Pieter Wolbers deed in 2015 voor het eerst mee aan een swimrun en wist meteen ‘dit wil ik vaker doen’. “Swimrun is meer dan een wedstrijd, het is een avontuur, een reis door het landschap.”

Triatleet Pieter Wolbers (36) maakte in 2015 min of meer bij toeval kennis met swimrun. “Jetse Scholma, een oud-huisgenoot die ik had leren kennen bij studententriathlonvereniging Aloha in Enschede, was door een kennis gevraagd om mee te doen aan de swimrun in het Zwitserse Engadin”, blikt Wolbers terug. “Die jongen haakte een paar maanden voor de wedstrijd af en zo kwam Jetse bij mij terecht. Toen hij me de afstanden doorgaf, 6 km zwemmen, in water dat niet warmer is dan tien graden, en 47 km hardlopen, met 1200 hoogtemeters, wist ik niet helemaal zeker of we dat nou wel moesten doen. Maar aan de andere kant lonkte het ook wel, het was in ieder geval heel iets anders dan wat ik gewend was.”

Aan elkaar gewaagd zijn

Wolbers ging overstag en bereidde zich in die twee maanden zo goed mogelijk voor op het avontuur in de Zwitserse Alpen. “Jetse is een betere zwemmer dan ik en was ook iets beter getraind”, vervolgt Wolbers. “Het is fijn als twee teamleden aan elkaar gewaagd zijn, maar je kunt elkaar ook helpen tijdens een race. Tijdens het zwemmen zit je met een lijn aan elkaar vast en als ik niet in de benen van Jetse kon blijven liggen, trok het elastiek me wel terug. Dat was dan meteen ook het teken voor Jetse dat hij het iets rustiger aan moest doen.”

“In het parcours zaten twee cut-offs die je moet halen om door te mogen naar de finish. In de dagen voor de wedstrijd hebben we ruim de tijd genomen om de route te verkennen.”

In de voorbereiding begon ook de zoektocht naar het juiste materiaal. “Ik ben nogal blaargevoelig, dus ik maakte me vooral zorgen over het feit dat ik 47 kilometer op natte schoenen moest hardlopen. Uiteindelijk heb ik het advies gekregen om teensokken van merinowol te kopen en dat werkte zo goed dat ik die sokken zo’n beetje heilig heb verklaard”, lacht Wolbers. “Verder heb ik naast een speciaal swimrunwetsuit ook grove trailschoenen van Innov8 aangeschaft. Die zijn voor Nederland te fors, maar gaven me voldoende grip op de gladde rotsen als je in en uit het water gaat.”

Pieter Wolbers (links) en Jetse Scholma tijdens de Öloppet in 2017

Meer ontspannen

De race in Engadin ging boven verwachting goed. “In het parcours zaten twee cut-offs die je moet halen om door te mogen naar de finish. In de dagen voor de wedstrijd hebben we ruim de tijd genomen om de route te verkennen en zo hadden we een inschatting gemaakt hoeveel tijd we ongeveer nodig hadden voor die twee trajecten. Tijdens de wedstrijd gingen we echter harder dan we ingeschat hadden en haalden we de eerste cut-off aardig ruim en het tweede deel ging dan ook een stuk meer ontspannen.”

“Wij waren enorm aan het worstelen met ons drinken en hoe we dat mee moesten nemen. Als het warm is, is het wel fijn om zelf wat bij je te hebben.”

Het tweetal had na Engadin de smaak te pakken en nam zich voor om ieder jaar in ieder geval in te schrijven voor één swimrun. “Dat is niet helemaal gelukt helaas, maar twee jaar later deden we mee aan de Öloppet in Zweden. We hadden in Zwitserland veel Zweden ontmoet en wilden graag de sfeer proeven in het land waar de swimrun met de Ötillö – eiland naar eiland – is ontstaan. In Zweden liepen we de wereldkampioen tegen het lijf en hebben we hem meteen naar wat handigheidjes gevraagd. Wij waren namelijk enorm aan het worstelen met ons drinken en hoe we dat mee moesten nemen. Als het warm is, is het wel fijn om zelf wat bij je te hebben. Hij gaf ons het advies om in de race gewoon tijdens het zwemmen uit het meer te drinken. Dat kan in Zweden prima, maar natuurlijk niet overal. Later zagen we dat andere deelnemers van die opvouwbare plastic flacons gebruikten die je tussen je wetsuit kunt steken.”

Van zeehonden tot kwallen

Door omstandigheden – verhuizingen en geboortes van kinderen – kwam het er in 2018 niet van om samen een swimrun te doen, maar in 2019 hopen Wolbers en Scholma aan twee swimruns aan de start te verschijnen. “We zijn echt superenthousiast. Swimrun is een avontuur, een reis door de natuur waarbij je van alles tegenkomt: van zeehonden tot kwallen. Dit jaar hopen we een race in de zomer te doen en een in het najaar, we weten alleen nog niet welke. Verder is het onze droom om ooit een keer aan de start van de Ötillö te komen, maar we zijn helaas niet rap genoeg om ons te kwalificeren. Er bestaat ook de mogelijkheid om via het 24/7 programma deelname af te dwingen. Je moet dan binnen twee jaar aan zeven wedstrijden van de Ötillö-wedstrijdseries of merrit-races meedoen. Zo gauw als onze thuissituaties het toelaten, willen we ons daar wel twee jaar op focussen.”


Dit artikel verscheen in aanvulling op het artikel ‘Zwemmen, lopen en vijftig wissels’ in Transition Magazine #19

Lees ook:

Swimrun Rondje Eilanden: parcours dat schreeuwt om een wedstrijd

Beleef Lauwersoog Swimrun: midden in de natuur