Rotterdam is volgend jaar het fraaie decor voor het wereldkampioenschap triathlon. Niet alleen de mondiale top komt dan in actie, ook age groupers hebben de mogelijkheid om in de havenstad te strijden om de wereldtitels. De Nederlandse Triathlon Bond hoopt in deze thuiswedstrijd op een grote Oranjedelegatie en kijkt daarbij graag naar de mateloze populariteit van age group racing in Groot-Brittannië.

Martijn Keijsers knipperde dit voorjaar in Lissabon een paar keer met zijn ogen toen Team Great Britain zich op de trappen van de MEO Arena klaarmaakte voor de traditionele teamfoto. Zeker 450 atleten, allemaal strak in de teamkleding en geduldig wachtend tot de fotograaf het perfecte plaatje had. “Dat maakte wel indruk”, vertelt de communicatiemanager van de NTB, die zelf ook als age grouper in actie kwam en in Portugal goud veroverde op de sprint. “Het Britse team, dat altijd goed is vertegenwoordigd in het buitenland, is voor ons een voorbeeld. Hun deelnemersaantallen zijn moeilijk te overtreffen, maar met het oog op het WK volgend jaar in eigen land, maar zeker ook daarna, hopen we dat het in Nederland ook wat meer gaat leven.”

Nederlanders liepen tot nu toe niet echt warm voor EK’s en WK’s in het buitenland. Keijsers gist naar de redenen. “Onbekend maakt onbemind”, denkt hij. “En misschien zit de Hollandse nuchterheid ons in de weg. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.” Britten hebben daar geen last van. “Veel atleten vinden het een grote eer om Groot-Brittannië te mogen vertegenwoordigen”, vertelt Nicola Dick, bestuurslid van British Triathlon, de Britse tegenhanger van onze NTB. “Wij Britten zijn enorm trots op ons land, zelfs na de Brexit”, lacht ze. “Het landentenue wordt vol trots gedragen, iedereen wil op Jonathan en Alistair Brownlee lijken.”

Jaarlijks doen twee tot drieduizend Britse age group atleten mee aan kampioenschappen over de hele wereld. Bij het EK in Portugal waren het er meer dan 800.

Kwalificeren voor EK/WK
Dick maakt deel uit van het algemeen bestuur van Britse Triathlon en is onder meer verantwoordelijk voor de age group categorieën. “Age group racing is ongelooflijk groot in Engeland, Schotland en Wales”, vertelt ze. “Jaarlijks doen twee tot drieduizend age group atleten mee aan kampioenschappen over de hele wereld. Alleen al in Portugal waren er meer dan 800 Britse deelnemers.” De age group deelname aan internationale wedstrijden nam enkele jaren geleden een vlucht. “En het groeit nog steeds. Ik deed voor het eerst mee aan een WK in 2007, in Hamburg, en sindsdien wordt het steeds lastiger om je te kwalificeren”, vertelt Dick die zelf een fanatiek triatlete is. “Atleten steken elkaar aan. Ze zien hun vrienden in teamkleding, horen over hun resultaten of lezen erover op Facebook en denken ‘dat wil ik ook’. Of: ‘Dat kan ik ook, misschien zelfs wel beter.”

Er bestaat inmiddels een complete kwalificatieprocedure voor atleten die hun land willen vertegenwoordigen op een internationaal kampioenschap sprint- of olympische afstand. Voor ieder EK of WK zijn er drie wedstrijden waarin atleten zich kunnen kwalificeren. “Per categorie zijn er in totaal twintig slots en in iedere race zijn er voor de top-vier startplaatsen beschikbaar”, legt Dick uit. “Atleten krijgen echter alleen een slot als ze binnen de 120 procent van de eindtijd van de winnaar finishen. Als je niet snel genoeg bent, kwalificeer je je niet. Slots worden dus niet zomaar weggeven. Die moet je echt verdienen.”

Brede ondersteuning
Age group atleten worden op verschillende manieren ondersteund door de Britse bond. Naast een speciale vertegenwoordiger in het bestuur heeft ieder age group team – sprint, olympische afstand, middenafstand, lange afstand, wintertriathlon, Run Bike Run en crosstriathlon – een eigen teammanager. “Het zijn allemaal vrijwilligers en de meeste van hen zijn oud-triatleten. Zij hebben die taak op zich genomen omdat ze zelf te oud zijn om te racen of geblesseerd zijn en op deze manier toch betrokken willen blijven bij de sport. Teammanagers zijn aanspreekpunt bij de kwalificatiewedstrijden, reizen mee naar kampioenschappen en zorgen ervoor dat alles goed verloopt.”

De Britse triathlonfederatie zorgt ook voor extra faciliteiten rond de kampioenschappen. Zo is er een reisbureau dat compleet verzorgde reizen naar wedstrijden in het buitenland verzorgt. “Veel atleten boeken zelf een vlucht en hotel of reizen met de familie in de camper naar de wedstrijdlocatie, maar voor wie alleen reist, is dit echt een uitkomst. Normaal boeken we twee of drie hotels voor onze atleten. Er worden racebriefings in deze hotels gehouden, er zijn masseurs en mecaniciens beschikbaar, minibusjes die je van het hotel naar het vliegveld of het parkoers brengen en een ruimte waar de fietsen veilig gestald kunnen worden. Mensen kunnen elkaar hier ontmoeten en er is een mededelingenbord waar geregeld oproepjes voor gezamenlijke trainingen of parkoersverkenning worden geplaatst.”

Een andere service Ship a Tri Bike. “We hebben een vrachtwagen die je fiets – en andere grote items zoals wielen of een helm – bij je thuis, of een fietsenzaak bij je in de buurt, ophaalt en transporteert naar wedstrijden in Europa. De fietsen kunnen zo in de vrachtwagen gehangen worden, zodat je hem niet uit elkaar hoeft te halen en hem op de plek van bestemming weer in elkaar moet zetten. Iets waar ik zelf altijd tegenop zie als ik naar wedstrijden reis.”

Omdat we vaak met zo veel zijn, is een Europees kampioenschap soms een veredeld Brits kampioenschap in een ander land. Extra tegenstand zou het een stuk leuker en uitdagender maken.

Zelf betalen
In tegenstelling tot wat in Nederland nog weleens wordt gedacht als ze grote hordes buitenlandse atleten in vol ornaat zien aantreden, moeten Britse atleten overal zelf voor betalen: Inschrijfgeld, vlucht, accommodatie, outfit en de diensten van masseurs, mecaniciens et cetera. Dick: “Atleten betalen overal zelf voor. Je ziet dan ook dat wedstrijden in Europa beter bezet zijn dan races buiten Europa.”

Ook in Nederland draaien age group atleten zelf op voor de deelnamekosten van kampioenschappen. Keijsers: “Het lijkt soms of Nederlanders eerder bereid zijn om 500 euro neer te tellen voor een Ironman of Challenge dan 300 euro voor deelname aan een World Triathlon Series wedstrijd of een ITU-kampioenschap. Op zich jammer, want je krijgt de gelegenheid om te sporten in grote wereldsteden op het zelfde parkoers als de wereldtoppers. Dat is een geweldig mooie ervaring.”

Het Britse age group succes heeft echter ook een keerzijde. “Omdat we vaak met zo veel zijn, is een Europees kampioenschap soms een veredeld Brits kampioenschap in een ander land. Extra tegenstand zou het een stuk leuker en uitdagender maken”, stelt Dick die het tot haar missie heeft gemaakt om de succesvolle aanpak van de Britse bond ook in andere landen onder de aandacht te krijgen.

Speerpunt NTB
De NTB wil zeker een voorbeeld nemen aan Team Great Britain. Age group promotie wordt dan ook een speerpunt in het nieuwe Meerjarenplan 2017 (en later). Met Jason van der Burgt is er een nieuwe en enthousiaste age group coördinator gevonden (zie kader). Keijsers: “We hopen dat triatleten de smaak te pakken krijgen in Rotterdam, zodat Nederland ook in de toekomst beter vertegenwoordigd is op EK’s en WK’s. Met een grotere ploeg wordt het ook makkelijker om zaken als een hotel, een mecanicien en masseur ter plaatse voordelig aan te bieden.”

Dick die sinds 2007 zelf ook een vaste klant op EK’s en WK’s is breekt er nog maar eens een lans voor. “Het is een mooie gelegenheid om naar plaatsen te gaan waar je normaal niet zo snel komt en om andere atleten te ontmoeten. Je komt altijd wel iemand tegen die je kent. Tijdens de races wordt er keihard gestreden, maar na de wedstrijden is het ontzettend gezellig. Eigenlijk is het één grote familie.”

Jason van der Burgt age group coördinator NTB
Jason van der Burgt is sinds twee maanden de age group coördinator van de NTB. De bewegingswetenschapper en sportpsycholoog uit Amsterdam gaat de NTB helpen een sterkere belefing rond EK’s en WK’s voor age groupers te creëren. Hij zal samen met de medewerkers van het bondsbureau onder meer de verwachte grote interesse onder Nederlandse triatleten om deel te nemen aan het ITU WK OD 2017 in Rotterdam in goede banen te leiden. Zo draagt hij zorg voor de uitvoering van de kwalificatieprocedure, die met de ITU Triathlon Championships in Rotterdam vorige maand al van start is gegaan.

Samen met de NTB gaat hij verder de (on)mogelijkheden onderzoeken voor gezamenlijke trainingen, ondersteuning bij het boeken van hotelovernachtingen, levering van teamkleding en (medische) verzorging voor age groupers. Van der Burgt was zelf in een niet zo ver verleden een fanatiek triatleet. Hij deed in 2008 mee aan het WK lange afstand in Almere en stond in 010 aan de start van de Ironman Hawaii. “Helaas heb ik vanwege een blessure het sporten recent op een flink lager pitje moeten zetten, maar ik wil wel graat in de sport actief blijven. Ik hou ervan om zaken te regelen en om dingen concreet aan te pakken. Ik begeleid regelmatig triatleten op weg naar hun doelen. Ik weet hoe belangrijk het dan is dat zaken rond een wedstrijd goed geregeld zijn omdat dit anders alleen maar stress oplevert. Het doel is om uiteindelijk een mooie age group community te creëren. ”


Dit artikel verscheen eerder in Transition #4.

Over de auteur

Marcia Jansen

Freelance journalist | Schrijfster van de ‘De Hartslag van een ander’ | Triatleet sinds 2000 | Ironwoman sinds 2014 | Woonachtig met man en twee dochters op Salt Spring Island aan de westkust van Canada.

Gerelateerde berichten