Saskia van den Ouden op weg naar Rio (2)

Saskia van den Ouden - Kitzbuhel 2014Wat hebben we de afgelopen weken meegeleefd met eerst de Nederlandse hockeyelftallen en daarna het Nederlands voetbalelftal op hun WK’s. Bijzonder eigenlijk wat deze evenementen bij publiek, media en sporters losmaken. Bijzonder ook dat ik zelf recentelijk ook zoiets heb mogen meemaken!

Het wedstrijdseizoen is momenteel volop bezig. Al in november vorig jaar werd door de NTB de voorlopige wedstrijdagenda opgesteld. Daarop stond ook het EK Paratriathlon in Kitzbühel, waaraan ik op 21 juni heb mogen deelnemen. Met een grote afvaardiging van atleten en begeleiders vertrokken we op woensdag voor de wedstrijd vanuit diverse locaties in Nederland richting Oostenrijk. Daar vormden de Nederlandse para-atleten samen met de Nederlandse jeugd en elite één grote groep triatleten. Verdeeld over twee hotels werden de maaltijden samen doorgebracht en vervolgens ging eenieder uiteraard zijn eigen programma (parcoursverkenningen, briefings etc.) doen. De onderlinge sfeer in de groep was goed en dat is echt super voor de beleving van de sport.

Op donderdag hebben we (de para’s) eerst het zwemparcours en daarna het fietsparcours verkend. Het water van het bergmeertje – de Schwarzsee – lag er rustig bij en het fietsparcours (hooggelegen, maar met weinig hoogteverschillen) was prima aangegeven. Het zwemmen en het fietsen ging ontspannen en het is echt fijn om het parcours al een keer rustig gedaan te hebben. Het loopparcours verkennen ging helaas niet, want juist in de aanloop naar deze wedstrijd had ik problemen met mijn stomp gekregen. De vorm van een stomp ondergaat de eerste jaren na een amputatie veranderingen, voordat deze een meer definitieve vorm verkrijgt. Dat betekent dus dat een koker (waaraan de prothese zit) een beperkte houdbaarheid heeft. Door het vele en intensieve sporten gaat deze ontwikkeling razendsnel en plotseling is er dan het moment dat je merkt dat de koker niet meer past.

Om mijn stomp zit eerst een liner, dat is een soort latex sok die ik over mijn stomp schuif om deze te beschermen, en daarmee ga ik in de carbon koker. Over de koker – waaraan de prothese vast zit – en mijn bovenbeen gaat dan weer een sleeve, die ervoor zorgt dat mijn stomp in de koker blijft. In dit geval was dus de koker van de loopprothese te ruim geworden en dan loop je door het schuren en botsen in die te ruime koker blaren op, of zelfs loop je de stomp open. Tussen het moment dat de koker niet meer past en de oude koker is vervangen door een nieuwe zit een proces dat weken in beslag neemt. Afspraken met de prothesemaker voor het aanmeten, gipsen, gieten en passen van een proefkoker moeten worden ingepland. Er zat dus niets anders op dan gewoon door te gaan met de huidige koker en te balanceren tussen fijn en pijn.

Op de wedstrijddag was het vroeg opstaan, want de series voor de paratriatleten begonnen om 8 uur. Op tijd op dus om te eten en goed voorbereid naar start te gaan. Uiteraard goed opletten dat ik alles mee neem (de startnummers had ik meteen na de briefing al op mijn armen en been getatoeëerd en op de protheses geplakt): fiets, wetsuit, schoenen, protheses, krukken, rolstoel…
Het lange wachten begint dan en tegen negenen moest mijn serie (PT3) in een line-up op de ponton gaan zitten en werden we voorgesteld. Daarna het water in en gefocust op de eerste boei wachten op het startsignaal. Ik kwam niet meteen lekker in mijn slag, maar toen ik ‘m te pakken had ging het zwemmen best goed.
Het uit het water komen is altijd weer een onzekerheid. Tijdens de grotere wedstrijden staan de vrijwilligers half in het water te wachten en kan ik met hun hulp op één been het water uit hinken. Op de kant doe ik snel mijn brilletje af, krijg ik m’n krukken aangereikt en dan zelf naar de wisselzone lopen.

In de wisselzone wachtte Sander Berk, die deze wedstrijd als mijn handler fungeerde. Als paratriatleet heb je bij wedstrijden altijd een handler tot je beschikking in de wisselzone om je te assisteren bij het wisselen van materiaal. Nu moest Sander dus helpen bij het uitdoen van de wetsuit, het aanreiken van de liner en de fietsprothese, het aandoen van mijn ene fietsschoen en het aanreiken van mijn fiets.

Het fietsen ging goed, ik had vaart en kon mooi blijven liggen op het ligstuur. In de derde ronde werd ik echter verkeerd ingehaald. Een man probeerde me in te halen, maar maakte een stuurfout en stond plotseling dwars voor me. Ik kon geen kant meer op en reed frontaal op zijn achterwiel. Mijn fiets bleef tegen zijn achterwiel staan en ik lanceerde daaroverheen op het asfalt. Hoewel mijn beide handen loeizeer deden, overheersten de kwaadheid en de adrenaline en wilde ik alleen maar door. Bij het opstapten (de fiets mankeerde weinig en de ketting hing nog op het kleine blad) merkte ik dat m’n duim verkeerd stond, maar door hierop een flinke klap te geven kon ik mijn stuur weer vasthouden.
Bas de Bruin (mijn coach) had de crash gezien en meteen mijn handler bij de wisselzone op de hoogte gebracht. Nu had ik met Sander de wissels goed geoefend, maar de protheses wil ik altijd zelf aandoen omdat ik zelf daar het juiste gevoel bij heb. Nu deden mijn handen het door de valpartij echter niet meer goed en kreeg ik de liner van mijn blade niet meer over mijn stomp. Ik kwam daardoor met mijn stomp niet lekker in de koker en liep het eerste stuk niet soepel. Het hardlopen was daardoor echt heel zwaar, maar door de aanmoedigingen van het NTB-team (Bas, de jeugd en de andere para’s) liep ik er doorheen kwam onbedreigd als eerste de finish over. Wel supergaaf om te horen dat je goud voor Nederland hebt gewonnen.

Die dag ben ik niet meer uit mijn rolstoel kunnen komen en ’s avonds zijn we met z’n allen eerst heerlijk bij de Italiaan uit eten gegaan, om daarna naar de prijsuitreiking te gaan. Eerst was daar de uitreiking van de gouden medaille voor Jetze Plat en daarna was het mijn beurt. Dan is het inderdaad echt heel bijzonder om op een podium te staan en het Wilhelmus voor jou te horen spelen!

Triathlon226.nl ondersteunt Saskia dit seizoen met een Zone3 Aspire wetsuit.