gedaan. Oriënteren op triathlonverenigingen, kijken waar er überhaupt zwembaden in de buurt zaten en de juiste spullen aanschaffen. Op 1 september begon Ruben aan de uitdaging. Hij had bedacht om elke discipline drie keer per week te doen. Gezond eten, geen alcohol meer. “Ik trainde nog niet echt gericht, maar ging al wel heel erg vooruit.”

Tegen het zwemmen keek Ruben het meeste op. Door zijn schouderblessure kon hij het zwembad eerst niet in. Vanuit zijn sport, schaatsen, was hij wel gewend om eindeloos te sleutelen aan zijn techniek. “Toen ben ik allemaal filmpjes op YouTube gaan kijken waarin de zwemslag geanalyseerd wordt door trainers en gaan lezen over zwemtechniek.” Eenmaal in het water bleek dat hij het vlot oppikte. “Als ik bijvoorbeeld merkte, ‘oh ik heb nu last van mijn ademhaling’, dan wist ik vanuit de theorie hoe het zou moeten en welke oefeningen ik kon doen om dat te trainen. Soms liet ik iemand me filmen, om mijn zwemslag te analyseren. Ik ben geen Michael Phelps natuurlijk, maar ik kon wel al gauw ontspannen zwemmen en kwam redelijk snel vooruit.”

Trainer met verstand

Na drie maanden begon de vooruitgang te stagneren. “Ik begon wat lichte pijntjes en blessures te voelen, soms voelde ik me niet helemaal top.” In zijn fanatisme had Ruben zich die eerste maanden geen enkele rustdag gepermitteerd en elke dag heel hard getraind. Hij zat tegen overtraind zijn aan. Ruben besloot een online coach in de arm te nemen die schema’s voor hem maakte en zijn Trainingpeaks-account in de gaten hield. Ineens kwam er variatie in zijn trainingsweken.

Hij moest elke week één verplichte rustdag houden en kreeg ook veel meer sessies op lagere intensiteit voorgeschoteld. “Ik merk dat dat heel goed werkt. Ik kreeg ook veel meer plezier in het trainen, omdat ik wist dat die trainer er verstand van had. Je twijfelt niet zo over wat je doet. Als ik het vergelijk met daarvoor, dan deed ik eigenlijk ook maar wat.” Na zes maanden trainen is Ruben al aardig fit voor zijn race op 14 juli. “Die dag wordt D-day.”

‘Zoiets doet hij niet’

Ruben lag op een strand in Frankrijk, toen hij de ingeving kreeg om de Ironman te gaan doen. Meteen bedacht hij ook dat hij de race wilde lopen om geld op te halen voor het goede doel, voor zijn vriend Jochem. “Ik ben heel nuchter en geloof echt niet in zulk soort dingen. Maar diezelfde avond kwam ik erachter dat het Jochems verjaardag was geweest. Heel random. Toen had ik het gelijk te pakken.” Eenmaal thuis schreef Ruben zich meteen in. “Kon ik ook niet meer terug.”

Jochem beroofde zich drie jaar geleden plotseling van het leven, hij was toen twintig jaar. “Ik was op mijn werk toen ik gebeld werd dat Jochem was gevonden”, herinnert Ruben zich. “Dan stort je wereld wel even in. Zijn ouders dachten dat hij bij zijn vriend was en andersom. Toen kwamen ze erachter dat hij helemaal nergens was.”

“Hij was depressief, maar zoiets doet hij niet. Dacht ik. Hij heeft niks achtergelaten, dat maakt het wel lastig om het een plek te geven.”

Jochem was een jongen die wel impulsieve dingen kon doen, maar nooit had Ruben het idee dat hij in staat zou zijn om zichzelf van het leven te beroven, vertelt hij. “Hij was depressief, maar zoiets doet hij niet. Dacht ik.” Met oud en nieuw was Ruben nog met zijn hele vriendengroep een week weggeweest, zoals ze elk jaar deden. Ook Jochem was daarbij. “Achteraf denken we dat hij het eigenlijk toen al wist en dat hij die week als afscheid had gepland”, denkt Ruben. “Hij heeft niks achtergelaten, dat maakt het wel lastig om het een plek te geven. Ook voor zijn ouders.”

Grip op je Dip

Toen Ruben aan Jochems ouders vertelde over zijn plan reageerden ze emotioneel. “Ze boden ook meteen hulp aan op allerlei manieren. ‘Als je iets nodig hebt, een sporthorloge, fiets, wij betalen het voor je’.” Hoe zij reageerden vindt hij misschien nog wel het allermooiste van de hele actie. Ruben vroeg ze op zoek te gaan naar een goed doel wat zou passen bij Jochem.

Samen met hun twee zoons pluisden ze twee maanden lang allemaal goede doelen uit. Waar gaat het geld heen, wat doen ze allemaal precies? “Ze bekeken zelfs hele jaaropgaven”, vertelt Ruben. Uiteindelijk kwamen ze bij Grip op je Dip uit, een stichting die onderdeel is van het Trimbos instituut. Het landelijke kenniscentrum voor verslavings- en geestelijke gezondheidszorg probeert jongeren tussen de 16 en 25 jaar te bereiken die sombere of negatieve gedachten hebben. Via online chatsessies kunnen de jongeren laagdrempelig met lotgenoten en zorgprofessionals in contact komen. “Dat werkt erg goed, ook omdat ze leren, ‘hee, ik ben niet de enige’”, zegt Ruben.

Grip op je Dip is opgezet met hulp van overheidssubsidies. Het is de eerste keer dat de organisatie donaties ontvangt. “We zijn met de hele vriendengroep bij ze langs geweest. Ze waren meteen heel enthousiast en voelden zich vereerd. Wij mochten ook bepalen waar het geld heen zou gaan.” In samenwerking met zelfmoordlijn 113 wordt van het geld een gerichte cursus gemaakt voor jongeren die kampen met zelfmoordgedachten. “Met 15.000 euro kunnen ze een begin maken en voor het hele plaatje is 40.000 euro nodig. Daar zijn we nog lang niet”, vertelt Ruben. Tot aan de Ironman organiseert hij verschillende acties om geld in te zamelen.

Allemaal waard

Begin juli vertrekt Ruben met twintig man naar Bolton voor zijn Ironman. De familie van Jochem gaat mee en ook de hele vriendengroep en Jochems toenmalige vriend. “Depressie is een veel groter probleem dan mensen denken.” Ruben hoopt dat de cursus veel jongeren gaat helpen. “Maar,” zegt hij, “al zou het maar één iemand helpen die zichzelf anders van het leven zou beroven. Dan is het allemaal al meer dan waard.”

Wil je doneren aan Ruben’s actie? Dan kan dat via zijn Pay it Forward-pagina.

Ironman in 12 maanden
Heb jij ook plannen voor een hele triathlon? Ontzettend tof! Het is raadzaam om de tijd te nemen om naar zo’n groot doel toe te werken. Begin klein en doe eerst eens een sprint of OD. Voor de ervaring, om je lijf te laten wennen en omdat het leuk is. Wil je toch binnen een jaar een Ironman doen, dan hebben we 12 stappen/tips voor je. Lees het hele artikel ‘Ironman in 12 maanden’ uit Transition #14. 


Dit artikel verscheen in Transition Magazine #21

Tekst: Jessica Merkens
Beeld: Andreas de Groot

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.