RIO DE JANEIRO (BRA) – Deze week vinden tijdens de Olympische Spelen in Rio de Janeiro de beide triathlonraces plaats. Tijdens de eerste drie olympische races waren de verrassingen niet van de lucht, in Londen vier jaar geleden werden favorietenrollen wel waargemaakt. Hoe gaat het deze keer? Transition kijkt in de glazen bol om te bepalen wie de kanshebbers zijn op eremetaal. Vandaag blikken we vooruit op de vrouwenrace.

Bij de vrouwen zijn alle ogen gericht op Gwen Jorgensen. De voormalig accountant van koestert evenwel slechte herinneringen aan haar eerste Olympische Spelen. In Londen reed ze lek en finishte ze vervolgens in de achterhoede. Vanwege een relatief zwak zwemonderdeel behoorde ze toen echter niet tot de kanshebbers. Dat zwemmen is daarna sterk verbeterd en te voet is er niemand sneller dan de 30-jarige Amerikaanse. Een marge van een minuut of meer met de concurrentie was daarbij geen uitzondering. Vorig jaar won de wereldkampioene van 2014 en 2015 zelfs alle races waaraan ze meedeed.

Dit jaar leed ze echter al twee keer een nederlaag nadat het verschil met een kopgroep onoverbrugbaar bleek. In Gold Coast maakte de Britse Helen Jenkins een einde aan de dertien races lange winning streak van Jorgensen, een record. Opvallend genoeg was Jenkins ook de laatste die haar had geklopt voordat ze aan haar zegereeks begon. Na haar tweede plaats in Kaapstad pakte ze de draad weer op met winst in Yokohama en Leeds (waardoor de teller inmiddels op zeventien WTS-overwinningen staat, ook weer een record), maar in Hamburg werd ze andermaal geklopt, nu door haar landgenote Katie Zaferes en onze eigen Rachel Klamer.

Sterk Brits team
Een vluchtgroep biedt dus kansen om haar te verslaan. Daarbij mag wat worden verwacht van de sterke Britse ploeg die naast Jenkins bestaat uit Non Stanford en Vicky Holland. Voor deze atletes was het al een strijd om überhaupt in de olympische ploeg te komen. Grootste slachtoffer van de onderlinge strijd werd Jodie Stimpson, de nummer twee in de tussenstand van de World Triathlon Series, die juist op de kwalificatiemomenten minder presteerde.

De 32-jarige Jenkins is de meest ervaren triatlete van het trio. De wereldkampioene van 2008 en 2011 behoorde vier jaar geleden voor eigen publiek tot de topfavorieten, maar door een knieblessure – die ze geheim had gehouden voor de buitenwereld – was ze niet topfit en werd ze vijfde. Ook de afgelopen jaren kwakkelde ze vaak met haar fysiek, tot ze in Gold Coast opeens Jorgensen klopte. Hartsvriendinnen Stanford (27), wereldkampioene in 2013, en Holland (30) – die samen een huis delen in Leeds – draaien echter ook al een tijdje mee op het hoogste niveau en hebben onder meer tijdens de Grand Final in Chicago en het olympische test event in Rio vorig jaar laten zien als enigen het loopniveau van Jorgensen te kunnen benaderen.

De meest opvallende atlete in de World Triathlon Series dit jaar was echter Flora Duffy. De 28-jarige atlete van Bermuda (met 65.000 inwoners het kleinste van de olympische triathlonlanden) gaat aan de leiding in de tussenstand van de World Triathlon Series. Ze verbeterde zich dit jaar steeds verder van vierde in Abu Dhabi en Gold Coast, derde in Kaapstad en tweede in Leeds naar haar eerste winst in Stockholm.

Andrea Hewitt Rachel Klamer - WTS Gold Coast 2015 - foto Delly Carr ITU

Andrea Hewitt en Rachel Klamer – WTS Gold Coast 2015 (foto Delly Carr ITU)

Postuum eerbetoon
Een belangrijke outsider is Andrea Hewitt. De 34-jarige Nieuw-Zeelandse is al vele jaren een vaste waarde in de internationale top en behoort steevast tot de podiumkandidaten. In Beijing werd ze achtste, in Londen zesde. Eind vorig jaar kreeg ze een groot verlies te verwerken toen haar vriend, de Franse triatleet Laurent Vidal, de nummer vijf van de Spelen in Londen, na een hartaanval overleed. Ze kwam dit jaar sterk terug met podiumplaatsen in Gold Coast en Stockholm. Misschien kan er in Rio een mooi eerbetoon volgen.

Verder zal rekening moeten worden gehouden met de beide Amerikaanse vrouwen Sarah True en Katie Zaferes. Beiden waren vorig jaar goed voor verschillende podiumplaatsen, maar waren dit jaar wat minder op dreef tot Zaferes in Hamburg won door trainingsmaatje Klamer te kloppen. Gesterkt door dit resultaat ziet Klamer zichzelf inmiddels ook als kanshebber voor een topklassering. En dan is het de vraag hoe titelverdedigster Nicola Spirig ervoor staat. De vijfvoudig Europees kampioene en winnares van de European Games brak in maart in Abu Dhabi drie vingers bij een massale valpartij op de fiets en was daarna niet meer te zien in de World Triathlon Series. Wel werd ze Zwitsers kampioene, liet ze persoonlijke records noteren in 3.000 meter races en was ze succesvol in Ironman 70.3 races. Dat laatste was ook het geval in de aanloop naar haar olympische titel vier jaar geleden…

De start vindt plaats bij Fort Copacabana aan de zuidzijde van het wereldberoemde vier kilometer lange zandstrand van Copacabana, wat ook de wedstrijdlocatie is voor het wegwielrennen en het marathonzwemmen. Na één grote ronde van 1.500 meter zwemmen in (naar gehoopt mag worden een schone) zee, volgen acht ronden van 5 kilometer fietsen. De fietsronde is lastig met twee venijnige klimmetjes en twee keerpunten op de boulevard. Na vier ronden van 2,5 kilometer lopen op de promenade worden de medailles verdeeld in het tijdelijk triathlonstadion bij Fort Copacabana.

De vrouwenrace begint zaterdag om 16.00 uur Nederlandse tijd. In Rio is het dan 11.00 uur in de ochtend.