Triathlon is een tijdrovende sport, zeker als je het op hoog niveau beoefent of traint voor de lange afstand. En dat kan soms voor spanningen zorgen binnen een relatie. Vooral als je partner minder enthousiast is over al dat zwemmen, fietsen en lopen. Deze stellen hebben daar geen last van. Zij delen de passie voor de sport en begrijpen dat je vroeg opstaat voor een zwemtraining, uren doorbrengt op de fiets of een hele dag weg bent voor een wedstrijd.

Voor Jolanda Nell (38) is het de gewoonste zaak van de wereld dat haar man Dennis van de Worp (42) ook aan triathlon doet. Twee van haar zussen, Carola en Simone, zijn net als zij aan een triatleet blijven hangen.

Jolanda en Dennis leerden elkaar negen jaar geleden kennen tijdens de triathlon van Leidschendam. Dennis was net weer begonnen na tien jaar vrijwel geen triathlons gedaan te hebben en Jolanda was op dat moment een stuk minder fanatiek dan ze nu is. Dennis: “Op mijn twaalfde deed ik mijn eerste triathlon in onze woonplaats Maassluis. Maar na mijn studie ging ik werken en kwam triathlon op een laag pitje te staan, ook al omdat mijn toenmalige partner het niet zo leuk vond dat ik vaak weg was voor trainingen en wedstrijden. Maar toen die relatie uitging, bleek dat ik het enorm had gemist en ben ik weer begonnen.”

En in Leidschendam liep hij Jolanda, ook al afkomstig uit een echt triathlongezin, tegen het sportieve lijf. “Mijn vader, moeder en drie zussen doen allemaal aan triathlon. Ik was een luie student, studeerde in Rotterdam en vond stappen erg leuk. Tot mijn dertigste sportte ik vooral voor de lol, maar toen ik Dennis leerde kennen ben ik fanatieker geworden en gerichter gaan trainen. Het helpt natuurlijk als je samen dezelfde hobby hebt, dat maakt het allemaal makkelijker.”

Elkaar begrijpen

Al snel brachten ze samen veel tijd door in het zwembad, op de fiets en tijdens looptrainingen. “Het is heel fijn als je van elkaar begrijpt waar je mee bezig bent. Je snapt het als iemand heel vroeg opstaat om te gaan trainen, laat thuis is of een hele dag weg is voor een wedstrijd”, vertelt Dennis. Samen trainen was niet altijd een succes. Jolanda: “Voordat ik mee ging doen aan de teamcompetities, wilde ik absoluut niet stayeren. Ook niet tijdens een training. Ik ben wel eens halverwege omgedraaid omdat ik per se naast Dennis wilde blijven fietsen, maar hij net te hard voor me ging. Nu ik in de Eredivisie Triathlon uitkom, maak ik er juist een sport van om zo hard mogelijk in Dennis’ wiel mee te fietsen.” Dennis: “Dan ga ik vijftien minuten voluit en probeer ik haar er af te rijden. Zo hebben we er allebei iets aan.”

Vijf jaar geleden richtte Dennis, samen met zijn zwagers Marlo Moedig en Martijn van Prooijen, het Tri-Fa (triathlon familie) team op dat geld inzamelde voor het Jeugdsportfonds. “We hebben besloten daar dit jaar een punt achter te zetten. Alleen het vrouwenteam in de Eredivisie gaat nog een jaartje door. De organisatie van het team werd ons, met werk, gezin en trainen, een beetje teveel. Ook liep het contract met onze hoofdsponsor af. Maar we zijn blij dat we in vier jaar flink wat geld bij elkaar hebben kunnen zwemmen, fietsten en lopen om kansarme kinderen te laten sporten.”

Twee kinderen

Inmiddels hebben Dennis en Jolanda zelf ook twee kinderen: Seb van vijf en Ella van drie. Het combineren van een gezin met trainen op schema’s is soms lastig. Dennis werkt voor verzekeringsmaatschappij Aegon, Jolanda zit in een maatschap met haar vader en vier zussen op boerderij De Hoefwoning in Maasland en werkt daarnaast twee dagen in de week bij een aannemingsbedrijf. “Je moet prioriteiten stellen”, zegt Dennis. “Zo doen we bijna nooit samen aan dezelfde wedstrijd mee. Als ik in een wedstrijd start, staat Jolanda met de kinderen langs de kant of andersom. Of als het slecht weer is, blijft een van ons met de kinderen thuis.”

Vorig seizoen was zo’n jaar waarin alles liep zoals we wilden. Er was een goede balans tussen werk, sport en ons gezinsleven. Dan kun je best veel aan.

Ook kiezen ze ervoor om hun belangrijkste wedstrijden niet in dezelfde periode te laten vallen. Jolanda: “Vorig jaar heb ik eind juli meegedaan aan de Ironman Zürich en Dennis begin september aan de Challenge Almere-Amsterdam.” Dennis: “Ik ben pas aan mijn lange duurtrainingen begonnen na Zürich. We trachten sowieso om de lange duurtrainingen zoveel mogelijk te beperken. Ik heb in de aanloop naar Almere aangeven aan mijn trainer Eric van der Linden dat ik in maximaal drie weken 18-19 uur kan trainen, maar in de rest van de voorbereiding maar 10-12 uur. We willen ook graag tijd samen doorbrengen als gezin en kiezen voor kwaliteit boven kwantiteit.”

Goede balans

Ondanks de beperkte trainingsuren draaiden zowel Dennis als Jolanda vorig jaar een succesvol seizoen. Jolanda eindigde met Tri-Fa als vierde in de Eredivisie Triathlon, finishte als tweede in de halve triathlon in Nieuwkoop en volbracht de Ironman Zurich. Dennis op zijn beurt veroverde tijdens de Challenge Almere de Nederlandse titel H40 en werd tweede in zijn leeftijdscategorie in de halve ICAN in Spanje. Dennis: “Vorig seizoen was zo’n jaar waarin alles liep zoals we wilden. Er was een goede balans tussen werk, sport en ons gezinsleven. Dan kun je best veel aan.”

Het jaar 2017 verloopt tot op heden minder voorspoedig. Jolanda: “Ik kwakkel een beetje met mijn gezondheid. Mijn schildklier werkt te traag, waardoor ik me erg moe voel.” Dennis: “Ook ik had in het voorjaar weinig energie. Het was erg druk met mijn studie die ik naast mijn werk doe. Ik zou de Ironman Klagenfurt meedoen, maar heb dat omgezet naar een latere hele in Italië, samen met mijn zwager Marlo. En de hele in Almere heb ik omgezet naar de halve. Ook goed. Ik sport toch vooral voor de ontspanning.”


Dit artikel verscheen ook in Transition Magazine #10

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.