Marcia Jansen noteert de bijzondere verhalen achter triathlontatoeages. Deze week het verhaal van Marco Hoogenraad.

Naam:Marco Hoogenraad
Leeftijd:49 jaar
Beroep:contentmanager/webredacteur
Woonplaats:Rijswijk
Triatleet sinds:2001

Het verhaal achter de tatoeage van Marco Hoogenraad – het Challenge logo met de tekst ‘Only know you love them when you let them go’- begint in januari 2011 als zijn moeder de diagnose longkanker krijgt. “Tot die tijd richtte ik me vooral op de korte triathlonafstanden”, vertelt Hoogenraad. “Ik dacht ook altijd dat ik niet geschikt was voor de lange afstand. Maar toen mijn moeder in januari 2011 longkanker kreeg en ik het moeilijk vond om met mijn machteloosheid om te gaan, besloot ik iets te gaan doen wat totaal buiten mijn comfortzone lag: trainen voor een hele triathlon. Ik wilde lijden, de pijn voelen die mijn moeder moest voelen.”

Zijn moeder vond het prachtig dat hij zich inschreef voor de Holland Triathlon in Almere en hoopte dat ze er bij zou kunnen zijn om hem te zien finishen. “Eind 2011 startte ik de voorbereidingen, maar in april 2012 – mijn moeder leek aan de betere hand – kregen we nog een keer slecht nieuws. Bij toeval werd ook bij mijn vader longkanker geconstateerd. Hij voelde zich niet ziek, maar de kanker was al zover uitgezaaid dat genezing niet meer mogelijk was. De triathlon in Almere zou ik dan ook voor mijn beide ouders gaan doen. Die gedachte gaf me de kracht om, ondanks het verdriet, er flink tegenaan te gaan.”

De trainingen verlopen voorspoedig en niets lijkt dan ook een finish in Almere in de weg te staan. Totdat hij in juli hard ten val komt in de Beach Challenge in Kijkduin. “Het regende en het was glibberig en mijn fiets sloeg onder me weg toen ik van een houten trap reed. Ik wilde opstaan, maar voelde meteen dat het mis was. In het ziekenhuis werd een gebroken dijbeenkop geconstateerd en kwam er een einde aan mijn Almere-ambities. Ik ben geopereerd en moest daarna acht weken lang, twintig uur per dag, plat liggen.”

In januari 2013 werd hij na een razendsnelle revalidatie genezen verklaard. Maar in zijn revalidatieperiode had hij wel eerst op 10 oktober afscheid moeten nemen van zijn vader en twee manden later, op 14 december, van zijn moeder. En beiden beloofde hij op hun sterfbed dat hij – met hen in gedachten – alsnog mee zou gaan doen in Almere. Vol goede moed pakte hij de trainingen weer op, maar op 30 april 2013 sloeg tijdens een trainingsrit weer het noodlot toe. ‘Ik nam een slok uit mijn bidon, maar fietste waarschijnlijk tegelijkertijd door een kuil in de weg, waardoor het stuur uit mijn hand werd geslagen. Ik belandde met mijn hand in mijn voorwiel en sloeg over de kop. Mijn helm was kapot, er zat een groot gat in mijn lip en er was een tand afgebroken, maar de grootste schade had mijn hand opgelopen. Mijn pink hing vrijwel los in mijn handschoen. In het ziekenhuis hebben ze de pink er nog wel aangezet, maar de doorbloeding kwam niet goed op gang waardoor ze hem een week later alsnog hebben moeten amputeren.”

En of Hoogenraad nog niet genoeg ellende had meegemaakt, werd een paar dagen na het ongeluk bij zijn vrouw borstkanker geconstateerd. “Gelukkig waren er geen uitzaaiingen, kon ze worden geopereerd en is ze inmiddels genezen verklaard. Al moet ze de komende jaren nog wel hormoonpillen slikken.” Ook na deze tegenslag was hij nog steeds gemotiveerd om in Almere aan de start te komen. “Niet alleen voor mijn ouders, maar nu ook voor mijn vrouw. En dat is gelukt. Zonder al te veel trainingsuren wist ik de finish te halen. Ik heb ontzettend afgezien tijdens de marathon. Maar gelukkig kreeg ik een enorme boost toen ik in de tweede ronde mijn vrouw – die niet wist of ze wel fit genoeg was om te komen – ineens langs de kant zag staan. Almere heeft me alles gebracht wat ik er van verwacht had. Ik heb pijn geleden, gelachen, gehuild en ben de mensen die mij lief zijn in de armen gevallen. Ik voelde de aanwezigheid van mijn ouders, ondanks dat ze er niet bij waren.”

“De Challenge Almere heeft dan ook een speciaal plekje in mijn hart”, vervolgt hij. “Het vormt de afsluiting van een heel heftige periode in mijn leven, daarom wilde ik graag een blijvende herinnering in de vorm van een tatoeage. De tattoo, die op mijn bovenrug zit, is speciaal voor mij ontworpen door een kunstenares, een collega van mij. Het Challenge symbool vind ik erg mooi omdat het lijkt op een hart. De tekst ‘Only know you love them when you let them go’ is gebaseerd op een liedje van Passenger ‘Let it go’. Mijn moeder vond dat een heel mooi lied en het is zowel de begrafenis van mijn vader als mijn moeder gedraaid. Iedere keer als ik het hoor, voelen ze weer heel dichtbij.”