Swimrun is een combiduursport die een stormachtige ontwikkeling doormaakt. In Nederland kennen we vooral zwemloopjes en Het Rondje Eilanden. Thomas Schreven ontdekte dat er veel langere en avontuurlijkere varianten zijn. En er is een WK, want zo gaat dat met combiduursporten.

Een weddenschap tussen de eigenaar van hotel Utö Värdshus, een vriend en twee van zijn medewerkers, stond in 2002 aan de basis van de eerste ÖtillÖ – letterlijk: van eiland naar eiland – race in Zweden. De vier mannen daagden elkaar uit om in teams van twee via de talloze eilandjes in de Stockholm-archipel naar het eiland Sandhamn te zwemmen en te rennen. De uitdaging – waar de twee teams meer dan 24 uur over deden – groeide in 2006 uit tot een officiële wedstrijd en stond aan de basis van een populaire nieuwe combiduursportdiscipline die internationaal intussen bekendstaat als ‘swimrun’.

Na een voorzichtige start, met in de beginjaren voornamelijk races in Scandinavië, groeit het aantal wedstrijden nu ook gestaag in de rest van Europa, Amerika en Canada. Er is een ÖtillÖ – spreek uit eu til eu – World Series met races in Kroatië, Zweden, Groot-Brittannië, Zwitserland, Frankrijk en Duitsland en een wereldkampioenschap in Zweden. Thomas Schreven (46) is één van de weinige Nederlanders die deel heeft genomen aan het wereldkampioenschap in Zweden – een race die bekend staat als een van de zwaarste eendaagse duursportevenementen ter wereld.

Thomas en zijn Finse vrouw Jasmina Glad-Schreven, kwamen de afgelopen jaren in vier van de vijf World Series-races aan de start en eindigden in 2018 als derde gemengd team in ÖtillÖ. Het tweetal, dat in het verleden meedeed aan Ironmans en het wereldkampioenschap op Hawaii, besloot na de geboorte van hun zoon Elvin in 2012, hun focus te verleggen.

Middenin de natuur

De switch van triathlon naar swimrun kwam in de periode dat Thomas met zijn gezin naar Finland verhuisde waar de sport al redelijk bekend was. “Jasmina en ik hebben in Rio de Janeiro en Nice gewoond, maar in 2013 was ik helemaal klaar met mijn baan in de olie-industrie en zijn we naar Finland verhuisd. In 2014 deden we voor het eerste mee aan een lokaal wedstrijdje en we waren meteen verkocht.”

“Je kunt triathlon en swimrun moeilijk vergelijken. Tijdens een swimrun kom je op plekken waar je anders nooit zou komen, echt middenin de natuur. Je moet je aanpassen aan de elementen en de veranderingen in het parcours: golven, stroming, heuvels, rotsen, modder. Geen parcours is hetzelfde”

Het grote voordeel van swimrunning, is dat je niet hoeft te fietsen, vindt Thomas. “Daar gaat zo ontzettend veel tijd in zitten en het is ook meteen een stuk gemakkelijker reizen naar wedstrijden. Verder kun je triathlon en swimrun moeilijk vergelijken. Tijdens een swimrun kom je op plekken waar je anders nooit zou komen, echt middenin de natuur. Je moet je aanpassen aan de elementen en de veranderingen in het parcours: golven, stroming, heuvels, rotsen, modder. Geen parcours is hetzelfde. In een Ironman ben je vaak gefocust op je tijden die je over een bepaalde afstand doet, maar dat moet je in een swimrun allemaal loslaten. Wij sporten dan ook niet met hartslagmeters of andere gadgets, we racen puur op gevoel.”

Te hard van start

Na hun eerste kennismaking met swimrun, leek het hen een leuk idee om mee te doen aan ÖtillÖ die bestaat uit tien kilometer zwemmen en 65 kilometer trailrunnen. “Dat doen we wel even, dachten we, maar dat viel dus behoorlijk tegen”, lacht Thomas. “We hadden té dunne wetsuits en hebben enorm kou geleden. We gingen in ons enthousiasme veel te hard van start en sprongen te nonchalant om met onze voeding. Je zwemt in heel koud water en daarna moet je in je wetsuit hardlopen, die temperatuurswisselingen zuigen al snel alle energie uit je. Daar moet je je lichaam echt op trainen.”

Foto: ÖTILLÖ – PierreMangez

Een blessure zorgde er voor dat het koppel halverwege moest opgeven. “We hadden net de beruchte 1400 meter lange Pig Swim achter de rug. Je zwemt daar in open zee en de golven en de stroming maken die oversteek extra lastig, vooral als je al wat moe wordt. Vóór die oversteek, tijdens een van de meer dan vijftig transities in en uit het water – er zitten 26 eilanden in het parcours – waar je vaak over gladde rotsen moet klauteren, was Jasmina ten val gekomen waarbij ze haar knie blesseerde. Ze heeft het nog geprobeerd om met pijnstillers toch de race af te maken, maar het ging helaas niet meer.”

Driemaal is scheepsrecht

Het tweetal lag op het moment van opgeven op de eerste plek bij de gemengde teams. “We gingen daardoor een beetje met een vervelende nasmaak naar huis en namen ons direct voor om terug te komen”, vervolgt Thomas. In 2016 sloeg het koppel een jaartje over vanwege de geboorte van hun dochter Viivi, maar in 2017 stonden ze weer aan de start. “Dit keer viel ik op mijn knie. Ik kwam op scherpe steen terecht en scheurde daarbij mijn quadriceps pees af. Uiteindelijk lag ik door een infectie zes weken in het ziekenhuis en toen die infectie na zware antibioticakuren eindelijk weg was, moest ik nog twee maanden van mijn teen tot mijn heup in het gips.”

“Drie keer is scheepsrecht, dachten we, dus besloten we nog een keer mee te doen aan het wereldkampioenschap. Dit keer zonder grote verwachtingen, ons doel was de finish halen.”

ÖtillÖ Utö in mei 2018 was na de revalidatie hun eerste race en het tweetal maakte met een tweede plek een geslaagde comeback. “Drie keer is scheepsrecht, dachten we, dus besloten we nog een keer mee te doen aan het wereldkampioenschap. Dit keer zonder grote verwachtingen, ons doel was de finish halen.” Even leek hun deelname in gevaar te komen toen Jasmina drie weken voor de wedstrijd twee vingers brak. Gelukkig brachten de peddels, die in Swimruns zijn toegestaan, uitkomst. “We hebben die twee vingers aan haar paddel getapet, dus die moest ze ook tijdens het hardlopen aan haar hand houden. Maar gelukkig kon ze zo wel redelijk pijnvrij zwemmen.”

Allebei competitief ingesteld

Het echtpaar ging rustig van start deze keer en wist uiteindelijk een derde plaats uit de strijd te slepen. “Het was absoluut geen goede wedstrijd”, blikt Thomas terug. “Ik voelde me niet zo goed, had moeite met ademhalen en de eerste drie uur kwam ik maar niet op gang. En net toen het iets beter met mij ging, kreeg Jasmina spierkrampen in de langste run – 21 kilometer – van de dag. Toch wisten we na 8 uur en 36 minuten op het podium te eindigen, twintig minuten achter het winnende team.”

Foto: ÖTILLÖ – Nadja Odenhage

Thomas en zijn vrouw kwalificeerden zich daarmee automatisch voor het wereldkampioenschap een jaar later. “We zijn allebei behoorlijk competitief ingesteld, dus we hopen dan een treetje hoger te eindigen op het podium. De sport is enorm in ontwikkeling, onze tijd was vier jaar geleden nog goed voor een podiumplek bij de mannen, maar we kunnen – ondanks dat we niet de allerjongsten zijn – nog steeds leuk meedoen in de top. Team ervaring, je energie slim verdelen, aanpassingsvermogen, mentale hardheid en tactisch racen, is belangrijker dan leeftijd, pure kracht of snelheid.”

Ultieme relatietest

Thomas en zijn vrouw vormen al jaren een vast koppel in de swimrunscene. “Dat is best wel uniek. We hebben de afgelopen jaren veel teams van samenstelling zien veranderen. Wij vinden het superleuk om deze sport samen te beoefenen. Ik ben een iets snellere zwemmer en hardloper, maar Jasmina is fysiek en mentaal enorm sterk”, vertelt Thomas die net als zijn vrouw een achtergrond als hardloper heeft.

“Het mooie is dat je met een elastisch koord aan elkaar vastzit tijdens de wedstrijd, dus je kunt elkaar meetrekken als dat nodig is. Tijdens een wedstrijd zijn Jasmina en ik echt een; ik weet precies wanneer ik iets rustiger moet gaan, of wanneer ik kan versnellen. Het is grappig, in het dagelijkse leven kunnen we best botsen en dat komt er tijdens een training dan ook wel eens uit, maar tijdens een wedstrijd hebben we nooit onenigheid. Meedoen aan een swimrun is volgens mij dan ook de ultieme relatietest dus – na twee mislukte pogingen om de finish van ÖtillÖ te halen – zit het tussen ons wel goed.”

Het spel en de regels
Een Swimrun is niet hetzelfde als een zwemloop die we in Nederland al langer kennen. Waar in een zwemloop eerst gezwommen wordt en daarna gelopen, wissel je in een swimrun de twee disciplines af. De meeste deelnemers aan een swimrun zwemmen dan ook met hun schoenen aan. En om dat iets eenvoudiger te maken, is het gebruik van een pull buoy en peddels toegestaan. Je kunt er zelfs voor kiezen om met fins (niet langer dan 15 cm gemeten van de teen tot het einde van de fin) aan te zwemmen, maar daar moet je dan ook op een of andere manier mee hardlopen; want alle attributen waarmee je van start gaat, moet je ook weer mee naar de finish nemen. Swimruns vinden plaats in natuurgebieden en je zwemt en loopt op plekken waar niet veel andere mensen komen. In de ÖtillÖ-wedstrijdenreeks en ook in veel andere wedstrijden is het vanwege de veiligheid dan ook verplicht om op de lange afstand in teams van twee personen te starten. Teamleden zijn met elkaar verbonden door een elastisch touw en moeten de gehele wedstrijd binnen tien meter afstand van elkaar blijven. Het is bovendien vaak verplicht om tijdens een wedstrijd een kompas, een waterproof drukverband en een fluit mee te nemen.
Swimruns in Scandinavië vinden vaak plaats in koud water, in die races is een wetsuit meestal verplicht. Er zijn speciale swimrunwetsuits, met korte pijpen en mouwen, verkrijgbaar maar voor beginners volstaat vaak ook een oud afgeknipt triathlonwetsuit. Al is het dan wel handig als de rits aan de voorkant zit, want tijdens het hardlopen kan bij een beetje mooi weer de temperatuur snel oplopen.

Wil je meer weten over swimrun, kijk dan op de website van Thomas Schreven.
Kalender Swimrun Nederland 2019 
19 mei – Swimrun 010 Rotterdam 
20 juli – Het Rondje Eilanden 
21 sept – Beleef Lauwersoog Swimrun

Dit artikel verscheen in Transition Magazine #19

3 reacties

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.