Na het voltooien van enkele lange afstand triathlons viel het de IJslandse Rannveig Guicharnaud op dat vrouwen nog altijd ver in de minderheid zijn. ‘Dat is jammer, een wedstrijd is zo veel uitdagender als er meer vrouwen starten.’ In een poging het tij te keren, besloot ze TRI4HER op te richten, een triathlonplatform alleen voor vrouwen.

Rannveig Guicharnaud (43) draait inmiddels haar hand niet meer om voor de langere afstanden, maar haar allereerste sprint verliep alles behalve vlekkeloos. Geanimeerd vertelt ze hoe ze in haar geleende trisuit meerdere keren naar haar plek werd teruggestuurd omdat ze in de wisselzone aan het fietsen was. Hoewel ze uiteindelijk wist te finishen, werd ze gediskwalificeerd omdat ze vergeten was haar startnummer te dragen. Die lag nog in het kluisje bij haar overige spullen.

De ervaring heeft haar allerminst ontmoedigd. Nadat ze voor werk naar Italië verhuisde, sloot ze zich aan bij een triathlonclub en begon ze serieus te trainen. Fietsen in de Alpen, rennen en zwemmen rond het Lago Maggiore; in die prachtige omgeving kreeg ze de smaak goed te pakken. Inmiddels is ze de sprints ontgroeid en heeft ze meerdere langere afstanden op haar naam staan, waaronder Ironman Nice en de halve afstand van het EK triathlon in Rimini.

Rannveig Guicharnaud

Rannveig Guicharnaud

Het valt haar op dat vrouwelijke triatleten nog altijd ondervertegenwoordigd zijn in de sport. In Italië was ze een van de weinige vrouwen van haar club. Daardoor was ze voor trainingen aangewezen op haar mannelijke, vaak snellere collega’s. Aanvankelijk konden er geen vrouwelijke tri-suits besteld worden, omdat de oplage te klein was.

Ook tijdens wedstrijden miste ze vrouwelijke concurrenten. In de Ironman Nice waren er op 2000 mannen zo’n 160 vrouwen. ‘Dat is jammer. Een wedstrijd is zo veel uitdagender als er meer vrouwen starten.’ Het betekent bovendien een zwemstart tussen de mannen. ‘Dat was geen zwemmen meer, maar vechten. De hele afstand lang’, aldus de IJslandse. ‘Niet dat vrouwen zo zachtaardig zijn’ geeft ze toe, ‘maar dat is tenminste een eerlijke strijd.’

Het valt Guicharnaud op dat, naast de afwezigheid van vrouwen – of misschien juist wel daardoor – er nog altijd anders naar vrouwelijke dan naar mannelijke triatleten gekeken wordt.

Zo wordt er bij de Ironman races een 5km ‘girl run’ georganiseerd, “voor de vrouwen die hun echtgenoot komen aanmoedigen”. ‘Waarom geen boy run voor alle echtgenoten van de vrouwelijke deelnemers?,’ vraag Guicharnaud zich verontwaardigd af. Ook krijgt ze regelmatig te horen dat ze dankbaar moet zijn dat ze zo’n aardige echtgenoot heeft, die haar laat trainen en met wedstrijden mee laat doen. ‘En dat mijn arme echtgenoot nu thuis voor mij moet koken.’ Ze is ervan overtuigd dat niemand er iets van zou zeggen als haar echtgenoot zo veel zou trainen.

‘Vaak lach ik het weg, maar soms raakt het me toch en begin ik te twijfelen. Ben ik egoïstisch? Zou ik meer thuis moeten zijn?’ Van haar echtgenoot en kinderen heeft ze nooit commentaar gekregen op haar vele trainingsuren of uitputtende wedstrijden. Zij steunen haar op alle fronten en komen naar de meeste wedstrijden kijken om haar aan te moedigen.

Volgens Guicharnaud zal dit alleen veranderen als er meer vrouwen aan de sport meedoen. ‘Alleen dan wordt onze deelname normaler. Wanneer we in grote getale aan de start staan, doen we er toe.’

Maar vrouwen zijn voorzichtig. Ze kent vrouwen die eerst een jaar in hun eentje trainen voordat ze zich inschrijven bij een club. Of vrouwen die er tegenop zien om met mannen te trainen, omdat ze niet snel genoeg zouden zijn.

Om die drempel te verlagen besloot Guicharnaud TRI4HER op te zetten, een on- en offline platform voor vrouwelijke triatleten van elk niveau. Op de website verschijnen blogs, wedstrijdverslagen en inschrijfinformatie voor aankomende wedstrijden. Ook offline is het platform actief. De komende maanden staan er workshops en masterclasses gepland. Tijdens de Challenge Almere organiseert TRI4HER een triathloncongres speciaal voor vrouwen. En in de toekomst wil ze trainingskampen organiseren en samen met andere triatleten uit het netwerk naar wedstrijden reizen.

Nederland loopt wat betreft de emancipatie in de sport voorop. Het vrouwelijke deelnemersveld is er, ook op de lange afstanden, groter vergeleken met andere landen. Er is een triathlon speciaal voor vrouwen, en er zijn vrouwelijke triathlonteams. Nederland leek haar daarom de ideale plek om met TRI4HER te starten.

Zelf blijft Guicharnaud ook het goede voorbeeld geven. Op het programma staan de Half Ironman in Aix-en-Provence en de halve Challenge Iceland. Bij de Ironman Kalmar wil ze zich kwalificeren voor Kona. ‘Het aantal deelnemersplaatsen wordt verdeeld naar ratio man-vrouw. Hoe meer vrouwen er mee doen, hoe meer plaatsen er zijn om je te kwalificeren’, legt Guicharnaud uit. Nog een goede reden dus om meer vrouwen te verleiden mee te doen.

Voor transition.nl gaat Guicharnaud artikelen schrijven over vrouwen en triathlon.