Als op 9 september het EK lange afstand voor de zesde maal in Almere wordt gehouden, dan zijn de Nederlandse topatleten klaar om het thuisvoordeel maximaal uit te buiten. De geschiedenis leert dat de medailles vaak in eigen land blijven. Ook voor age-groupers staat er eremetaal op het spel. Wij vroegen daarom topatleten Dirk Wijnalda en Sarissa de Vries om de lezers van Transition optimaal voor te bereiden en spraken het parcours met ze door.

Veteraan en debutante
Een fijn fietsparcours, noemt veteraan Dirk Wijnalda (44) het. Bochtiger dan je verwacht, in de polder althans, geeft Almere-debutante Sarissa de Vries (28) aan. Beide atleten starten bij de elite op het EK in Almere. Voor Wijnalda is de race een jaarlijks ritueel geworden. Hij won het evenement in 2011 en 2012, pakte er ook in andere jaren nationale titels en veroverde op het EK van 2014 zilver. De Vries, die vorig jaar en in 2015 de Ironman Maastricht-Limburg deed, verkende onlangs voor het eerst het parcours in de Flevopolder.

Prettig, twee ronden
Na het zwemonderdeel in het -doorgaans op de vroege ochtend- rustige Weerwater, gaan de atleten door een haag van publiek naar de eerste wissel en verdwijnen ze voor lange tijd van de Esplanade. Het fietsparcours telt twee ronden, met het keerpunt buiten het stadscentrum. Wijnalda vindt het fijn, die twee ronden. “Mooi om jezelf te vergelijken tussen ronde één en ronde twee. Er zit ook een heen-en-weer stuk in, waar je de concurrentie eventjes goed kunt bestuderen en de verschillen zelf kunt timen.” Van het Weerwater naar Almere-Haven noemen is et parcours redelijk technisch. Veel sturen, gebruik maken van parcourskennis, dan heen en weer op de Havendreef met het overzicht over het deelnemersveld. Ga je gaten dichten, of hou je je koest? Voor de profatleet speelt dit allicht meer dan bij de agegrouper. Toch is het prettig te zien hoe het veld zich ontvouwt. De doorkomst in Almere-Haven, bij de voormalige finishlocatie, is een echte hot spot geworden met een speaker en het nodige publiek.

EK’s in Almere

Geen enkele stad organiseerde vaker een EK over de lange afstand dan Almere. Liefst vijfmaal eerder, in 23 edities, was het toernooi te gast in de polder, inclusief de allereerste uitgave in 1985. De lijst met Almeerse Europees kampioenen bevat, niet geheel verrassend, veel Nederlanders. Ook de snelste tijden werden tijdens een EK-editie gezet. In 2008 vond het WK plaats in Almere. De kampioenen toen waren Julien Loy en Chrissie Wellington. 1985 Gregor Stam en Sarah Springman (ENG) 1991 Ben van Zelst en Thea Sybesma 1999 Jan van der Marel (7.57.46) en Irma Heeren (8.56.23) 2006 Jens Koefoed (DEN) enn Lisbeth Kristensen (DEN) 2014 Markus Fachbach (DUI) en Heleen bij de Vaate

In je zone
Na de Hollandse brug, als je van de Gooimeerdijk naar de Oostvaardersdijk bent gereden, begint het meest kenmerkende deel van het huidige parcours. Schier eindeloos langs het water met slechts de grote windmolens als ijkpunten. De grote vraag is waar de wind vandaan komt en met welke kracht die blaast. “Doe mij maar een flinke bries, dat is in mijn voordeel,” zegt Sarissa de Vries. Niet alle agegroupers denken er zo over. Snelle tijden zijn mogelijk als de wind er uit zuid of west waait, maar niet te hard. Dan wordt de terugweg alsnog zwaar. Dit stuk is ideaal om je vast te bijten in je vooraf bepaalde vermogens- of hartslagzone. “Je ziet niet waar dit gedeelte eindigt. Het kan eindeloos duren. Als je hier tegenwind hebt, dan kan het in de tweede ronde echt lijden zijn,” verzucht Wijnalda. Hij heeft het eerder ervaren. Maar ook daaraan komt een eind, als Lelystad bereikt wordt.

Afwisseling op de tijdrithouding
Bij Lelystad gaat het parcours rechtsaf de Knardijk op en via de Praamweg over de A6 de polder in. Een prima moment om wat te eten, even bij te komen en een ander ritme te zoeken. Genieten ook van de Oostvaardersplassen, een bijzonder natuurgebied, tipt Wijnalda. De brug over de A6 is een kans om weer even aan te zetten, misschien omhoog zelfs even te gaan staan. In de tweede ronde als de rug wat stroever wordt een welkome afwisseling op de tijdrithouding. Wat volgt is volgens de beide pro’s een wat saaiig stuk. De vogels waarnaar de wegen zijn genoemd zul je er hoogstwaarschijnlijk niet aantreffen. Tegenwind kun je er vaak wel verwachten. Weinig huizen, nauwelijks publiek ook. Sarissa de Vries doodt de tijd op zulke momenten met rekenen. “Het maakt niet uit wat het is, tijd of afstand, gemiddelde, als ik maar met getallen bezig kan zijn. Ik laat me er niet door beïnvloeden als ik het gemiddelde in de tweede helft zie zakken trouwens. Daar is rekening mee gehouden.”

“Meteen als je de tweede wissel uit komt staat er veel publiek. Je komt door het stadion, maakt een lusje langs al dat volk. Dan ga je best hard.”

Sfeermakers
In de tweede ronde is het vanaf Lelystad al uitkijken naar de marathon. Met nog een halve ronde te gaan speelt dat steeds meer door de hoofden. “Als je terug komt op de Esplanade, dan is het meestal erg druk. Vanaf het ziekenhuis tot aan de wisselzone is het al lekker druk. En dan moet het stadion nog komen. Wijnalda weet wat hem te wachten staat en verheugt zich erop. “Meteen als je de tweede wissel uit komt staat er veel publiek. Je komt door het stadion, maakt een lusje langs al dat volk. Dan ga je best hard.” De organisatie van Challenge Almere-Amsterdam speelt met name tijdens de marathon ook in op het sfeergevoel bij de atleten. Vlak na het stadion, bij de hangbrug, staan 50 supporters uit Lommel veel lawaai te maken. Aan de overkant van het Weerwater bij LIDO staat Triathlonvereniging De Bollenstreek, herkenbaar aan hun blauwe outfits, om de atleten door een erehaag de marathon door te gidsen. En aan het eind van de loopronde, aan het begin van het Lumièrepark is de Frysman-hotspot. Ook iets om naar uit te kijken elke ronde.

Schaduw als de zon schijnt
Sarissa de Vries kijkt ook uit naar de coachpost. “Een moment om even contact met mijn vriend of mijn vader te hebben en de verschillen met de andere atletes te horen. Belangrijk ook om je eigen voeding te kunnen aannemen.” Ook voor agegroupers kan dat heel belangrijk zijn. Als je speciale eetgewoonten hebt, of hecht aan een vast merk sportvoeding, dan is de coachpost de plek waar je weer bevoorraadt. Het tweede deel van de loopronde is wat rustiger. “Even een stukje bos, wat schaduw als de zon schijnt. Het kan best warm worden anders,” weet Wijnalda. Daarna volgt weer een open stuk, een bruggetje, drinkpost en voor je het weet zie je het water weer en begin je aan de terugweg naar de Esplanade. Wijnalda heeft nog één hindernis die in gedachten altijd genomen moet worden. “Een klein stukje onverhard. Een rotstukje, heel kort eigenlijk, maar als je daar in moet halen, of je benen al goed moe zijn. Daarna ga je gelukkig snel op weg naar het stadion. Je hoort de speakers al in de verte. Dat motiveert altijd.” En dat was dan pas rondje één. Ook zonder onze parcoursbespreking komt jij er dus wel. Je hebt immers alle tijd om het zelf tijdens je wedstrijd nog eens rustig te bekijken. Denk onderweg nog even aan de tips van Dirk en Sarissa. Misschien kun je berekenen hoeveel winst dit artikel je opgeleverd heeft. Heb je, net als Sarissa, onderweg ook meteen wat te doen. @streamer: “Op de Oostvaardersdijk bekruipt je een oergevoel. Een prachtig stuk. Alleen jij en de fiets. En de wind. Altijd de wind.”

Hotspots:

Fietsen:
Havenkom, Speaker en doorkomst, oude locatie van de finish

Lopen:
– 50 supporters uit Lommel (staan bij de ‘Hangbrug’ net achter het Apollo hotel)
– Coachpost aan overkant bij LIDO, hier staat Traditioneel de Bollenstreek, ook horeca aanwezig
– Begin Lumièrepark aan zijde ziekenhuis: Frysman Hotspot (einde fietsen ook te zien)

Finish-stadion Esplanade
– Finish eerste deelnemer, vanaf ongeveer 15.00 uur
– Live optredens vanaf 20.00 uur
– Binnenhalen laatste deelnemer vanaf 22.15 uur

Oudste hele triathlon van Europa

Challenge Almere-Amsterdam - of de Holland Triathlon, zoals de race tot 2013 heette - bestaat sinds 1981. Na de Ironman op Hawaii is het daarmee de oudste hele triathlon ter wereld. De eerste twee edities werden nog in Kijkduin gehouden, maar daar bleek al snel te weinig ruimte voor het evenement dat in korte tijd ongekend populair werd. Groeikern Almere bood voldoende ruimte en een gastvrij onderkomen voor het evenement, dat nooit meer wegging. Het parcours veranderde in de loop der jaren nogal eens, evenals de locatie van start en finish. Sinds 2012 liggen start en finish middenin het stadshart van Almere, aan de Esplanade. In 2013 sloot het evenement zich aan bij Challenge Family, waartoe ook vermaarde hele triathlons als Roth en Wanaka en een heleboel halve triathlons over de hele wereld behoren.

Dit artikel verscheen ook in Transition Magazine #11
Fotocredits: Charly Crowhurst/Getty Images en Sonja Jaarsveld