Rob Pouw verhuisde in 2015 met zijn vriendin naar Perth, Australië. Vlak daarvoor raakte hij bij Hellas in Utrecht besmet met het triathlonvirus. Down under zette hij de ontdekkingstocht voort. Een avonturendagboek uit  Western Australia…en wijde omtrek.

Tekst Rob Pouw

Beeld Focused Ninja Photography, Pouwerplay

 

Ik hoor de regen langzaam en zachtjes op het stalen dak van het vakantiehuisje vallen. Dan steeds regelmatiger en harder. De wind steekt op en jaagt door de bomen. Helaas, het weerbericht lijkt dit keer te kloppen. Ik kijk naar de wekker. 3:02 uur. Ik wil nog twee uur slapen, maar de typische pre-race vragen schieten door mijn hoofd. Hoe hoog zijn de golven straks? Moet ik toch nog last-minute mijn wielen wisselen? Hoe dan ook, het belooft vandaag met deze storm een Nederlands einde van het Australisch triathlonseizoen te worden…

Het is 6 mei 2018 en terwijl in Nederland het seizoen net begonnen is, maken de Australiërs zich op voor de winter. ‘Winter’ zouden wij zeggen. Maar toch, het seizoen is bijna ten einde. Rob Pouw heeft nog één race op het programma staan en het is typisch Hollands weer. Dat was hij niet meer gewend, sinds hij ruim tweeënhalf jaar geleden naar Perth verhuisde vanwege het werk van zijn vriendin Milou. Enkele maanden voor vertrek hebben ze samen de introductiecursus van Hellas in Utrecht gedaan. Triathlon blijkt vervolgens een prima sport om het land Australië te ontdekken. Dagboekfragmenten van een expat-triatleet.

Stoute schoenen

Het is augustus 2017 en de triathlonkoorts heeft zich ontwikkeld tot een virus waar ik niet meer vanaf lijk te kunnen – en willen – komen. Een houterige schoolslag in het zwembad heeft plaatsgemaakt voor een weinig soepele borst-crawl in de oceaan, de racefiets heeft een mooi ligstuurtje en ik blijk ook nog eens aardig te kunnen lopen. Twee Ironman 70.3 finisher medailles hangen trots boven mijn bed. Maar ja, net als al die andere fanatieke triatleten in Australië wil ook ik sneller, beter, en harder.

Rob besluit de stoute schoenen aan te trekken en mailt naar de coach van Pursuit Coaching, een groep fanatieke agegrouptriatleten in Perth, of er plaats is voor een Nederlander die graag het beste uit zichzelf wil halen het komende seizoen. “Sounds like you’ll fit in” is het antwoord en zo verschijnt hij half september op een kille zaterdagochtend om 6:30 uur in zijn wetsuit op het strand van City Beach.

De eerste schooldag is altijd spannend en helemaal als de eerste groepssessie in het door mij gevreesde water is. Niet eens zozeer vanwege de haaien die hier in Western Australia (WA) dagelijks wel ergens langs de kust gesignaleerd worden – want zoveel vlees heb ik toch niet te bieden – maar wel vanwege de angst die zich soms meester van mij maakt in het water. Hoewel mijn zwemkwaliteiten te wensen overlaten, word ik direct door de groep opgenomen en op mijn gemak gesteld. Een geweldige groep vrienden en fanatieke trainingsmaten is gevonden voor de rest van het seizoen.

Al snel blijkt de hele groep tot de top van hun agegroups te behoren. In een eerste head-to-head wedstrijdje wordt Rob gekoppeld aan een van de toppers. Hij ziet zijn voeten de eerste tien meter van het zwemonderdeel en daarna pas weer als hij buiten adem over de streep rent, terwijl het zweet van zijn opponent al opgedroogd is. Werk aan de winkel dus.

Way of life

De daaropvolgende maanden gaat bijna iedere dag om 5:00 uur de wekker en ligt hij om 21:00 uur weer afgedraaid in zijn bed. Maandag is een rustdag, tot grote verbazing van teamgenoten: “Seriously? Do you still get to have a rest day?” De andere dagen van de week staan in het teken van train, work, train, eat, sleep, repeat!

De weekenden vliegen voorbij. Zaterdagochtend kan uitgeslapen worden aangezien de lange brick sessie ‘pas’ om 6:30 uur begint. Een swim, gevolgd door een krachttraining op de fiets met aansluitend 30 minuten tempoloop. Het aantal middagdutjes op de zaterdag is al snel niet meer op één hand te tellen. In de namiddag pak ik een extra zwemsessie mee om bij wedstrijden hopelijk mijn achterstand bij de start te kunnen verkleinen. Zondag blijft de dag voor de favoriete training. Tijd voor de lange fietsrit door de heuvels rondom Perth. Starttijd is wederom half zeven, om in de zomer de hitte later op de dag te vermijden. Op ongeveer vijftien kilometer van de stad liggen de pittige klimmetjes tot ongeveer 300 meter hoogte voor het oprapen. Bananenbrood na afloop moet het gebrek aan een tussenstop voor appeltaart hier compenseren.

Triathlon wordt meer en meer een ‘way of life’. Zwemmen in een strak blauwe oceaan, fietsen op de nieuwe tijdritfiets in het zonnetje en lopen als de verkoelende wind opsteekt. What’s not to like?

Racen

De kers op de taart zijn de wedstrijden die op de planning staan. Bij aanvang van het seizoen besluit Pouw deel te nemen aan races in de TriSeries Western Australia, een serie met een mix van sprintafstanden en olympische afstanden. Daarnaast is deelname aan de grootste olympische afstand van de wereld in Noosa en Ironman 70.3 Nieuw-Zeeland een mooi excuus om de rest van het continent verder te ontdekken.

Al vroeg in het seizoen staat Noosa op de kalender. Een wedstrijd die volgens Rob -en vele anderen- bij iedere triatleet op de bucketlist thuis hoort. Het relaxte surfdorp aan de oostkust van Australië staat een paar dagen lang geheel en al in het teken van triathlon. Ongeveer 8.000(!) mensen nemen deel aan een van de activiteiten tijdens het festival. De gemoedelijke en sportieve sfeer in het dorp en de steun van de lokale gemeenschap maken deze race uniek. Evenals de opdracht om je fiets terug te vinden in T1…

Helaas gooit de natuur dit seizoen bij enkele wedstrijden roet in het eten. De oceaan zorgt tweemaal voor dusdanig gevaarlijke situaties dat het zwemonderdeel gecancelled moet worden. En op de gloeiend hete zomerdag van Ironman WA worden de vroeg gestarte deelnemers aan de 70.3 uit het water gehaald nadat vanuit de lucht een haai wordt gespot. Om de dag nog een tikkeltje Australischer te maken wordt een van mijn teamgenoten tijdens de race door een kangoeroe van zijn fiets getorpedeerd, en ontstaat een kleine bosbrand langs het parcours. Gevalletje: “That’s Straya for ya, mate!”

Het trainen leidt ondertussen tot enkele age-group podiumplaatsen en goed gemutst reizen Milou en Rob in maart af naar Taupo af voor Ironman 70.3 Nieuw-Zeeland en een vakantie. De prachtige omgeving, de gunstige weersomstandigheden, de support van de bewoners, en twee teamgenoten die zich op de hele Ironman voor Kona plaatsen, maken het een racedag om nooit te vergeten. In de daaropvolgende twee weken bevestigt Nieuw-Zeeland waarom het bekend staat als het mooiste land van de wereld.

Seizoensafsluiting

Bij terugkomst is het nog een paar weken volle bak trainen voor de traditionele seizoensafsluiting in Western Australia: Ironman 70.3 Busselton. De zomer heeft in Perth plaatsgemaakt voor de herfst, wat neerkomt op een verbeterde uitvoering van de Nederlandse zomer. De langere en koudere nachten maken het inmiddels wel wat lastiger om op te staan als de wekker weer afgaat om vijf uur.

Iedereen heeft het er echter voor over. Voor veel lokale triatleten moet Busso dé dag van het seizoen worden. De race waarvoor zo lang en hard getraind is. De race die voor velen bepaalt of zij zich in durven te schrijven voor de hele in december. Zelf wil ik me nog één keer testen ten opzichte van de rest in mijn agegroup. Ik plan een extra heuvelloop in op wat voorheen mijn rustdag was. Alles wat bij kan dragen aan een betere halve marathon na het fietsen is meegenomen.

En dan sluipen een week voor de start de voor triatleten zo herkenbare eerste berichten binnen: “Heb je het weerbericht al gezien?” De lokale weer app geeft voor de komende week een stralend zonnetje en 23 graden aan. Behalve op zondag. Windkracht 6-7 en regen.

…Moet ik toch nog last-minute mijn wielen wisselen? Hoe dan ook, het belooft vandaag met deze storm een Nederlands einde van het Australisch triathlonseizoen te worden. Ik besluit de geleende disc op mijn fiets te laten en begin mijn banden op te pompen op het moment dat de official langs loopt: “Swim is cancelled, it’s a run-bike-run!” Het is te gevaarlijk om met dit weer 1.200 deelnemers de zee in te sturen. Een zware tegenvaller voor de organisatie en deelnemers. Ik zet de knop snel om en focus op wat ik wel in eigen hand heb. En dat is met deze windstoten straks hopelijk nog mijn stuur!

Het startschot gaat en na drie kilometer lopen pak ik mijn fiets. Tijdens de rit waan ik mezelf in de beroemde 2015 editie van Gent – Wevelgem. De open stukken met zij- en tegenwind zijn een slagveld. Hoewel ik de benen goed voel na deze 90 kilometer, vind ik tijdens het lopen snel het gewenste ritme. All the hard work pays off! Wanneer ik afgepeigerd als 7e in mijn agegroup over de lijn kom, zie ik mijn coach naar me toe komen: “Congrats mate, it’s been a bloody great season!” En daar is geen woord van gelogen.

Rob is eigenaar van Grinta Sports, een bureau voor sportmarketing en -communicatie. Hij maakt wekelijks een podcast onder de noemer Pouwerplay over een van zijn favoriete sporten: wielrennen, triathlon en golf. Begin mei sprak hij uitgebreid met Kiwi pro Terrenzo Bozzone, na diens winst in Ironman 70.3 Busselton. Luister via grintasports.com/pouwerplay

Rob met Terrenzo Bozzone

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.