Thomas Sijtsma hing in 2013 zijn voetbalkicksen aan de wilgen om een nieuw avontuur te starten. De triathlon, dat moest het worden. De journalist meldde zich aan bij Hellas in Utrecht en liet zich onderdompelen in de wereld van het zwemmen, fietsen en hardlopen. Met ons deelt hij zijn belevenissen in de sport.

Wat als sport altijd een drijfveer is geweest? Wat als sport altijd een groot deel van je bestaan is? Wat als je het warm krijgt van een triathlon? Of als je denkt aan je finish van je enige hele? Wat als je uitkijkt naar elke duurloop of fietstocht? Wat als je veel vrienden hebt opgebouwd uit de triathlonwereld? Wat als je grote voldoening haalt uit diep gaan, uit afzien en uit heroïsch weten te finishen? Wat als na een wedstrijd een warm bad met schuim het grootste genot is?

Wat als je een vechter bent, met het strijdbare karakter van een krijger uit de frontlinie? Wat als dat karakter je naar de finish van Almere heeft gebracht? Wat als je daarna maanden vrijwel niets kan doen omdat die knie zo’n zeer doet? En wat als je niet weet wat het is? Dat onzekerheid je sportleven begint te tekenen?

Wat als je gezegend bent met een oersterk sportlijf dat niet meer wil? Wat als je door prachtige vergezichten wandelt en je je armen ten hemel heft, hardop afvragend wat er in godsnaam met je knie aan de hand is? Wat als je die knie, wanneer je helemaal alleen bent, vastpakt, heen en weer schudt en uiteindelijke met zoete woorden vraagt om genezing?

Wat als de pijn blijft bij elke bovengemiddelde inspanning? Wat als je het voor de tiende keer probeert en weer een ongenadige steek voelt? Schreeuw je? Huil je? Wanhoop je?
Wat als na vier maanden nog steeds geen verbetering is opgetreden? Wat als je fysiotherapeuten en artsen bezoekt en zij het eigenlijk ook niet weten? Wat gaat er dan door je heen?

Wat als een scan in de MRI uitsluitsel moet brengen? Wat als je dan in spanning moet wachten op de uitslag? Wat als je angstig bent voor dat moment? Wat als je dan te horen krijgt dat intensief sporten voortaan uitgesloten is? Wat als je hoort dat een sportarts noodzakelijk is om jou weer te laten bewegen?

Wat als je dan ook nog hoort dat schaken eigenlijk de enige sport is die je mag praktiseren? Wat als je wilt racen, strijden om ereplaatsen, sprinten, de tanden op elkaar zetten, genieten van competitie, en dat nooit meer mag?

Je zult moeten slikken, je verdriet willen verbergen, maar dat gaat niet. Die verrekte kutknie.

Dat wij als triatleten bijna dagelijks sporten, is een enorm voorrecht. Besef, zeker ook als beginner, dat het niet normaal is dat je lichaam tot zoveel inspanning in staat is. Neem het alsjeblieft niet voor lief. Heel veel anderen zouden zo graag in jouw schoenen staan, maar hun lichaam laat ze in de steek.

Geniet van elke slag, van elke trap en elke stap. Op een dag kun je het niet meer.