Een aantal jaren stond triathlon – het zelf beoefenen ervan althans – voor mij op een bijzonder laag pitje. Allerlei wisselende blessures verhinderden het mij een aantal jaren om te kunnen hardlopen. Op enig moment, ergens in 2014, was ik er inmiddels van overtuigd: het was voltooid verleden tijd. De kans dat het weer tegenwoordige tijd zou worden en ik weer als triatleet actief zou zijn in een wedstrijd, achtte ik inmiddels klein tot nul.

In de ruim vijfentwintig jaar daarvoor leek het niet op te kunnen. En beleefde ik er enorm veel plezier aan. Aan het doen van wedstrijden, maar nog meer (want vaker) aan het trainen op zichzelf. Als een groot kind lekker jarenlang door kunnen gaan met buiten spelen. Zwemmend, fietsend, hardlopend, schaatsend of skeelerend. Maar uiteindelijk haalde mijn lichaam mijn geest in. Beter gezegd: begon mijn lichaam steeds meer op de rem te trappen.

Gek genoeg beleefde ik het jaar voordat de kentering zich voordeed een van mijn topjaren. Met drie wintertriathlons en daartussendoor drie gewone: de halve van Nieuwkoop, de ‘driekwart’ van Stein en de (toen nog) Challenge Barcelona. Een goed gevuld seizoen, met wedstrijden die zeer naar tevredenheid verliepen, een PR in Stein en een prachtig hoogtepunt aan de Spaanse Costa Brava. Dat was 2009.

breekpunt

Breekpunt
2010 begon als een leuke voortzetting daarvan, zij het dat ik geen andere wedstrijden gepland had dan de hele van Keulen. Drie weken voor race day kwam ik echter op de fiets hard ten val, met een ontwricht sleutelbeen als gevolg. Exit Keulen, weg seizoen 2010.
In de winterperiode had ik (zoals wel vaker de afgelopen winters) regelmatig last van kleine loopblessures. Maar nu bleven ze daarna het hele voorjaar voortduren, zelfs tot diep in de zomer van 2011. Dan weer de linkerkuit, dan weer de rechter. Iedere keer even een paar weken voorzichtig kunnen lopen en dan – snap! – weer een paar weken alleen maar fietsen en zwemmen. En waren het de kuiten niet, dan begonnen mijn knieën bij het lopen wel op te spelen.

Seizoen 2012 ging voorbij, maar het lopen bleef gewoon meter voor meter zwoegen, in plaats van zoals vroeger lopend wegdromen en kilometers verder wakker worden. Afstanden werden steeds korter, het tempo steeds minder, deels in de hoop langer heel te blijven, deels omdat ik de tempo’s die ik van mezelf gewend was by far niet meer aan kon. En nog steeds: na enkele maanden ging het weer van ‘snap!’ en Geerts was weer een paar maanden helemaal klaar met proberen te lopen. Tot het moment dat ik het ook maar langere tijd niet eens meer ging proberen, want de lol van het lopen was er inmiddels wel af.
Wat daar ook niet bij meehielp, was mijn lijf. Ik herkende er minder en minder van, terwijl ik er steeds meer van had. Ik had geen neopreen meer nodig: ik had biopreen.

2013 en 2014 volgden hetzelfde moeizame stramien. Mijn activiteiten binnen de triathlon verlegden zich nog meer dan daarvoor al het geval was. Bij wedstrijden was ik ook nog regelmatig, zij het in jury-outfit in plaats van in een trisuit. Triathlon werd voor mij een kijk- en schrijfsport, in plaats van de manier waar het bij mij jarenlang primair om draaide: met trainen en zelf racen. Ook al was ik bij lange na geen topper (niet of nooit geweest), ik voelde mij al die jaren een triatleet. Maar in die periode even niet meer.

u-turn-choice

Keerpunt
Tot zo ongeveer eind 2015. In het begin van het jaar de zoveelste poging ondernomen om weer te gaan lopen, maar weer zeiden mijn knieën al heel snel ‘nee’. Maar na de zomer gebeurde er wat. Mijn moeder, sinds twee jaar gediagnosticeerd met ALS, besloot tot euthanasie. Van de ontzettend actieve en sportieve vrouw die ze ooit was, was weinig over. Gekluisterd aan een elektrische rolstoel en geketend aan beademingsapparatuur. Zo wilde ze niet verder. En zo ging ze ook niet verder. Een dappere beslissing, en ook een bijzonder heftige tijd voor ons allemaal.

Maar het zette vervolgens wel wat in beweging. Letterlijk. Namelijk mijzelf. Wat had ik nu te zeuren met mijn kleine ongemakken, blessuretjes, overgewicht en motivatieproblemen, vergeleken met zoiets? Hoezo bij de pakken neerzitten en de situatie maar als een gegeven beschouwen, terwijl er ook genoeg mensen rondlopen die ergere tegenslagen kenden en toch nog steeds de sport doen waar ze van houden?

Dus voor de zoveelste keer de stoute loopschoenen aangetrokken. Maar wat er in de afgelopen vier jaar strijk en zet gebeurde, bleef dit keer wonderbaarlijk uit. Geen pijnprotesten uit kuiten of knieën, wat was er aan de hand? Langzaam maar zeker voerde ik de afstand op, en het aantal sessies per week. Alles bleef zowaar heel. Sterker nog: daar waar bij vorige pogingen het lopen zwoegen bleef, begint het nu weer steeds meer op hardlopen te lijken. Nog steeds nog niet – nog lang niet – in het tempo wat ik eigenlijk wil, maar ik loop! Ik kan weer uitkijken naar de volgende training, en kan tijdens het lopen ook vaker en vaker gewoon tussendoor genieten, iets wat ik jaren heb moeten missen.

mikpunt

Mikpunt
Kort voor de zomervakantie betrapte ik me er ineens op dat ik al weer met een half oog naar de kalender zat te kijken om te zien of ik in het najaar me maar weer eens kon gaan wagen aan een kwart. En toen ik begin augustus als official achterop de motor zat bij de Ironman Maastricht, begon het zowaar weer te kriebelen om zelf maar weer eens een hele te gaan doen. Qua agenda zou Almere 2017 mooi uitkomen, en toen ik hoorde dat de Challenge Almere-Amsterdam volgend jaar weer een EK zou zijn was de knoop snel doorgehakt. Gewoon gaan.

In mijn agenda staat voor 9 september alvast een vet uitroepteken. Hepperzinin. Tijd niet belangrijk. Meedoen wel.

5 reacties

  1. Jeroen Alkemade

    Reeds 22 jaar komen we elkaar tegen, als atleet, jij als jury-lid en nu weer als atleet. Hou vol, mooi geschreven.

  2. Jos Broeren

    Mooie woorden Hans , wens je heel veel succes met de voorbereidingen en wie weet komen we elkaar weer tegen in een tri-suit .

  3. Iris de Graaf

    Geweldig artikel met positieve berichten Hans! Fijn dat je weer terug op het paard klimt, na er vaak afgeworpen te zijn. Enjoy the ride!

  4. Jeroen koppenberg

    Mooi stuk en ik herken iets……. ! Wie weet een inspiratie om ook weer te gaan lopen ……..dank

  5. Ton van der Wal

    Hi Hans, tijd geleden dat we elkaar tegenkwamen bij RTC. Wat een mooi verhaal. Suc6 met de trainingen. Je weet het “de weg is belangrijker dan het doel ” 🙂