Thomas Sijtsma hing in 2013 zijn voetbalkicksen aan de wilgen om een nieuw avontuur te starten. De triathlon, dat moest het worden. De journalist meldde zich aan bij Hellas in Utrecht en liet zich onderdompelen in de wereld van zwemmen, fietsen en hardlopen. Inmiddels is hij redelijk wegwijs in de sport. Voor Transition kijkt hij terug op de bewogen eerste jaren in de triathlon.

Eén van de beste beslissingen die ik het afgelopen decennium heb genomen, is mijn aanmelding bij een triathlonclub geweest. Het heeft me zoveel gebracht dat ik het iedere beginnende triatleet sterk kan aanraden.

Het duurde even voor ik de stap durfde te zetten drie jaar geleden. Mijn verhuizing vanuit Groningen naar Utrecht was net afgerond en mijn vrienden in het noorden liet ik achter. Nieuwe stad, nieuw leven, nieuwe passie. Dat het triathlon moest worden, was al snel duidelijk. In welke sport vind je een grotere lichamelijke uitdaging?

Terwijl ik een grote diversiteit aan triathlonfora afstruinde, werd ik met de week wijzer. Filmpjes over zwemtechniek, razendsnelle wissels en trainingsmethoden voor de meters na de overgangen stonden tussen mijn favoriete bladwijzers in de browser. Als autodidact leerde ik voor mijn gevoel snel de fijne kneepjes van het vak.

Maar alleen is ook maar alleen. Rémi stond ook niet voor zijn lol alleen op de wereld. Na een half jaar meldde ik me vol bravoure aan bij Hellas Triathlon. Die fijne kneepjes die ik meende geleerd te hebben, bleken maar een potje aankloten te zijn. Van de andere triatleten leerde ik binnen twee weken meer dan ik de zes maanden daarvoor had gedaan. Bijkomend voordeel was het volledige programma dat Hellas, en ook andere triathlonverenigingen in Nederland, biedt.

Nog mooier zijn de hechte en ijzersterke vriendschappen die worden gesmeed. Dit besef leefde ruim een week sterker dan ooit. Liggend op een bed in een gehuurd appartement in Rome, balend van een dramatisch verlopen marathon luttele uren daarvoor, zag ik een deel van mijn ‘nieuwe’ vriendengroep als kinderen zo blij genieten van de extreme afstand die we hadden afgelegd. We kenden elkaar eigenlijk kort, maar het klikte. We stelden Rome als gemeenschappelijk doel.

Als beginnend triatleet kletteren de oren bijna van je hoofd als je de plannen hoort van de ervaren mannen en vrouwen. Een vierde IronMan, een zesde marathon, ze doen alsof het niets is. Het lijkt voor beginners een onmogelijke opgave. Inmiddels hebben wij het ook geflikt; een marathon. Ons volgende doel is een IronMan. Het maakt niet uit waar, als we het maar samen doen. Die urenlange trainingen over besneeuwde bospaadjes, door kale weilanden en godverlaten fietspaden langs de snelweg hebben een band voor het leven geschapen.

Met zwemlessen op maandag, woensdag, vrijdag en zaterdag, looptrainingen op dinsdag (en regelmatig in het weekend) en fietsen op donderdag maakte ik bij Hellas grote sprongen als triatleet. En wat als ik op een druilerige, koude dinsdagavond even niet van de bank af wilde komen? Dan trok het sociale aspect dat de vereniging bood me over de streep. Vriendschappen onder het volk der triatleten zijn in een handomdraai gemaakt.

Meer lezen

Bekijk wat volgens Transition de tien beste redenen zijn om lid te worden van een vereniging.

Ook interesse om je aan te sluiten bij een vereniging? Op de website van de Nederlandse Triathlon Bond vind je een overzicht van de verenigingen die bij de bond zijn aangesloten