Atlete Kim Hittinger werd tijdens haar hardloopcarrière geplaagd door blessures. Een jaar geleden nam ze een rigoureus besluit en maakte ze de overstap naar triathlon. Ook in deze sport is ze ambitieus.

Dat ze nooit had gezwommen toen ze een jaar geleden besloot triatlete te worden, ziet ze niet als een probleem. “Ik hou wel van een uitdaging.” En toch. Als er iemand was geweest die Kim Hittinger drie jaar geleden had voorspeld dat ze de switch van atletiek naar triathlon zou maken, had ze vast heel hard moeten lachen.

De nu 23-jarige hardloopster uit Uithoorn was een talentvol middellange afstandsatlete, met een persoonlijk record van 4.30 op de 1.500 meter. Ze maakte deel uit van het Team Distance Runners (TDR) van Guido Hartensveld waar ook Michel Butter bij traint, en droomde van deelname aan WK’s en misschien wel de Olympische Spelen.

Blessuregevoelig

Maar hoe gemotiveerd ze ook was, haar lichaam werkte niet altijd mee. “Ik ben op mijn zevende met atletiek begonnen bij AKU in Uithoorn”, vertelt Hittinger. “Ik heb veel verschillende sporten geprobeerd en had er ook aanleg voor, maar de liefde voor atletiek bleef. In 2011 werd ik tweede op de 800 meter op het NK indoor bij de meisjes junioren B, maar kort daarna raakte ik geblesseerd aan mijn knie, waaraan ik later geopereerd ben. Het was mijn eerste serieuze blessure.”

Er zouden er meer volgen voor de atlete die in 2013 in het jeugdteam van Team Distance Runners werd opgenomen en op 20-jarige leeftijd van Uithoorn naar het atletenhuis van TDR in Castricum verhuisde. In die periode was ze derde Nederlandse (en zevende overall) in de internationale Warandeloop liep ze naar een derde plaats op het NK cross voor junioren, een tweede plaats op de 1.500 meter op het NK voor junioren en een negende plaats in het seniorenveld.

“Ik voelde me zó ongelukkig dat ik niets kon. Ik miste de voldoening die ik kreeg uit het sporten en ik had nog steeds de drang om te presteren. Maar ik moest eerlijk zijn naar mezelf en ik wist dat dat niet ging lukken in de atletiek.”

“Ik heb een aantal goede prestaties neergezet als atlete. Ik had een enorme drive, maar ik raakte ieder jaar wel geblesseerd”, vervolgt ze. “Met mijn coaches, trainers en het medische team hebben we geprobeerd te achterhalen hoe het komt dat ik zo vaak geblesseerd ben. Het is een combinatie van meerdere factoren: stress, voeding, belasting en onvoldoende herstel. Ik trainde twee keer per dag – in totaal twaalf keer per week – en liep tussen de 70 en 100 kilometer per week. Het grootste probleem was waarschijnlijk dat ik te veel en te hard trainde en dat ik na een blessure weer te snel wilde opbouwen.”

Gefrustreerd

In 2017 – na de halve marathon in Egmond waar ze in 1.24.07 een persoonlijk record liep – kwam het keerpunt. “Ik heb twee keer een stressfractuur gehad en verschillende peesblessures, en in het najaar van 2016 was ik weer vanwege een blessure uit de roulatie. Ik was zo teleurgesteld en gefrustreerd, dat ik met mezelf de afspraak heb gemaakt dat als ik binnen een half jaar niet fit zou zijn, ik me serieus zou gaan beraden op de toekomst.”

Het herstel verliep aanvankelijk voorspoedig, maar na de halve marathon in Egmond liep ze een stressfractuur in haar heup (sacrum) op. En dus was het tijd om de balans op te maken. Moest ze volledig de stekker eruit trekken, minder trainen, een andere trainer zoeken? “Ik voelde me zó ongelukkig dat ik niets kon. Ik miste de voldoening die ik kreeg uit het sporten en ik had nog steeds de drang om te presteren. Maar ik moest eerlijk zijn naar mezelf en ik wist dat dat niet ging lukken in de atletiek. Klasgenoot Milan Brons had al eens triathlon geopperd als alternatief. Het sprak me wel aan, maar ik had jaren niet gezwommen, dus leek het me lastig om de switch te maken.”

Negatieve lading

Fietsen had bovendien een negatieve lading voor Hittinger, die alleen op de fiets stapte als ze niet kon hardlopen. “Hetzelfde geldt voor zwemmen”, lacht ze. “Dat doen atleten eigenlijk alleen als ze niets anders kunnen. Nu weet ik dat je een deel van je hardlooptrainingen ook kunt vervangen door fietsen, zodat je toch je duurvermogen traint zonder de schokbelasting van het lopen te ervaren. Maar ik denk dat dat onder hardlopers toch nog een taboe is, daar draait het allemaal om loopkilometers.”

Helemaal stoppen wilde Hittinger niet, dus besloot ze in september 2017 een kijkje te nemen bij de Challenge Almere. “De triathlon in Almere zag er spectaculair uit, het sprak me wel aan. Daarvoor was ik al op zoek gegaan naar een triathlontrainer die me zou kunnen gaan begeleiden en via een bevriende wielrenner kwam ik uiteindelijk bij Chris Brands terecht. Ik heb hem verteld wat mijn ambities waren en hij was direct enthousiast. We hebben een kortetermijnplan gemaakt om te zien of de samenwerking zou bevallen en dat doet het nog steeds.”

Hittinger verhuisde zelfs naar Bussum om vier keer per week onder begeleiding van Brands te kunnen zwemmen en lopen. “Ik heb geen auto, dus heb ik eerst een tijdje bij een tante gebivakkeerd en in november ben ik naar Bussum verhuisd. Als ik iets doe, doe ik het goed”, vertelt Hittinger die doordeweeks vanuit Bussum de trein neemt naar Amsterdam waar ze aan de Johan Cruyff Academy de opleiding sportmarketing volgt.

“Ik hoor wel eens dat mensen het zwemmen zelf proberen onder de knie te krijgen, maar het is zo’n technische sport, dus ik ben blij dat ik constant feedback krijg van iemand op de kant.”

Constant feedback

Op latere leeftijd goed leren zwemmen is geen sinecure. Hittinger: “Het was belangrijk voor mij dat ik door een trainer begeleid zou worden. Ik hoor wel eens dat mensen het zwemmen zelf proberen onder de knie te krijgen, maar het is zo’n technische sport, dus ik ben blij dat ik constant feedback krijg van iemand op de kant. In het begin kon ik nauwelijks 25 meter zwemmen en kon ik niet meekomen in de groepstrainingen. Dat was heel frustrerend, maar ik heb me er niet door uit het veld laten slaan. We hebben het heel langzaam opgebouwd. Ik ben begonnen met drie trainingen per week en inmiddels zit ik op vijf en kan ik ook met de groep meetrainen.”

De focus ligt voorlopig op het zwemmen. Drie keer in de week ligt ze ’s ochtends vroeg al in het water en techniek is belangrijker dan meters maken. “Fietsen heeft nog geen prioriteit en dat is nu wel een minder onderdeel, maar daar moet ik even geduld mee hebben. Het lopen ben ik nog steeds aan het opbouwen, het belangrijkste is dat ik heel blijf. Tot nu toe voelt het heel goed. Mijn lichaam is veel minder stijf na een training dan in de periode dat ik alleen maar hardliep. Als ik dat als atlete had geweten, had ik zeker meer van dit soort crosstrainingen gedaan.”

Ontdekkingsreis

Triathlon is tot nu toe één grote ontdekkingsreis voor Hittinger. Hoe werkt het in de wisselzone, waar leg je je spullen neer, welke regels zijn er, wanneer mag je helm af? “Het is een gecompliceerde sport voor een beginner, maar ik vind het leuk om nieuwe dingen te doen. Ik hou wel van een uitdaging. Chris heeft me in mijn eerste seizoen ook meteen in het diepe gegooid. Doe het maar gewoon, maak maar fouten, daar leer je van. Ook is het fijn dat ik nu niet meer op tijden gefocust ben. In iedere wedstrijd heb je te maken met andere parkoersen en verschillende omstandigheden. Ik ben blij dat die druk weg is.”

Hittinger kwam dit seizoen aan de start van verschillende sprinttriathlons in Nederland en nam in juli zelfs deel aan de Alpe d’Huez triathlon. “Ik richt me voorlopig op de sprint en op termijn wil ik ook wedstrijden over de olympische afstand doen. Over de lange afstand denk ik nog niet na. Ik vind snelheid veel te leuk en de korte afstanden liggen me denk ik ook het beste.”

“Ik ben nog steeds ambitieus, dat zit nu eenmaal in me, maar ik ben nog zo’n groentje in triathlon, het is moeilijk te voorspellen waar het allemaal toe kan leiden.”

Goede resultaten

Veel mensen willen weten wat ze wil bereiken in de triathlonsport. Het is een vraag die ze lastig te beantwoorden vindt. “Ik ben nog steeds ambitieus, dat zit nu eenmaal in me, maar ik ben nog zo’n groentje in triathlon, het is moeilijk te voorspellen waar het allemaal toe kan leiden. Volgend jaar hoop ik mijn debuut te maken in de eredivisie triathlon en ik denk dat ik daar op termijn goede resultaten neer kan zetten. Misschien volgend jaar nog niet, maar dan het jaar daarop.”

En uiteindelijk heeft ze de ambitie om aan internationale wedstrijden mee te doen. “Er zijn genoeg voorbeelden van zij-instromers die leuke resultaten hebben neergezet in World Cups. Dat motiveert mij enorm. Maar voorlopig is continuïteit toch wel het sleutelwoord. Die is er de afgelopen jaren door al die blessures niet geweest, maar alleen op die manier kun je groeien en beter worden.”


Beeld: Joyce Bongers/Kim Hittinger

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.