Ze mag dan intussen 39 jaar zijn, maar Yvonne van Vlerken is nog lang niet versleten. En dus blijft ze overal ter wereld races doen waar ze vlinders van in haar buik krijgt. Zo lang het lijf blijft meewerken, wil ze blijven genieten van de triathlonsport.

Een interview met Yvonne van Vlerken is altijd een feestje. Ze is vrolijk en openhartig, zelfs als het even niet meezit. Zoals in de Ironman Maastricht, waarin ze verrassend het onderspit moest delven tegen Els Visser. “Het lichaam werkte helaas niet mee”, vertelt ze thuis bij haar ouders in Krimpen aan de Lek, waar ze zich in de dagen na Maastricht lekker in de watten laat leggen. “Ik heb eigenlijk nooit wat, ben nooit geblesseerd, maar tijdens het lopen heb ik echt lopen huilen van de pijn in mijn rug.”

Geld niet de belangrijkste drijfveer

Hetzelfde overkwam haar vijf weken eerder in de Challenge Roth – de klassieker die ze in 2007, 2008 en 2015 op haar naam schreef. “In de week voor Maastricht ben ik in Nederland naar mijn manueel therapeut geweest en hij heeft me weer helemaal rechtgezet, maar tijdens het lopen ging het helemaal mis. Natuurlijk is het ontzettend jammer dat zoiets gebeurt, want ik wilde echt heel graag winnen, maar ik ben er wel trots op dat ik de wedstrijd heb uitgelopen.”

“Uitstappen doe ik alleen als het echt niet anders kan. Daar krijg je na afloop altijd spijt van. En een tweede plek in een Ironman in eigen land is natuurlijk nog steeds heel mooi en de moeite waard om voor te knokken.”

“Deze race ga ik niet snel vergeten. Het was echt op het randje, maar uitstappen doe ik alleen als het echt niet anders kan. Daar krijg je na afloop altijd spijt van. En een tweede plek in een Ironman in eigen land is natuurlijk nog steeds heel mooi en de moeite waard om voor te knokken.”

Het tekent het karakter van Van Vlerken, die meteen ook maar even winnares Els Visser prijst. “Als ik dan toch van iemand moet verliezen, dan van haar. Els is naar Australië gegaan om daar een half jaar te trainen en ze heeft zich helemaal op deze wedstrijd gefocust. Ik ben super happy voor haar en er valt meteen ook een beetje een druk van mijn schouders. Na het stoppen van Mariska Kramer, Heleen bij de Vaate en Mirjam Weerd, heb ik jarenlang de Nederlandse eer alleen hoog moeten houden op de lange afstand. Gelukkig lijkt met Els, Sarissa de Vries, Pleuni Hooijman en Tessa Kortekaas nu de opvolging klaar te staan.”

Veel wedstrijden doen

De Ironman Maastricht was alweer de 41e hele triathlon voor Van Vlerken, die in 2005 haar eerste triathlon over de lange afstand deed. Maar liefst vijftien keer, waarmee ze recordhouder is, finishte ze binnen de negen uur. De in Krimpen aan de Lek geboren maar in Oostenrijk woonachtige triatlete, houdt er van om aan veel wedstrijden mee te doen en dat doet ze niet alleen voor het prijzengeld. “Als je er minder doet, kun je ook beter pieken en meer wedstrijden winnen, dus ik weet niet of ik er onderaan de streep uiteindelijk ook meer aan verdien. Geld is niet mijn belangrijkste drijfveer. Ik vind het gewoon superleuk om veel wedstrijden te doen. Ik kijk nu alweer uit naar de volgende race waarin ik kan knallen.”

“Ik ben nog steeds voor iedere wedstrijd super gespannen, sta ik een half uur voor de start van onder tot boven helemaal te rillen.”

Van Vlerken start ieder jaar gemiddeld in vijf hele triathlons, tien halve triathlons en daarnaast in nog een handvol wedstrijden over de olympische afstand. En in 99 procent van die wedstrijden staat ze ook nog eens op het podium. Wie denkt dat voor iemand met zoveel wedstrijdervaring een hele triathlon inmiddels een routine is geworden, heeft het mis. “Ik ben nog steeds voor iedere wedstrijd super gespannen, sta ik een half uur voor de start van onder tot boven helemaal te rillen. Ik heb dan ook het liefst op de wedstrijddag iemand in de buurt die veel voor me bekent, zoals in Maastricht mijn beste vriendin Joyce, die me dan even vasthoudt en precies de juiste dingen tegen me zegt. Maar zodra het startschot klinkt, zijn die zenuwen ook meteen weer weg.”

Ook nog even trouwen

Ondanks haar drukke wedstrijdschema vond Van Vlerken ook nog de tijd om midden in het seizoen met haar grote liefde Per Bittner te trouwen. “Ik had eigenlijk het idee om in de winter de bruiloft bij vrienden van Tri Sports op Lanzarote te vieren. Lekker rustig buiten het seizoen, want het is er toch altijd mooi weer en vrienden en familie zouden we dan laten invliegen”, vertelt ze. “Totdat Per bekende dat hij graag zijn opa en oma en zijn vrienden uit Duitsland erbij wilde hebben. Ik wilde graag mooi weer tijdens de bruiloft, dus zat er niets anders op dan in de zomer te trouwen.”

Tussen de wedstrijden en de trainingen door, regelde ze de bruiloft helemaal zelf. Tweeënhalve week na de Challenge in Roth gaven Per en Yvonne elkaar in Leipzig, waar Per vandaan komt, het jawoord. “We hebben het klein gehouden, met alleen onze familie en beste vrienden en het was echt de mooiste dag van ons leven. We hebben het niet te laat gemaakt, om twee uur ’s nachts waren we terug in het hotel, want in het weekend zouden we meedoen aan de triathlon in Leipzig. Dat is de grootste triathlon in Oost-Duitsland, Per heeft de afgelopen tien jaar geen editie gemist, we hebben er allebei meerdere keren gewonnen en we wilden er graag onze titels verdedigen”, vertelt Van Vlerken die in Leipzig met een bruidssluier in haar haar naar de overwinning snelde.

Oproepje op Facebook

Per gaat sinds het huwelijk, heel modern, door het leven als Per van Vlerken. “Dat is wel een grappig verhaal. Ik had een oproepje op Facebook gedaan met de vraag voor welke achternaam of achternaamcombinatie Per zou moeten kiezen, want ik wilde graag mijn eigen naam houden. We kregen 380 reacties en het merendeel daarvan suggereerde Per van Vlerken. Ik moest er in het begin wel om lachen, maar daar ging uiteindelijk ook Pers’ voorkeur naar uit. De lieverd heeft zelfs officieel aan mijn vader gevraagd of hij mijn achternaam mocht aannemen.”

“Ik vind het zonde om mijn hele seizoen op één race af te stemmen. Dan doe ik liever een paar andere wedstrijden, races waar ik wel vlinders van in mijn buik krijg. Ik vind Kona eerlijk gezegd ook een beetje overgewaardeerd.”

De huwelijksreis – naar het Thanyapura-resort in Thailand – moet nog even wachten. Voor Van Vlerken is de Ironman in Barcelona begin oktober de laatste wedstrijd van het seizoen. De Ironman Hawaii – waarin ze in 2008 achter Chrissie Wellington als tweede eindigde – laat ze ook dit jaar weer aan haar voorbij gaan. “Ik denk niet dat ik er ooit nog terugkom. Die wedstrijd ligt me gewoon niet zo goed. Ik zou misschien nog wel in de top-5 kunnen eindigen, maar ik vind het zonde om mijn hele seizoen op één race af te stemmen. Dan doe ik liever een paar andere wedstrijden, races waar ik wel vlinders van in mijn buik krijg. Ik vind Kona eerlijk gezegd ook een beetje overgewaardeerd. Als je vraagt wie vorig jaar als derde is geëindigd op Hawaii, kan bijna niemand je dat vertellen.”

Toekomstplan met een deadline

Van Vlerken is een van de weinige atletes van haar generatie die nog actief is. En dat terwijl haar wedstrijdprogramma drie keer zo vol is als dat van anderen. “Ik heb het geluk dat mijn lichaam tot nu goed blijft meewerken. Met uitzondering van dit seizoen heb ik nooit ergens last van en ben ik eigenlijk nooit geblesseerd. Aan stoppen heb ik dan ook nooit gedacht. Ik vind echt dat ik een droomleven heb. Ik reis de hele wereld af, doe wat ik het leukste vind en verdien daar ook nog eens mijn geld mee. Als ik door een wedstrijdorganisatie weer eens word uitgenodigd op een mooie plek, dan kan ik daar echt van genieten. Zo zat ik in Australië in een viersterrenhotel met uitzicht op het water en dan sta ik op het balkon echt te stuiteren als een klein kind.”

“Voor het komende seizoen laat ik het een beetje los. Per en ik willen namelijk heel graag een kindje. Het is natuurlijk afwachten of dat gaat lukken, want er zit wel een deadline aan vast.”

Zo lang haar lijf mee blijft werken, wil ze dan ook blijven genieten van de triathlonsport. Al kijkt ze voor het eerst in haar carrière nu eens niet ver vooruit. “Normaal hou ik van een strakke planning. Terwijl andere atleten het direct na het seizoen lekker rustig aan doen, ben ik in november volle bak aan het werk. Ik bedenk welke wedstrijden ik graag wil doen, maak een planning en regel de contracten met de organisaties. Maar voor het komende seizoen laat ik het een beetje los. Per en ik willen namelijk heel graag een kindje. Het is natuurlijk afwachten of dat gaat lukken, want er zit wel een deadline aan vast.”

Flexibeler met de planning

“We zien het wel”, stelt Van Vlerken, “maar het is voor mij wel een reden om wat flexibeler met de planning om te gaan. Het is onzeker hoe het gaat lopen allemaal, maar mocht het lukken, dan hoop ik daarna zeker mijn rentree in de sport te maken. Er zijn genoeg voorbeelden van moeders die heel sterk – of zelfs sterker dan daarvoor – terugkomen.”


Dit artikel verscheen in Transtion Magazine #17
Beeld: Ingo Kutsche