Saskia van den Ouden op weg naar Rio (3)

Saskia van den OudenVanwege de valpartij tijdens het EK Paratriathlon in Kitzbühel heb ik ter voorbereiding op het WK geen wedstrijden meer gedaan. Achteraf bleken de opgelopen blessures toch wat vervelender dan gehoopt (wel gevreesd). Aan mijn linkerhand had ik een breuk in een middenhandsbeentje en aan mijn rechter hand een zogenaamde skiduim met een Stener Laesie. Een Stener Laesie treedt op als bij een volledige scheur van een gewrichtsband aan de binnenzijde van de duim een pees van een duimspier tussen de beide uiteinden van deze band komt te liggen. Een operatieve ingreep, waarbij enerzijds het losgescheurde band opnieuw wordt vastgehecht aan het bot en anderzijds het band met behulp van een peestransplantaat (uit mijn onderarm) wordt versterkt, bleek noodzakelijk. Maar moest toch maar even wachten. Want deelname aan het WK Paratriathlon staat echt veel hoger op mijn verlanglijst!

De duim zit nu in een speciale brace en daarmee werk ik m’n dagelijkse trainingsschema’s af. Het zwemmen gaat daarbij minder lekker. Vanwege de pijn kan ik mijn slag niet goed maken en dat is best wel balen. Gelukkig bestaat triathlon uit drie onderdelen en is het gewoon iets minder zwemmen en meer hardlopen en fietsen. Het fietsen is mijn zwakste van de drie onderdelen. Ik fiets nog niet zolang op een racefiets (sinds voorjaar 2013) en heb uiteraard niet zoveel gevoel aan mijn linkerkant door mijn prothese. Dit zorgt ervoor dat ik slecht in en uit het pedaal kan klikken met mijn prothesevoet. Ik zit steeds te kijken waar de prothese is ten opzichte van de trapper en ben dan niet gefocust op de weg voor me. Ik merk ook dat ik het daardoor moeilijk vind om met name aan mijn geamputeerde kant scherpe bochten te nemen.

Via revalidatiecentrum Rijndam in Rotterdam ben ik in contact gekomen met Lucinda Brand (Rabobank-Liv Cycling team) en zij heeft me de afgelopen weken diverse keren techniek- en bochtentraining gegeven. Hoe super is dat! Ik moest steeds bij Lucinda in het wiel blijven en ze gaf dan voortdurend aanwijzingen en tips. Vooral: minder in mijn remmen knijpen. Doordat je één-op-één traint, kreeg ik steeds meer vertrouwen in het nemen van de bochten. Ik fiets nu echt al een stuk beter maar kan nog veel meer van haar leren.

Bij het hardlopen werd ik al tijdens het EK gehinderd door een veel te grote koker. Niet dat de koker van de blade groter was geworden, maar juist doordat mijn stomp nog altijd slinkt. Het schijnt dat zeker de eerste vijf jaren na een amputatie de stomp voortdurend veranderd en slinkt. Het vele sporten zorgt er bij mij voor dat dit proces intensiever optreedt. Zowel het slinken als de gevoeligheid ervoor. Past de koker niet goed meer en neemt de speling toe, dan ontstaan door wrijving en butsen telkens blaren en open wondjes.
Een nieuwe koker was dus nodig en dat is niet handig tijdens het wedstrijdseizoen. Een nieuwe koker is niet zo maar gemaakt, maar is een proces van gipsen (een mal maken), het maken van de proefkoker en dan het passen, uitproberen en corrigeren tot het goed voelt. Elke nieuwe koker is daardoor weer anders en is dus weer wennen. Een proces dat weken kost; weken die ik niet had. Prothesemaker Livit, die ook al een nieuwe veer (blade) had geregeld, heeft echt superhard gewerkt om de koker op tijd af te krijgen. Een week voor het WK was de koker klaar en nu kan ik dus met een compleet nieuwe blade naar het WK!

Afgelopen maandag stond de tas al ingepakt klaar voor het grote avontuur in Edmonton. Naast alle benodigde sportkleding (van wetsuit tot wedstrijdband) ook de specifieke para materialen. Mijn drie protheses (dagelijkse, hardloop en fiets), de per prothese verschillende liners, de sokken voor de liners, het verbandmateriaal voor de open wondjes en blaren, de rolstoel, m’n krukken. En natuurlijk de fietskoffer. Heel wat voor als je geen caddie hebt…

Ondertussen ben ik gearriveerd in Edmonton en hoewel de voorbereiding naar het WK niet optimaal was ben ik super blij dat mee mag doen. En wat belangrijker is: ik ben er klaar voor!