Thomas Sijtsma hing in 2013 zijn voetbalkicksen aan de wilgen om een nieuw avontuur te starten. De triathlon, dat moest het worden. De journalist meldde zich aan bij Hellas in Utrecht en liet zich onderdompelen in de wereld van het zwemmen, fietsen en hardlopen. Met ons deelt hij zijn belevenissen in de sport.

Atleten zetten hun fiets klaar in de wisselzone. Met elastiekjes werden schoenen vastzet op de pedalen, de helm kwam nauwkeurig naast de fiets te liggen. Nog een korte blik. Niets vergeten?

“Kom op! Gaan! Nog één ronde!” De vier atleten die een ogenblik geleden nog minutieus hun materiaal in de wisselzone prepareerden, veranderden in bloedfanatieke supporters. Supporters van hun eigen clubgenoten die streden in een andere Divisie.

Het is een zomaar een moment van Super Sunday, afgelopen zondag in Arnhem. Alle verenigingen waren flink vertegenwoordigd bij zwembad Klarenbeek op het heuvelachtige terrein. Door het triathlonfeest werden teleurstellende resultaten gedragen met een lach.

Toeschouwers applaudisseerden, de hoogste bazen van de Nederlandse Triathlon Bond stonden tevreden met de handen over elkaar toe te kijken, lokale middenstanders hadden een mooie omzet met de verkoop van koffie en hamburgers (die waren heerlijk), coaches hielden hun pupillen nauwlettend in de gaten bij het opwarmen, gefinishte triatleten plonsden in de hottub, anderen trokken een sixpack biertjes open, weer anderen vielen moegestreden hun clubgenoten, geliefden en vrienden in de armen. Zelfs de anders zo strenge en norse NTB-officials waren in hun sas.

Zelden maakte ik een groter gevoel van saamhorigheid mee. Niet alleen de saamhorigheid binnen Hellas Triathlon, mijn vereniging, maar ook de saamhorigheid van triatleten andere geïnteresseerden onder elkaar. Dit was onze sport, onze passie, onze favoriete vrijetijdsbesteding, onze seizoensopening.

Met de verenigingstenten als Brink in middeleeuwse dorpen voegden triatleten zich voor en na de race bij hun clubgenoten. Door het bomvolle divisieprogramma in Arnhem was het een komen en gaan van atleten. De onderlinge verbondenheid en betrokkenheid was groot. Een bemoedigend klopje op de rug, een schouder om te troosten, gebalde vuisten om de prestatie te vieren.

Vanuit Utrecht waren een tiental supporters op de fiets tegen de wind in beukend naar Arnhem gekomen, alleen om clubgenoten een hart onder de riem te steken. Groots.

Normaal gesproken kan ik verlies slecht verteren. Ik vloek. Ik tier. Ben soms onaanspreekbaar. Maar met de vierde plek die we als team in Anrhem veroverden, kon ik door deze prachtige triathlondag uitstekend leven.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.