Als er iets is dat Henk (39), Petra (36) en Mark (33) Elbertsen verbindt dan is het wel triathlon. Wekelijks liggen de broers en zus met elkaar in het zwembad, waar ook hun vader en partners veelvuldig te vinden zijn. Van onderlinge concurrentie is nauwelijks sprake, daarvoor liggen de niveaus te ver uit elkaar, maar van bewondering des te meer: voor elkaars prestaties, doorzettingsvermogen en bevlogenheid.

Petra Elbertsen

Eén keer stonden ze met z’n allen aan de start van dezelfde wedstrijd: het Kwart(je) Triathlon in Anna Paulowna. De race van het jaar voor de meeste leden van triathlonvereniging Oude Veer in Breezand en praktisch de thuisbasis van de familie Elbertsen. Dat ene jaar, in 2009, deden niet alleen Henk, Petra en Mark mee, maar ook hun vader en doorgewinterde triatleet Martien, evenals André van der Ploeg, de man van Petra. De stapel wit brood voorafgaand aan de wedstrijd was groter dan ooit. Extra bijzonder werd de race toen Henk als eerste over de finish kwam, na een emotioneel beladen week. “Dat was een hoogtepunt voor de hele familie.”

Hoe maakten jullie kennis met de triathlonsport?

“Onze vader was triatleet en al sinds de beginjaren lid van triathlonvereniging Oude Veer, ruim veertig jaar terug. Tijdens de thuiswedstrijd, de triathlon van Anna Paulowna, stonden wij steevast aan te moedigen.” Petra: “Sport was sowieso wel een rode draad binnen ons gezin. Voetbal, judo, aerobics… iedereen deed zijn ding.” “En schaatsen”, vult Mark aan. “Vrienden deden dat ook, en wij gingen vroeger vaak mee.” Petra: “ Onze vader zat bij de Marine en was best vaak weg om te varen, maar wij waren zelfstandig genoeg om zelf naar de sport te gaan. Gestimuleerd door onze moeder.”

Mark Elbertsen

Toch waren er eerst blessures ‘nodig’…

Henk beaamt: “Ik kon aardig voetballen, maar vanwege zwakke enkels en een operatie in 1997 ben ik gaan zwemmen, fietsen en hardlopen. Dat jaar deed ik mijn eerste triathlon.” Mark: “Ik had wel eens aan een jeugdtriathlon meegedaan, maar koos in eerste instantie ook voor voetbal. Voor mij was een knieblessure ruim tien jaar geleden reden om weer terug te keren naar de triathlonsport. Ik knapte een oude racefiets van mijn pa op.” Petra: “Ik ben na een hernia gaan zwemmen. Daarnaast zat het hardlopen er altijd wel in.”

Waarom delen jullie die liefde voor de sport?

Petra: “Het fanatisme zit denk ik de genen.” “Een stukje persoonlijke prestatiedrang”, vult Mark aan. Henk herkent die gedrevenheid onmiddellijk. “Wij woonden aan het parcours van de triathlon Anna Paulowna. Zo’n wedstrijd in eigen dorp, daar wil je ook gewoon aan meedoen. In mijn geval ook nog eens op een niveau om te kunnen winnen.” Mark: “Door mijn baan bij een IT-bedrijf ben ik veel onderweg en heb minder tijd om op dat niveau te kunnen presteren. Maar toch wil ik continu een stap vooruit maken.” Henk: “Die diversiteit maakt triathlon juist zo mooi. Het is een sport voor iedereen. De één wil steeds sneller worden op 1/8 triathlons en de ander waagt zich aan de hele afstand.” Mark: “De combinatie van drie sporten maakt het mooi. Er is altijd wel iets dat je kunt doen, ook als je geblesseerd bent.” Petra: “Bij mij kwamen er drie zwangerschappen tussendoor, maar zodra het kon ging ik weer fietsen. Nu de kinderen iets groter zijn, krijg ik wat meer tijd en begint het weer te kriebelen. Afgelopen seizoen heb ik mijn eerste wedstrijdjes weer gedaan.”

Hoe zijn verjaardagen bij de familie Elbertsen?

“Triathlon is wel vaak onderwerp van gesprek”, lacht Petra. Henk: “We sporten met elkaar en delen een passie voor de triathlonsport, dat verbindt ons sterk. Je weet ook van elkaar wat je ervoor moet doen en laten om te kunnen presteren. Dat zorgt voor veel wederzijds begrip.”

Henk Elbertsen

Is er sprake van onderlinge strijd?

Henk: “Anna Paulowna blijft voor ons allemaal dé wedstrijd van het jaar. Het record van pa verbeteren, dat was wel een doel”, lacht hij. Mark: “Verder zijn we vooral bezig met onze eigen tijden. We zijn geen echte concurrenten voor elkaar. De laatste jaren wel op het zwemonderdeel en dat is vooral erg leuk. Verder motiveren de prestaties van Henk mij weer om beter te presteren.” “Dat gunnen we elkaar ook heel erg”, vult Petra aan. Henk glimlacht: “Het is heel leuk als je weet dat je broer zich aan jou kan optrekken.”

Ondanks het verschil in niveau waarop jullie triathlon beoefenen, lijkt er een duidelijke overeenkomst…

“Het fanatisme. We zijn alle drie behoorlijk gespannen voorafgaand aan een wedstrijd. En zodra het startschot klinkt, willen we presteren.”

Waar Henk meerdere long distances deed, de Inferno triathlon volbracht en aan de start stond bij militaire wedstrijden over de hele wereld, acteren Petra en Mark meer lokaal en regionaal. Toch is er één duidelijk gezamenlijk hoogtepunt…

“De winst van Henk in Anna Paulowna”, zegt Mark resoluut. “Dat was een heel beladen moment, nadat Henk en Daniëlle die week hun eerste kindje verloren na 22 weken zwangerschap.” Petra: “Het was precies die wedstrijd waar we met z’n vijven aan de start stonden.” Henk: “Ik besloot op het laatste moment toch mee te doen. Het lijf is tot veel in staat, zo bleek. Bij de finish kwamen de emoties los.”

V.l.n.r. Mark, Petra, Henk, André van der Ploeg en Martien Elbertsen

Waar bewonderen jullie elkaar om?

Henk: “Ik Mark vooral om zijn doorzettingsvermogen. Ondanks fysieke tegenslag en een drukke baan vindt hij toch steeds de motivatie om door te gaan en het beste uit zichzelf te halen. Dat zie ik ook bij Petra. Naast triathlon heeft zij ook een grote passie voor muziek. Ook dat is een soort topsport, wat ontspanning brengt, maar ook gedrevenheid en fanatisme vraagt.” Mark beaamt: “Het is veelzeggend dat Petra afgelopen jaar bijna uit het niets ineens weer een 1/8 triathlon deed. Bij Henk vind ik het mooi dat hij naast zijn eigen prestaties ook investeert in andere atleten. Hij verzorgt trainingen coacht individuele sporters. Zo begeleid hij mij nu naar mijn eerste halve triathlon komende zomer.” Petra: “Henk is echt een verenigingsmens. Net als onze vader en mijn man André die allebei in het bestuur van de triathlonvereniging zitten.”

Missen we dan nog iemand?

“Onze moeder, de spin in het web. Onze stille kracht. Als zij er niet was, konden wij niet zo fanatiek sporten. En dat geldt nog steeds. Op zaterdagochtend past zij op onze kinderen en gaan wij met z’n allen naar de zwemtraining. De support van het thuisfront heb je nodig.”

Dit artikel is onderdeel van een online serie over triathlonnende broers en zussen, de Brownlees, Polyanskiys en Raelerts van Nederland. Hoe zijn zij samen de triathlonsport ingerold? In hoeverre bepaalde dat vroeger het gezinsleven? Racen ze graag tegen elkaar? Wie daagt wie uit? En hoe is het gesteld met de gunfactor? Lees ook het artikel met Erik-Simon en Sven Strijk.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.