Diana Gorter deed een week geleden mee aan de ITU World Cup Winter Triathlon in Québec. De organisatie van de Pentathlon des Neiges – met meer dan 5000 deelnemers het grootste multisportfestival ter wereld – hoopt met een nieuw format van wintertriathlon een olympische sport te maken.

Het is zes graden onder nul in de Plaines d’Abraham in hartje Québec stad, maar een stevige wind zorgt voor gevoelstemperaturen van ver onder de min tien. Sneeuwvlokken waaien woest in het rond als Diana Gorter na 5 km hardlopen, 11 km schaatsen en 9,5 km langlaufen als achtste over de finish komt. Haar gezicht is rood van de striemende wind, ijspegels hangen aan haar oogwimpers. “Ik heb er helemaal niet aan gedacht om een bril op te zetten. Gisteren was het nog zonnig en twee graden boven nul, maar het weer was vandaag totaal anders. Ik zag bijna niets meer tijdens het langlaufen en ik was zelfs even bang dat ik niet verder kon. Maar ja, je vliegt niet helemaal naar Canada om een DNF – Did Not Finish – achter je naam te krijgen.”

Gorter is in Canada op uitnodiging van de organisatie van de ITU World Cup. Francois Calletta – die je als een echte Québécois met twee zoenen op de wangen verwelkomt – is op een missie. Samen met de ITU hoopt hij dat wintertriathlon in de toekomst deel uit gaat maken van het programma van de Olypmische Winterspelen. “De ITU heeft zich daar tien jaar geleden hard voor gemaakt en hoopte dat wintertriathlon – hardlopen, mountainbiken en langlaufen – in Vancouver in 2012 een demonstratiesport zou zijn”, legt de organisator van de Pentathlon des Neiges uit. “Dat is helaas niet gelukt. Het IOC was heel stellig: fietsen hoort niet op de winterspelen thuis. Daarna liep de belangstelling voor wintertriathlon snel terug.”

Om de sport én de olympische droom nieuw leven in te blazen werd in 2014 in Canada een nieuw format geïntroduceerd. In Québec wordt er hardgelopen op sneeuwschoenen (raquettes) – geschaatst en gelanglauft, typische wintersporten dus. Op deze manier hoopt Calletta dat de sport ooit nog eens olympisch wordt. Maar voordat het zover is, moet er nog wel veel gebeuren, beseft ook hij. “Eén World Cup-wedstrijd in Noord-Amerika is niet genoeg. We hopen dan ook de komende jaren een circuit op te zetten en meer internationale deelnemers te trekken. Afgelopen jaar was er een try-out op de Weissensee en we hopen dat de Scandinavische landen ook enthousiast raken.”

De World Cup in Québec kreeg in ieder geval een Scandinavisch tintje met winnares Lovisa Modig uit Zweden. Zij nam tijdens het lopen direct een voorsprong, consolideerde die tijdens het schaatsen – haar minst favoriete onderdeel – en liep vervolgens ver uit tijdens het langlaufen. Voor Modig was de wintertriathlon een leuke afleiding nadat de Zweedse bondscoach haar dit seizoen een aantal keer passeerde voor de Cross-Country World Cup-wedstrijden. De Slowaakse triatlete Kristina Lapinova finishte op gepaste afstand als tweede terwijl de Canadese Evelyne Blouin met de derde plaats genoegen moest nemen.

Bij de mannen was Maxime Leboeuf voor de derde keer op rij de sterkste wintertriatleet. De van oorsprong uit Québec afkomstige Canadees is een specialist in het sneeuwschoenrennen, een discipline waarin hij in 2015 de wereldtitel veroverde. “Ik ben heel blij met deze overwinning, en ik neem het ook zeker niet voor lief, maar het zou geen kwaad kunnen voor de sport als er meer concurrentie zou komen”, vertelde hij na afloop.

Calletta werkt er ondertussen hard aan om de sport te promoten in Europa en in Toine Doreleijers van de Alternatieve Elfstedentocht Weissensee vond hij een medestander. “We hebben in januari als try-out een wintertriathlon georganiseerd in de week van de alternatieve Elfstedentocht”, vertelt Doreleijers die in Québec in actie kwam op de sprintafstand. “Het looponderdeel hadden wij alleen zonder sneeuwschoenen omdat dat toch voor veel mensen een drempel is. Het is naast schaatsen en langlaufski’s toch weer extra materiaal dat je moet aanschaffen of huren. De ITU heeft er nu ook voor gekozen om volgend jaar in de World Cup in Québec voor het looponderdeel de raquettes niet meer verplicht te stellen.”

Aan de try-out op en rond de Weissensee afgelopen januari deden tachtig deelnemers mee. Doreleijers: “Vergeleken met de 5000 mensen die meedoen aan onze schaatstochten is de wintertriathlon voor ons een tussendoortje, maar we zijn zeker enthousiast. Het schaatsten is op natuurijs, we hebben schitterende loipes en ook voor het hardlopen hebben we een mooie ronde uit kunnen zetten. We gaan het volgend jaar dan ook breder aanpakken. Stel dat de sport ooit olympisch wordt, dan is het toch geweldig dat wij daar iets aan bij hebben kunnen dragen.”

Diana Gorter kijkt – als ze weer een beetje opgewarmd is en de oogwimpers ontdooid zijn- terug op een mooi avontuur. “De omstandigheden waren uitdagend, het langlaufparcours was door de vorst erg ijzig en daardoor had ik niet het gevoel dat ik alles kon geven. Maar desondanks was het superleuk om te doen”, vertelt de Amstelveense die zich in 2013 in de halve Ironman in Wiesbaden kwalificeerde voor de Ironman Hawaii. “Mijn man en ik proberen ieder jaar een paar keer te langlaufen. Frank Heldoorn heeft ons zeven jaar geleden overgehaald om mee te gaan met een langlaufreis van Vasa Sport en sindsdien zijn we echt verslaafd. Het is een supergoede workout. Je gebruikt je hele lichaam, dus niet alleen je benen, maar ook je armen en je romp en je wordt er supersterk van. Echt, ik snap niet dat niet meer triatleten in de winter langlaufen.”

Over de auteur

Marcia Jansen

Freelance journalist | Schrijfster van de ‘De Hartslag van een ander’ | Triatleet sinds 2000 | Ironwoman sinds 2014 | Woonachtig met man en twee dochters op Salt Spring Island aan de westkust van Canada.

Gerelateerde berichten