Triathlon is een tijdrovende sport, zeker als je het op hoog niveau beoefent of traint voor de lange afstand. En dat kan soms voor spanningen zorgen binnen een relatie. Vooral als je partner minder enthousiast is over al dat zwemmen, fietsen en lopen. Deze stellen hebben daar geen last van. Zij delen de passie voor de sport en begrijpen dat je vroeg opstaat voor een zwemtraining, uren doorbrengt op de fiets of een hele dag weg bent voor een wedstrijd.

Het leek een onwaarschijnlijke combinatie. Bo van Heeringen (30), de feestvierende en rokende student, en Diederik Scheltinga (31), de langeafstandtriatleet. Maar na een eerste date in Parijs zijn ze nog steeds gelukkig samen en is Bo inmiddels ook besmet met het triathlonvirus.

Webspecialist Diederik en lerares beeldende vorming Bo leerden elkaar zes jaar jaar geleden kennen in een kroeg in Arnhem. Diederik was pas terug na twee jaar reizen en triathlonnen in Australië, Nieuw-Zeeland en Hawaii. “Ik had net een openwatertraining gedaan, toen een vriend me belde die met me wilde afspreken. Ik reed naar Arnhem om wat te drinken met vrienden die ik al twee jaar niet had gezien. Toen ze voorstelden om een biertje te gaan drinken in het centrum, stribbelde ik eerst nog tegen. Mijn haar was nog nat, ik had een druipend wetsuit in mijn rugzak en liep op slippers. Zo kon ik de stad niet in. Maar achteraf ben ik blij dat ik toch ben gegaan, want in de kroeg ontmoette ik Bo.”

Toen Bo vroeg wat Diederik deed in het dagelijkse leven, antwoordde hij gekscherend ‘ik heb geen leven’. “Ik had in 2009 meegedaan aan de Ironman Hawaii en daarna heb ik twee jaar gereisd. Eenmaal terug wist ik eigenlijk niet goed wat ik moest doen. Ik wist niet welke studie ik wilde doen, had geen baan en woonde bij mijn ouders. Maar Bo vond dat reizen wel interessant en vertelde dat ze zelfs nog nooit in Parijs was geweest. Dus vroeg ik in een opwelling ‘wat doe je volgende week?’ Gelukkig had ze nog geen plannen, dus zijn we samen – terwijl we elkaar helemaal niet kenden – naar Parijs geweest. Twee weken later woonden we samen.”

Triathlonvirus

In de auto op weg naar Parijs vergat Bo spontaan dat ze rookte en eenmaal terug in Nederland, vond ze eigenlijk dat ze toch ook maar iets aan sport moest gaan doen. “Ik was lid van een sportschool, maar daar ging ik een keer per week met tegenzin naartoe. Ik besloot om te gaan hardlopen en dat vond ik meteen leuk. Een paar weken later zag ik Diederik voor het eerst in actie in de triathlon in Gendt, waar hij en zijn broers Evert en Cornelis alle drie op het podium eindigden. Toen ik in Gendt al die mensen – ook zonder atletisch lichaam – mee zag doen, dacht ik: dat kan ik ook. Een jaar later deed ik zelf mee.”

Toen ik mijn eigen schema kreeg, waren we toch vooral met ons eigen ding bezig. Dat was wel een stuk minder gezellig.

In februari 2016 besloot ze zich in te schrijven voor de Ironman Maastricht. “Bij Diederik thuis werd altijd over sport gesproken, ik ging mee naar wedstrijden en langzaam maar zeker werd ook ik fanatieker. Het idee voor een hele triathlon heeft wel even moeten groeien, want ik had er in het begin wel een beetje een afkeer van. Ik had Diederik een paar keer flink diep zien gaan en na een wedstrijd op een brancard met een infuus afgevoerd zien worden.” Diederik: “Ik was mentaal een stuk sterker dan fysiek, dus dat liep niet altijd goed af. En dat is niet leuk om te zien voor de mensen die dicht bij je staan.”

Samen maakten ze een schema voor Maastricht en af en toe trainden ze ook wel eens samen. “In het begin trainden we meer samen, maar dat is eigenlijk steeds minder geworden. Af en toe doen we wel eens een intervaltraining samen, zodat ik Bo weer tegemoet kan lopen. Of ze gaat mee op de mountainbike als ik een lange duurloop doe.” Bo: “Maar toen ik mijn eigen schema kreeg, waren we toch vooral met ons eigen ding bezig. Dat was wel een stuk minder gezellig, dat is dan weer het nadeel als je allebei hard aan het trainen bent.”

Van ver gekomen

Zonder sportieve achtergrond en met een schema van een half jaar, finishte Bo in Maastricht in 11.26 uur. “Eigenlijk ging alles gewoon heel goed. Ik heb het echt enorm naar mijn zin gehad tijdens de wedstrijd, al was het lopen op momenten wel heel zwaar.” Diederik: “Ze haalde alle doelen die we vooraf hadden gesteld. Dat vind ik heel knap. Ze is echt van ver moeten komen; haar conditie stelde niet veel voor toen ik haar leerde kennen.”

Direct na de finish wilde Bo zich meteen weer voor een hele triathlon inschrijven. “Ik was euforisch, maar Diederik stelde voor om eerst maar eens van deze prestatie te gaan genieten en dan verder te kijken. Ik was die lange fietstrainingen natuurlijk alweer vergeten en ben iemand die ook graag tijd maakt voor sociale dingen. Nu is het wel relaxt dat ik weer met vriendinnen kan afspreken. Ik geniet nog steeds van het sporten, maar niet meer volgens een strak schema.”

Snel uit elkaar

Een gedeelde passie voor de triathlonsport werkt niet altijd in de liefde. Dat blijkt uit het relaas van het Canadese stel Peter Reid en Lori Bowden. Dit liefdessprookje kreeg geen gelukkig einde, maar leverde Reid en Bowden wel een Ironmantitel op Hawaii op. Reid en Bowden trouwden in 1998, gingen in 2002 uit elkaar en besloten een week voor de Ironman Hawaii in 2003 definitief te scheiden. “Iedere keer als ik haar zag op het parkoers was ik zo boos”, vertelde Reid in 2012 tegen sportzender ESPN. “Het zou niet gebeuren dat zij zou winnen en ik niet.” Toen beide echtelieden inderdaad de race op hun naam schreven (Reid voor de derde en Bowden voor de tweede keer) zorgden de organisatoren voor aparte prijsuitreikingen zodat beide winaars niet tegelijk op het podium hoefden te verschijnen.

Dit artikel verscheen ook in Transition Magazine #10