Freelance journalist Hans Janmaat (schrijversnaam Hans van Vinkeveen) was nog niet zo lang geleden kankerpatiënt, maar omarmt nu het leven. Op zijn zestigste meldde hij zich eind vorig jaar bij Triathlon Club Maastricht om triatleet te worden. Hij gaat meteen voor het allerhoogste: de Ironman Maastricht.

Onder de toch wel vreemde gasten die triatleten zijn, zijn de oudere beginnelingen misschien wel het raarst. Zulke oude starters bestaan. Bij mijn eerste crawlles van Triathlon Club Maastricht bevonden zich onder de ongeveer veertig nieuwkomers een stuk of vier 50-plussers. Wat bezielt een mens om zoiets op latere leeftijd nog te willen? Waarom bijvoorbeeld niet gezellig gaan jeu-de-boulen? Mijn antwoord is simpel en verschilt, vermoed ik, weinig van de motivatie van jongeren: Het is een mooie nieuwe uitdaging.

Tot op de dag van vandaag is mijn leeftijd nooit een reden geweest om fysieke inspanningen na te laten. Zolang de motor, of eigenlijk het motorblok, maar in een redelijke conditie is, kun je tegen een stootje. En iets nieuws leren lukt zelfs nog bejaard in een aanleunwoning. Dus nee, alsjeblieft geen jeu-de-boule, maar triathlon! Inmiddels train ik zo’n tien uur per week en tot nu toe heb ik geen enkele spijt van mijn drieste besluit.

Zwemmend zie ik alleen maar progressie. Over het hardlopen durf ik te zeggen dat ik daar goed in was. Ik kan nu niet lopen vanwege een blessure. De vraag die elke oudere sporter zich dan onvermijdelijk stelt is: Heeft dit met mijn leeftijd te maken? En ach, het fietsen, dat beschouw ik, waarschijnlijk zeer ten onrechte, als een eitje. De racefiets is toch, gelet op de vaak stokoude berijders, het voorstadium van de rollator. Daar zit ook een bel en een stuur aan.

Het neemt niet weg dat er een aantal nadelen kleeft aan een verouderend lichaam. Zo is wetenschappelijk aangetoond dat je met het ouder worden spiermassa en spierkracht verliest. Dit natuurlijke proces heet met een duur woord sarcopenie. Gedurende je leven raak je ongeveer de helft van je totale spierweefsel kwijt. Vaak is het niet aan de buitenkant te zien, omdat spier wordt vervangen door vet. Zo’n verouderd lichaam levert minder kracht, is sneller vermoeid en geblesseerd, waarbij het herstel bovendien moeizamer verloopt. Daar ben je mooi klaar mee.

Maar er is ook goed nieuws over sarcopenie te melden. De natuurlijke achteruitgang van spierkracht is te vermijden en grotendeels te compenseren. Hoe? Door de inname van eiwitten in combinatie met fysieke inspanning. Spieren vernieuwen zich namelijk continu. Je arm is over twee maanden geheel afgebroken en opnieuw weer opgebouwd. Dat gebeurt gelukkig ook bij een bejaard lichaam. Volgens de ooit bodybuildende hoogleraar Fysiologie Luc van Loon ben je er echter niet met dagelijks een half uurtje bewegen. Het gaat om gerichte krachttraining. Ik doe dat al sinds ik aan hardlopen doe. Voor de zekerheid neem ik daarnaast extra rust voor het herstel en sla even wilde party’s over.

Dan blijf je nog wel opgescheept zitten met allerlei handicaps. De butsen en deuken van ongelukken, chronische kwalen en zware operaties die blijvende schade hebben aangericht. Zonder meteen mijn medisch dossier vrij te geven: Ik heb aan beide voeten neuropathie, waardoor zij doof en overgevoelig zijn. Pijnlijk met hardlopen. En de darmen zijn dermate prikkelbaar dat ik moet vasten voor een lange duurloop. Zo heeft elke oudere zijn mankementen.

Maar zulke beperkingen kun je zien als uitdagingen. Ze dagen je uit om uit te zoeken wat wél mogelijk en haalbaar is. Kan ik bijvoorbeeld de Ironman Maastricht 2017 aan? Het is alsof je met een overjarige Toyota Starlet op slechte banden en met een lekke benzinetank mee gaat doen aan een Formule 1 race. Geen idee of het gaat lukken. Eerst maar goed getraind aan de start zien te verschijnen. En dan gaat de turbo erop!


Het ongewisse avontuur van Hans Janmaat is te volgen op Facebook: Hans Road to Ironman. Zijn columna waren eerder te lezen in Transition Magazine.