Marcia Jansen noteert de bijzondere verhalen achter triathlontatoeages. Deze week het verhaal van Bianca van den Kieboom.

Naam:Bianca van den Kieboom
Leeftijd:45 jaar
Beroep:lerares op een basisschool
Woonplaats:Hoogerheide
Triatleet sinds:1992

Meedoen aan de Ironman Hawaii is voor veel triatleten de ultieme droom. Ook Bianca van den Kieboom hoopte ooit aan die ene race op Kona mee te doen, totdat ze in 2001 vanwege hartritmestoornissen noodgedwongen moest stoppen met triathlon. “Dat ik het sporten moest opgeven was een grote klap, mijn wereld stortte echt in. Triathlon was mijn lust en mijn leven, ik had zoveel vrienden in de sport. Maar nadat bleek dat ik een verdikking van de hartspier (hypertrofische cardiomyopathie)had, was het volgens mijn arts in België, waar ik destijds woonde, niet verantwoord om door te gaan. In de tijd dat ik gestopt was, was ik heel erg ongelukkig. Totdat een vriendin me adviseerde om een second opinion aan te vragen in Nederland. Dat heb ik gedaan bij een cardioloog in Utrecht. Ook hij constateerde een verdikte hartspier, maar zag geen reden waarom ik niet zou kunnen blijven triatlonnen. Al heb ik wel de restrictie dat ik mijn hart tijdens een inspanning niet maximaal mag belasten. Ik moet altijd tien slagen onder mijn omslagpunt blijven.”

Na er een jaar uit te zijn geweest, bouwde Van den Kieboom in 2003 de trainingen weer langzaam op. En terwijl de trainingen langer en langer werden, begon ze ook weer voorzichtig te dromen over Hawaii. “In 2000 had ik me in Klagenfurt al eens geplaatst voor Kona door als eerste te finishen in mijn leeftijdscategorie. Ik was door het dolle heen, maar tijdens het verdelen van de slots werd ik tot mijn verbazing helemaal niet naar voren geroepen. In die tijd moest je bij de inschrijving al aangeven of je wel of niet mee wilde doen op Hawaii. Op het Engelse formulier had ik die optie netjes aangevinkt, maar op het Duitse formulier, dat ik uiteindelijk heb opgestuurd, was ik dat vergeten. Ik heb hemel en aarde bewogen om toch naar Hawaii te kunnen, maar de organisatie was onverbiddelijk.”

In 2005 maakte ze in het Zwitserse Zürich haar rentree in een Ironman. Ze finishte als derde, maar de nummer één, Karin Thürig, had zich al gekwalificeerd en de nummer twee vond een reisje naar Hawaii te duur. Zo stond Van den Kieboom datzelfde jaar nog aan de start in Kona. “Ik was echt ongelooflijk bang tijdens het zwemmen. Van tevoren had ik nog gegrapt: ‘al val ik dood neer op Hawaii, ik ben er wel mooi geweest’. Maar voor de start was ik echt even bang dat mijn hart het zou begeven. Ik heb veel schoolslag gezwommen maar toen ik eenmaal op de fiets zat, was alle spanning weg. Ik finishte toen het nog licht was, in 11 uur en 17 minuten. Veel sneller dan ik gehoopt had. Hawaii is misschien niet de mooiste wedstrijd die er is, maar voor mij was het mijn mooiste sportmoment ooit. Ik krijg er nog kippenvel van als ik er aan terugdenk.”

Als herinnering aan de Ironman Hawaii prijkt er nu een tribal tattoo op haar onderrug. “Het is nu meer geaccepteerd, maar ik werkte destijds ook al in het onderwijs, dus moest de tatoeage op een plek komen waar niet iedereen hem kan zien. Ik heb gekozen voor een tribal tattoo die staat voor oneindig leven. Voor mij is het een reminder dat je je dromen en doelen moet blijven nastreven, ook al lijken ze onbereikbaar. Als je echt iets wilt, moet je er voor blijven knokken. In het midden staat het Ironman teken. Sommige mensen vragen zich af waarom je een commercieel teken op je lichaam wilt laten zetten, maar voor mij betekent het zoveel meer. Elke keer als ik mijn tattoo zie, ben ik er trots heb dat ik volgehouden heb en dat het me gelukt is om in Kona aan de start te komen.”

Over de auteur

Marcia Jansen

Freelance journalist | Schrijfster van de ‘De Hartslag van een ander’ | Triatleet sinds 2000 | Ironwoman sinds 2014 | Woonachtig met man en twee dochters op Salt Spring Island aan de westkust van Canada.

Gerelateerde berichten