Ze wonen verspreid over de hele wereld – in Barcelona, de Verenigde Staten en Maleisië – maar Dwight Senduk, Christina Draijer en Willehard en Jane Wortelboer hebben allemaal hetzelfde doel: vlammen op het WK in Rotterdam. Maar hoe doen ze dat, wonen, werken en trainen waar het heel ander weer is dan bij ons of waar de triathlonverenigingen niet voor het oprapen liggen? Marcia Jansen, zelf woonachtig in Canada, zocht het uit. Het werden gesprekken met de nodige herkenning van expats onder elkaar.


Wees gewaarschuwd, na het lezen van dit verhaal over Willehard en Jane Wortelboer, wil je na je pensioen ook maar één ding: net zo leven zoals zij.

Jane (58) en Willehard (61) Wortelboer zijn echte wereldburgers. In de afgelopen 33 jaar zijn ze vijftien keer verhuisd. Willehard’s functie bij een oliemaatschappij bracht het echtpaar naar Saudi-Arabië, de neutrale zone tussen Saudie-Arabië en Koeweit, Koeweit, Oman, Egypte, München, Hannover, Engeland, Nigeria, Parijs, Sjanghai en Maleisië. Sinds Willehard met pensioen is, verdelen de Wortelboers hun tijd tussen Nederland, Maleisië en Thailand. “En dan reizen we nog veel naar wedstrijden”, vertelt Willehard vanuit Noordlaren waar het stel verblijft tot het wereldkampioenschap in Rotterdam.

Jane en Willehard maakten pas vijf jaar geleden kennis met de triathlonsport. Na de pensionering van Willehard is het een echte lifestyle geworden. “Ik deed nooit zoveel aan sport, ik was altijd druk met werk, totdat we in Sjanghai een voordracht van iemand bijwoonden die al lang in China woonde en die ons daar een beetje wegwijs moest maken. Hij vertelde over de musea en de uitstapjes die je daar kon maken, totdat iemand vroeg wat hij zelf in zijn vrije tijd deed. Hij was zich aan het voorbereiden op de Gobi March, een 220 kilometer lange loopwedstrijd door de woestijn in China en Mongolië. Waarop Jane zei ‘dat moeten we ook doen’. Mijn oudste zoon, die er ook bij was, en ik keken elkaar aan alsof ze gek was geworden, maar we hebben het uiteindelijk wel gedaan.”

Beiden voltooiden de race en vroegen zich daarna af: wat nu? In een fietsenwinkel ergens achteraf in Sjanghai, ontmoette Willehard de eigenaar die aan triathlon bleek te doen. Aan de muur hing een foto van een oudere man die de Ironman Korea had volbracht. “Hij had zich drie maanden voorbereid dus ik dacht, dat moet ik ook kunnen. Lopen kon ik wel en zwemmen en fietsen als echte Hollander ook wel. Zo deed ik in 2012 mee aan de ITU race in het Chinese Chengdu en al snel volgden de halve en de hele afstand.”

“In een fietsenwinkel ergens achteraf in Sjanghai, ontmoette Willehard de eigenaar die aan triathlon bleek te doen. Aan de muur hing een foto van een oudere man die de Ironman Korea had volbracht”

Jane deed in Chengdu mee aan een ‘fun’ triathlon. “Ik vond de sfeer meteen leuk en ook ik werd al snel serieuzer”, vertelt Jane die zich niet lang daarna inschreef voor een halve triathlon. “Van een hele triathlon is het nog niet gekomen. Vorig jaar november kwam ik tijdens een trainingsrit in Thailand hard ten val waarbij ik een aantal ribben brak en ik vijf dagen in coma heb gelegen. Ik raakte meer dan tien kilo kwijt en het herstel duurde lang. Pas kort geleden heb ik weer voor het eerst buiten gefietst. In Maastricht waar Willehard en onze toekomstige schoonzoon meededen aan de Ironman, heb ik samen met mijn dochters meegedaan aan de teamrelay. Mijn jongste dochter heeft gezwommen, mijn oudste dochter gefietst en ik heb de marathon gelopen. Zelf denk ik nog niet aan een hele triathlon. Ik vind de halve afstand nog steeds een mooie uitdaging.”

Ze vertoeven veel in exotische oorden, trainen graag in sport-resort Thanyapura in Phuket, maar zowel Jane als Willehard vindt het leuk om in Nederland wedstrijden mee te doen. Zo deden ze een jaar geleden mee aan de Challenge Almere. “Het was geweldig blikt”, Jane terug. “Het was lekker weer, ik reed op de dijk met aan de ene kant de polder en aan de andere kant het IJsselmeer. Dat lange rechte stuk op de dijk, met ook nog eens de wind in de rug, het was schitterend. Voor ons was het heel speciaal om in zo’n oer-Hollandse setting mee te doen aan een triathlon. Het is hier zo mooi, dat besef je pas goed als je niet meer in Nederland woont, denk ik.”

Ook kijken ze uit naar het WK in Rotterdam. Willehard: “Een WK in eigen land is heel speciaal, daar kun je niet omheen. Niet alleen Jan en ik doen mee, maar ook onze zoon. Ik vind het altijd leuk om voor Nederland uit te komen en race graag in het oranje. Vooral in Thailand is dat leuk, want daar wonen redelijk wat Nederlanders en er zijn veel Nederlandse toeristen die je zo kunnen herkennen.” Na het WK reist het stel naar Taiwan, waar Willehard 1 oktober meedoet aan de Ironman Taiwan. Daarna vliegen ze naar Engeland voor de bruiloft van hun dochter en half november staat de Ironman 70.3 in Langkawi op het programma. “Ik zou graag voor mijn 65ste een keer mee willen doen op Hawaii”, vervolgt Willehard. “Lukt dat niet dan blijven we wel dezelfde manier van leven houden, maar waarschijnlijk gaan we dan meer kleinere wedstrijden doen. Maar voorlopig genieten we volop. We leven als een prof, dankzij één goede sponsor: mijn pensioenfonds.”


Dit artikel verscheen ook in Transition Magazine #11

Lees ook de twee andere artikelen in deze miniserie:
Dwight Senduk (Spanje)
Christina Draijer (USA)