Twee broers, één ambitie: als pro-triatleet naar Hawaii. Erik-Simon en Sven Strijk.  Op jonge leeftijd streden ze vooral tegen elkaar, tegenwoordig worden de krachten gebundeld in het eigen triathlonteam Strijk Brothers. Over broederschap en rivaliteit.

Als we Erik-Simon (33) en Sven (31) half november spreken, hebben ze hun rustperiode net achter de rug. De trainingen worden hervat, de intensiteit wordt langzaam opgevoerd en aan de wedstrijdkalender wordt gesleuteld. De eerste grote wedstrijd komt al vroeg in het seizoen: de Israman in Eilat, eind januari. Erik-Simon aast daar op een podiumplek op de Long Distance, een afstand die hem op het lijf geschreven lijkt. “Hoe langer, hoe beter”, lacht hij. Broer Sven, die in Israël zal starten op de halve, hoopt dat op een dag ook te kunnen zeggen. Tot op heden gooide hij vooral hoge ogen bij de kortere afstanden, maar hij wil de focus verleggen naar het lange werk. “Dat is toch waar het om draait in de triathlonwereld”, zegt hij gemotiveerd.

Elkaar pushen

Het is het begin van een nieuw seizoen, waarin Strijk Brothers Tri Team verder uitgerold zal worden. In september kondigden de mannen de oprichting van hun triathlonteam aan. Dat moment kwam niet uit de lucht vallen. Sven kan met zijn keuze voor de langere afstanden niet meer terecht bij Atriac in Antwerpen en voor Erik-Simon geldt dat zijn contract bij Giant afliep. Een mooi moment om de koppen bij elkaar te steken en samen op te trekken in het werken aan hun hogere doel: een slot bemachtigen voor Kona. “We vullen elkaar daarin goed aan”, legt Erik-Simon uit. “Ik hou van het langere werk. Laat mij zes uur achter elkaar trainen en dan ben ik op mijn best. Sven heeft juist weer veel power. Door meer samen te trainen kunnen we elkaar motiveren en pushen. Dat kan helpen om nét iets dieper te gaan in een race.”

Vier wedstrijden

Ruim vijftien jaar geleden deden de mannen niet anders dan samen trainen, waarbij ook hun jongere broer Niels volop meedraaide. Het gezinsleven, dat zich afspeelde rond geboorteplaats Leiderdorp, werd gedomineerd door sport. Hardlopen, wedstrijdzwemmen, waterpolo, fietsen… niets leek te gek. Al snel volgden de wedstrijdjes, eerst lokaal en daarna steeds verder. “Het kwam wel eens voor dat we in één weekend vier wedstrijden hadden”, vertelt Erik-Simon. “Het kostte onze ouders veel tijd en geld”, vervolgt Sven. “Wij hadden het geluk dat zij dat wilden faciliteren. Dat is wel een voorwaarde om op jonge leeftijd al zo actief te kunnen zijn.”

Erik-Simon: “Ik hou van het langere werk. Laat mij zes uur achter elkaar trainen en dan ben ik op mijn best. Sven heeft juist weer veel power. Door meer samen te trainen kunnen we elkaar motiveren en pushen. Dat kan helpen om nét iets dieper te gaan in een race.”

De broers zwommen bij Oceanus in Aalsmeer. Dat betekende drie keer per week drie kwartier in de auto om daar te kunnen trainen. Eenmaal 18 jaar en in het bezit van een rijbewijs konden ze die ritjes zelf maken en werd het ‘vechten’ wie er op de fiets mocht. Die fietsritjes gingen er fanatiek aan toe, herinnert Sven zich. “Steeds die sprintjes van plaatsnaambord naar plaatsnaambord. Geen van drieën wilde als laatste aan komen.” “Ik denk niet dat wij vaak rustig aan deden”, lacht Erik-Simon. “We wilden natuurlijk wel winnen van elkaar.” Sven: “Ik heb écht wel eens de longen uit mijn lijf gelopen om Niels voor te kunnen blijven.”

Mentaal sterk

De appel valt niet ver van de boom. Vader Strijk was sportleraar en triatleet, waardoor de stap naar de combinatie van de drie sporten snel was gemaakt. Daardoor kunnen de mannen inmiddels bogen op jarenlange ervaring. Terwijl Niels ervoor gekozen heeft om zich op zijn studie te focussen, maken Sven en Erik-Simon de volgende stap in de sport: samen toewerken naar de langere races.

Sven heeft veel bewondering voor de manier waarop zijn broer dat aanpakt. “Hij kan gewoon zeven uur op een fiets zitten. Lange afstanden volbrengen is zijn kracht, daar moet je mentaal heel sterk voor zijn.” Erik-Simon glimlacht en beaamt: “Na 140 kilometer kan ik nog steeds steady mijn wattages trappen.” Hij ziet het als uitdaging om zijn broer daarin te helpen. “Als je in je trainingen zware momenten meemaakt, weet je ook hoe je dat in een wedstrijd moet oplossen.” Andersom hoopt Erik-Simon een stukje structuur van zijn jongere broer mee te krijgen. “Sven was vroeger al heel gedisciplineerd. Als hij om negen uur ’s avonds klaar was met studeren ging hij alsnog trainen. Ik sla eerder een training over.”

Ritme omdraaien

Erik-Simon bewondert Sven ook in de manier waarop hij werk en sport combineert. Voor beide atleten is dat een grote uitdaging. Ze sporten als prof, maar moeten hun eigen broek ophouden. Sven kiest er bewust voor om als productontwikkelaar zijn eigen bedrijf te runnen. “Daarmee kan ik mijn ritme omdraaien: overdag sporten en ’s avonds en in de weekenden werken. Ik maak visuele en animatieproducties voor uiteenlopende opdrachtgevers.” Ook Erik-Simon zit in de creatieve hoek. De grafisch ontwerper stort zich deze winter op het webdesign van een fietsenzaak.

Internationale races

Tussen de bedrijven door willen de mannen regelmatig met elkaar trainen. Met de een woonachtig in Roosendaal (Erik-Simon) en de ander in Bodegraven (Sven) zal dat geen dagelijkse routine zijn, maar dat lijkt ook niet nodig. Beide trainen ook bij hun lokale vereniging, mede vanwege het sociale aspect, en verder worden de trainingsschema’s en wedstrijden zo veel mogelijk op elkaar afgestemd. Daarbij hebben de lokale wedstrijdjes deels plaatsgemaakt voor internationale races, tot Zuid-Afrika en Amerika aan toe.

Sven: “We willen niet voor elkaar onder doen. Maar, ik vind het minder erg om van jou te verliezen dan van een ander”

Maar ook Oud-Gastel staat ongetwijfeld weer op het programma bij Sven. “Dat blijft mijn favoriete race. Een 1/3 triathlon, dat ligt me heel erg, net niet te ver om voluit te kunnen gaan.” Bij Erik-Simon heeft Almere een speciale plek in zijn hart. “Daar deed ik acht jaar geleden mijn eerste hele triathlon en werd ik tweede. Ik droom nog van die ene dag dat alles klopt en ik de gehele race ontzettend sterk ben.” En in die droom finisht hij onder de acht uur. In een nieuw Nederlands record dat op naam staat van zijn oud-trainer Jan van der Marel (7u57). “Ik weet niet of het realistisch is, maar daar zijn dromen voor.”

Niet vanzelf

Om welke wedstrijd het ook gaat, Erik-Simon en Sven willen altijd met de beste triatleten racen en het maximale uit zichzelf halen. Maar dat de ambities gelijk zijn en de gunfactor groot is, wil niet zeggen dat er geen onderlinge strijd meer is. “We willen niet voor elkaar onder doen”, lachen de mannen. “Maar”, zegt Sven, “ik vind het minder erg om van jou te verliezen dan van een ander.” Erik-Simon beaamt: “Afgelopen jaar in Aix en Provence eindigde Sven vijf minuten voor mij. Dan denk je wel ‘shit, dat had ik willen zijn’, maar hij was die dag gewoon sterker.” De broers besluiten: “Je weet ook hoe hard de ander er voor werkt. Zo’n prestatie gaat niet vanzelf.”

Tri Team
Samen toewerken naar langeafstandsraces. Met dat doel startten Erik-Simon en Sven Strijk in september van dit jaar hun triathlon- team Strijk Brothers. Ze dromen beide van deelname aan Hawaii als pro-triatleet. Tot die tijd is het doel vooral podiumplekken bemachtigen in halve en hele Ironmans en dat is haalbaar, stellen de mannen die reeds in de top meedraaien. Zo werd Sven afgelopen seizoen vierde op de Ironman 70.3 Luxemburg, vlak achter de nummer drie. Voor hem valt er op de hele afstand nog een wereld te ontdekken. In oktober zette hij zijn eerste stappen op dit gebied en deed mee in Barcelona, bij wijze van experiment, zonder gedegen voorbereiding. Broer Erik-Simon kan hem op dit gebied veel leren. Hij heeft afgelopen jaren al veel hele triathlons in binnen- en buitenland volbracht. Zijn naam zien we niet zelden terug in de top-10. Nu Sven ook interesse heeft in de hele afstand, en daardoor niet meer terecht kon bij zijn Antwerpse triathlonteam Atriac, kunnen de broers samen optrekken. Met Strijk Brothers kunnen ze geheel hun eigen koers varen. De broers trainden vroeger al samen, kennen elkaar goed, hebben veel ervaring en de lijnen zijn kort. Met de oprichting van hun nieuwe team staat de deur ook open voor nieuwe sponsors. De mannen willen graag samenwerken met merken die bij hen passen en hen kunnen ondersteunen hun ambities waar te maken.
Wie Sven en Erik-Simon wil volgen kan dat doen via Facebook en Instagram of op YouTube waar hun videoblogs een kijkje geven achter de schermen van hun wedstrijden en de weg er naar toe.

Online serie
Dit artikel met Erik-Simon en Sven Strijk is de opmaat naar een online serie over triathlonnende broers en zussen, de Brownlees, Polyanskiys en Raelerts van Nederland. Hoe zijn zij samen de triathlonsport ingerold? In hoeverre bepaalde dat vroeger het gezinsleven? Racen ze graag tegen elkaar? Wie daagt wie uit? En hoe is het gesteld met de gunfactor? Lees ook de artikelen met Henk, Petra en Mark ElbertsenJolien en Marije de Gruijter en Abel en Izak Hanse.


Dit artikel verscheen in Transition Magazine #18
Beeld: Martijn van Egmond