Wie goed naar hun looptechniek kijkt, ziet het: Jolien (38) en Marije (36) de Gruijter zijn zussen. Twee echte buitenmensen die een passie voor triathlon delen. De een met net iets meer sprintvezels in het lijf en de ander met wat meer duurvermogen. Over de onderlinge concurrentiestrijd zijn ze het eens: ‘Ik wil jou niet meer verslaan dan ieder ander’.

Terwijl de befaamde woorden ‘You are an Ironman’ door de speakers galmen, vallen Jolien en Marije elkaar in de armen. Het is augustus 2018 in Maastricht, waar de zussen zojuist hand in hand over de finish kwamen. Hun eerste long distance triathlon is een feit. Een heel speciaal moment, maar tegelijkertijd ook zo gewoon, vinden ze allebei. Alles verliep nagenoeg volgens plan en echt ‘stuk gaan’ was er niet bij. “Ok, dit kan dus”, was de nuchtere constatering van Marije. Jolien beaamt: “Ik was vooral benieuwd waar onze grenzen liggen. Wat doet een hele triathlon met je lijf? Kan ik dat?” Maastricht, als ultieme duuruitdaging, werd het antwoord.

Zit triathlon in de genen bij de familie de Gruijter?

“Nee, vroeger waren we eigenlijk meer aan het paardrijden en schaatsen”, vertelt Marije. “Ook omdat er in ons dorp niet bar veel te doen was qua sport”, lacht Jolien. “Wij komen uit Ameide, een dorpje aan de Lek, onder de rook van Utrecht. Voor schaatsen moesten we ook het dorp uit, maar dat wilden we graag. Bovendien zit die sport in de familie.” Marije: “Bij ons thuis was het een beetje zo: je moet je zwemdiploma halen, maar je moet ook leren schaatsen.”

Toch kwam pas later de liefde voor de triathlonsport om de hoek kijken…

“We zijn allebei heel graag buiten, en het liefst actief buiten”, vertelt Jolien. “Zo zijn we beide liefhebber van de bergsport. Daarnaast waren we al gaan fietsen en lopen. Voor een deel is dat wel de reden dat je op een sport als triathlon uitkomt.” “Maar niet met de gedachte om daar vervolgens heel goed in te worden”, legt Marije uit. “Meer van ‘hé, dat is leuk, drie verschillende sporten, niet eenzijdig’. Dat we in de 2eDivisie terecht zijn gekomen was niet de intentie vooraf.” Jolien: “Wel zijn we altijd bezig met onze grenzen verleggen en het beste uit onszelf halen. We willen steeds een stapje verder. Dat betekent overigens niet dat het steeds gekker moet. We houden van leuke, nieuwe uitdagingen en dat kan van alles zijn.”

Zijn jullie daarin aan elkaar gewaagd?

Jolien de Gruijter

“Ik denk dat Marije nog meer de duursporter is dan ik”, vertelt Jolien. Marije: “Je kunt mij aanzetten en ik ga uren door. Andersom is Jolien lichtvoetiger en sneller.” Jolien noemt de tijdrit waar ze als koppel aan mee deden typerend. “Ik had toen net een nieuwe carbonfiets en we hadden afgesproken dat ik voorop zou starten om Marije op gang te brengen. Daarna zouden we wel zien. Na het aftellen fietste ik op mijn hardst weg en al vrij snel hoorde ik achter me ‘stóóóóp, stóóóóp!’. Ik dacht ‘Marije is gevallen’, dus ik keek om en zag dat ik een gigantisch gat had gefietst. Maar de laatste kilometer kon ik alleen maar in haar wiel afzien.” “Ik heb niet die sprintvezels”, legt Marije uit. “Ik ben een diesel: als ik opgewarmd ben, sta ik aan. Daar waar het zwaar wordt, ben ik denk ik net iets harder voor mezelf.”

Hoe pakte dat in Maastricht uit? En waarom een hele?

“Om met het laatste te beginnen, we zochten een leuk zussenuitje”, lachen de dames. “In aanloop daar naar toe hebben we veel samen getraind en samen voorbereidende wedstrijden gedaan, waaronder een zware offroad-triathlon in de Ardennen. Tijdens de wedstrijd hebben we ieder ons eigen plan getrokken. Met fietsen zaten we nog dicht bij elkaar. Jolien als snelste van ons twee kampte echter met buikproblemen, waardoor we halverwege het lopen weer samen kwamen. Op dat moment besloten we ook samen naar de finish te gaan.”

Voor herhaling vatbaar?

“Voor mij zeker”, zegt Marije. “Deze eerste keer was ‘normaal’ finishen het doel. Nu ben ik wel benieuwd waar ik nog winst kan halen. Maar niet komend jaar. Misschien dat ik dit seizoen een lastigere halve doe.” Jolien is iets gereserveerder: “Misschien dat ik nog een keer een hele doe, maar ik ben toch meer van het kortere werk en wil kijken of ik daar sneller in kan worden.”

Trainen jullie veel samen?

“Voorheen zeker en zaten we allebei bij Hellas in Utrecht”, vertelt Jolien. “Vorig jaar ben ik naar Arnhem verhuist, dus is dat iets minder geworden. Toch zoeken we elkaar nog regelmatig op, samen met een groepje meiden van Hellas. Onze partners fietsen en lopen ook, dus gaan we ook geregeld met z’n vieren op pad.” Marije: “Triathlon is een individuele sport en in een wedstrijd ben je natuurlijk heel erg op jezelf, maar trainingen kun je allemaal samen doen. En dat doen wij graag. Dat is ook het leuke aan de teamcompetitie: het samenwerken en het tactische aspect. We gaan er echt voor met elkaar.” Jolien beaamt: “De teamtriathlons zijn het leukste om te doen.”

En komend seizoen strijden jullie tegen elkaar?

Marije de Gruijter

Jolien: “Klopt, ik heb me aangesloten bij TVA in Arnhem en zal voor dat team uit komen in de 2eDivisie.” “Of dat zo leuk is, weet ik niet”, lacht Marije. “Maar er is wel een gezonde competitiviteit tussen ons hoor.” Jolien beaamt: “We willen alle twee het beste uit ons zelf halen. Tegelijkertijd willen we elkaar niet meer verslaan dan ieder ander.” Marije: “Ik vind het ook niet erg als ik door Jolien verslagen wordt, als het maar op waarde is. Als ik zelf een matige race heb, dan baal ik er wel van.”

Waar bewonderen jullie elkaar om?

Marije is resoluut: “Ik Jolien om haar bescheidenheid. Ze doet alsof wij even snel zijn, maar zij is echt wel de betere triatlete van ons. Bij de kleinere races staat ze regelmatig op het podium. Ze zal echter nooit doen alsof ze goed is. Ze mag best wat trotser zijn op haar prestaties.” Jolien: “Ik bewonder Marije om haar organisatietalent en doorzettingsvermogen. Zij geeft nooit op en is altijd bezig het beste uit zichzelf te halen. Dat vind ik echt heel knap.”

En dan is er nog de bewondering van…

“Onze partners, die zijn enorm betrokken. En natuurlijk onze ouders. Trots als ze zijn, volgden ze ons in Maastricht van A tot Z. Ons ‘getriathlon’ hebben we mede aan hen te danken. Wij hebben allemaal echt een hart voor sport.”


Online serie
Dit artikel is onderdeel van een online serie over triathlonnende broers en zussen, de Brownlees, Polyanskiys en Raelerts van Nederland. Hoe zijn zij samen de triathlonsport ingerold? In hoeverre bepaalde dat vroeger het gezinsleven? Racen ze graag tegen elkaar? Wie daagt wie uit? En hoe is het gesteld met de gunfactor? Lees ook de artikelen met Erik-Simon en Sven Strijk, Henk, Petra en Mark Elbertsen en Abel en Izak Hanse.