Opgroeiend in de Noordoostpolder, daar waar het altijd waait, fietsten Abel (28) en Izak (26) Hanse dagelijks vijftien kilometer naar school en weer vijftien kilometer naar huis. De hardheid die ze daarmee ontwikkelden zou later nog goed van pas komen. Tijdens hun studietijd in Enschede maakten de broers kennis met triathlon en waren snel verkocht. “Het is de combinatie van drie fijne sporten.”

Allebei trainen bij triathlonvereniging Aloha in Enschede, uitkomen voor hetzelfde team in de Teamcompetities en samen aan de start staan van verschillende wedstrijden. Afgelopen jaren flitsten Abel en Izak vaak samen voorbij in de triathlonwereld. Het mag best bijzonder genoemd worden wanneer twee broers een vergelijkbaar pad volgen, maar helemaal toevallig is het niet. Enige sportiviteit zit in de genen bij de familie Hanse en als een van de broers aan triathlon doet, opent dat sneller deuren voor de ander. Alhoewel… voor broer Joris (29), ook fervent fietser en hardloper, is triathlon tot nu toe een brug te ver.

Hebben jullie triathlon van huis uit meegekregen?

“Nee, dat niet zozeer”, vertelt Izak. “Triathlon leefde ook niet heel erg in de Noordoostpolder. We waren meer van het voetballen, soms hardlopen en later ook wel schaatsen.” Abel: “Veel bewegen was altijd wel al een ding. We fietsten heel veel.” Logisch, stelt Izak: “We woonden in Rutten, vijftien kilometer van school af. En ja, in de Noordoostpolder waait het altijd.”

Abel Hanse

Wanneer dook het triathlonvirus op en wie heeft wie aangestoken?

Abel: “Triathlon trok mij al voordat ik ging studeren. Ik had altijd al in mijn hoofd dat ik dat eens wilde gaan doen. Toch was ik in het eerste jaar van mijn studie vooral bezig met feesten en niet zozeer met sporten. Tot dat ik in het universiteitskrantje een advertentie zag van Aloha met een tienweekse cursus.” Het zaadje was wellicht al geplant op de middelbare school… “Daar werd altijd een scholierentriathlon georganiseerd. Heel klein, maar toch.” Izak: “Toen Abel met triathlon begon zat ik nog op de middelbare school. Destijds vond ik dat eigenlijk maar een beetje een raar idee”, lacht hij. “Ik verklaarde hem voor gek. Toen ik zelf ging studeren, ben ik eerst op schaatsen gegaan. Vooral niet alles hetzelfde doen wat Abel deed.” Zijn broer lacht: “Maar uiteindelijk kom je er wel.” Izak: “Op een zeker moment zei ik tegen Abel dat ik die triathloncursus wel een keer wilde doen om het te proberen. Zijn reactie: ‘Tja, dan kun je ook gewoon gelijk lid worden, dan leer je het tenminste echt’. Ik ben een keer mee gaan doen en ja, dat bevalt nog steeds.”

En wat maakt triathlon zo aantrekkelijk?

Abel: “Ik vind het sowieso alle drie hele fijne sporten. Fietsend de omgeving verkennen, lekker door het bos lopen, maar ook gewoon het uurtje zwemmen. Toen ik bijna een half jaar niet gezwommen had en weer in het zwembad sprong, merkte ik hoe fijn dat is.” Voor Izak heeft de combinatie van sporten ook een praktisch voordeel. “Toen ik begon met triathlon had ik nog een hardloopblessure. Als één onderdeel even niet zo goed gaat, dan heb je nog twee andere sporten waar je op kan focussen. Er is altijd iets om je mee bezig te houden.” Daarnaast is het volgens Abel de uitdaging. “Jezelf grote doelen stellen en kijken wat je kan”, zegt hij enthousiast. “Iets doen dat je heel eng vindt en de tijd nemen om je daar op voor te bereiden. En dat je dan op een dag heel sterk bent.”

Is het hebben van een groot doel belangrijk?

“Voor mij hoeft dat niet per se”, zegt Izak. “Afgelopen jaren was mijn enige doel beter worden en had ik niet één piekmoment. Ik wil mezelf steeds pushen om iedere keer net iets verder te gaan. Die progressie vind ik belangrijk, maar dat kan ook op de korte afstand.” Abel: “Voor mij is dat wisselend. Soms heb ik periodes dat ik alleen maar sneller wil worden, maar een groot doel als een hele triathlon vind ik wel heel gaaf. Het continu ergens mee bezig, daar kan ik meer motivatie uit halen.”

Waar zijn jullie het meest trots op?

“Voor mij is dat de Embrunman”, zegt Abel. “Of ik helemaal tevreden ben over die race vind ik moeilijk te zeggen, je wilt toch altijd sneller zijn, maar het is wel een vrij extreme triathlon en daar hou ik van. Daarnaast heb ik de hele van Wales gedaan.” Izak: “Tot nu toe ben ik het meest trots op Klazienaveen afgelopen jaar, mijn eerste halve. Ondanks dat ik daar niet heel specifiek naar toe had getraind, was dat een heel goede race. Vlekkeloos en sneller dan verwacht.”

Izak Hanse

En ondertussen stiekem toch geïnspireerd door je oudere broer…

Izak lacht. “Ik heb me inderdaad ingeschreven voor de hele van Vichy in Zuid-Frankrijk. Toen Abel meedeed in Wales, was ik daar samen met mijn vriendin vrijwilliger. We hebben de hele dag geholpen, de mensen ontvangen die binnen kwamen, tassen uitdelen, enzovoorts. Het hele evenement om de wedstrijd heen, al die mensen die zo diep gaan en het ze zien volbrengen, dat deed me wel wat. Het leek mij heel gaaf om dat ook een keer te doen.”

Hoe zit het met de onderlinge competitie?

“Izak is sneller helaas”, lacht Abel. “Dat is langzaam zo gekomen. Toen ik nog sneller fietste, kon ik me daar aan vast houden, maar dat was op een gegeven moment ook voorbij.” Izak: “Afgelopen jaar hebben we allebei in de 2eDivisie meegedaan. Ik eindigde dan meestal in de top tien.” Abel: “Ik was een goede middenmoter.” Izak: “Toen Abel nog sneller fietste en ik sneller zwom, kwamen we elkaar tegen. Lopen was een beetje vergelijkbaar, dus dan ben je wel met die competitie bezig, maar inmiddels kijken we daar niet echt meer naar.” Abel: “Als de verschillen klein zijn, is het interessant, anders niet. Bovendien waren we eigenlijk ook altijd een team als we aan dezelfde wedstrijd meededen. Dan voelt het niet als concurrentie, maar moedig je elkaar juist aan.”

Betekent broers zijn ook automatisch veel samen trainen?

“Dat gebeurt eigenlijk zelden”, zegt Izak. “We wonen nu zo’n 25 kilometer bij elkaar vandaan, dus dat maakt het minder vanzelfsprekend.” “Soms zie ik op Strava dat Izak vlak langs mijn huis fietst en dan komt hij niet eens even een bakkie doen”, lacht Abel, die nu bij Tri-Team van Wijnen in Markelo traint. “Soms doen we wel regionale wedstrijdjes samen, zoals een loopje in Diepenheim waar Joris ook aan meedoet.”

Waar bewonder je de ander om?

Abel: “Ik denk dat Izak veel meer discipline kan opbrengen dan ik. Wat vroeger opstaan voor een training. Ik heb het volgens mij nog nooit voor elkaar gekregen om ’s ochtends vroeg in het zwembad te liggen. Ik ben wel fanatiek, maar kan ook goed luieren.” Izak lacht: “Dat denk ik ook.” Andersom heeft hij bewondering voor Abels beproevingen. “Dat onbekende opzoeken, waar ik altijd voor een uitgestippelde route ga. Neem zo’n Embrunman met 5.000 hoogtemeters. Dat hij de uitdaging steeds opzoekt, vind ik wel heel gaaf.”

Welke ambities hebben jullie nog?

Izak: “Voor mij ligt de focus nu op de Ironman, waarvoor ik momenteel zo’n vijftien uur per week train. De 2eDivisie vind ik leuk om te doen, maar heeft niet mijn prioriteit. Dat hoeven geen perfecte races te zijn. Verder zou ik nog wel een keer de overstap naar de 1eDivisie willen maken.” Abel: “Voor mij staat triathlon nu even op een lager pitje. Ik focus me op werk en ben blij met vijf tot zes uur trainen in de week. Ik hoop dat dat wel weer een keer meer wordt, maar voor nu ben ik hier blij mee en staat plezier voorop. In de toekomst wil ik graag nog een wedstrijd van het kaliber Enbrunman doen. Dan heb ik iets om naar toe te werken. Ik moet er bang voor kunnen zijn, dat inspireert. Als ik weet dat ik het al kan, vind ik het minder spannend.”

En wellicht ooit nog eens met drie broers aan de start van een triathlon?

“Joris denkt er soms wel aan om triathlon te proberen. Anderzijds vind hij het een grote stap om ook nog drie uur extra in de week vrij te maken om te zwemmen. Het is voor ons geen ultiem doel, maar het zou natuurlijk wel leuk zijn om eens met z’n drieën mee te doen.”

Online serie
Dit artikel is onderdeel van een online serie over triathlonnende broers en zussen, de Brownlees, Polyanskiys en Raelerts van Nederland. Hoe zijn zij samen de triathlonsport ingerold? In hoeverre bepaalde dat vroeger het gezinsleven? Racen ze graag tegen elkaar? Wie daagt wie uit? En hoe is het gesteld met de gunfactor? Lees ook de artikelen met Erik-Simon en Sven Strijk, met Henk, Petra en Mark Elbertsen en met Jolien en Marije de Gruijter.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.