Saskia van den Ouden op weg naar Rio (1)

Saskia van den OudenNooit had ik gedroomd van de triathlon. Nooit heb ik ambities gehad om aan die ultieme uitdaging van zwemmen, fietsen en hardlopen te beginnen. Maar nu ik het doe, is er geen ander parcours dan dat op weg naar de volgende training of de volgende wedstrijd. Hoe ik er (letterlijk en figuurlijk) ben ingerold is een verhaal op zich…

In mijn jeugd beoefende ik met veel plezier en passie klassiek ballet. Ballet is training van lichaam en geest: de houding en lijnen die je met je lichaam maakt, de lenigheid, balans, kracht, maar ook discipline die je je eigen maakt. Door de studiekeuze voor de Pabo geraakte het ballet op de achtergrond en deed ik naast mijn studie wat aan hardlopen, als ontspanning en voor de fun. Na mijn afstuderen heb ik met veel enthousiasme en gedrevenheid in Rotterdam, Tilburg en Willemstad voor de klas gestaan en werd tussentijds een gezinsleven gestart.

Tot en met de zwangerschap en bevalling van mijn jongste dochter in 2004 ben ik altijd gezond geweest. Vlak daarna echter kreeg ik steeds meer pijn aan mijn enkel, maar dacht dat dat vanzelf weer over zou gaan. Maar de pijn werd erger. Na verloop van tijd toch maar de huisarts bezocht en die stuurde me meteen door naar het ziekenhuis voor foto’s van mijn enkel en onderbeen. Dat was het begin van een zeer lange tijd van onderzoeken en operaties in diverse ziekenhuizen. Uiteindelijk bleek in het Universitair Ziekenhuis Antwerpen dat ik een goedaardig gezwel in het bot van mijn onderbeen had. Na in totaal twaalf operaties lukte het niet om mijn been stabiel te krijgen en werd er besloten om op 1 oktober 2010 het linker onderbeen te amputeren.
 
Na de amputatie wilde ik heel graag weer gaan sporten. De revalidatieartsen adviseerden een rolstoelsport, omdat mijn lijf te zwak en instabiel was na zes jaren van operaties, herstellen, in een rolstoel zitten en op krukken lopen. Maar dat wilde ik absoluut niet. Ik wilde weer hardlopen. Deze ambitie leek echter onmogelijk te verwezenlijken, omdat een Blade (sportprothese) erg kostbaar is en niet wordt vergoed door de zorgverzekering. Dus probeerde ik het via een andere weg en schreef Radio 538 aan, die op dat moment bezig waren met de actie “Hier met je rekening”. De rekening (offerte) van prothesemaker Frank Jol voor een Blade werd opgestuurd en op vrijdagmorgen 7 september 2012 kreeg ik als winnaar Edwin Evers aan de telefoon: Radio 538 en sponsor LeasePlan Bank betaalden de Blade voor mij.
 
Daarna is het allemaal in een stroomversnelling terecht gekomen. Ik ben gaan zwemmen om verder aan mijn herstel en conditie te werken. Bij het zwemmen viel ik op en kreeg zwemlessen aangeboden. Vervolgens werd ik gevraagd om met een talentendag van de NTB mee te doen. Via de NTB kreeg ik trainingsschema’s en daarmee kon ik het lopen op een Blade opbouwen. Maar om echt de triathlon te gaan beoefenen moest er ook nog gefietst worden. In mei 2013 heb ik een fiets en alle accessoires gekocht, maar ook hier was het belangrijkste de aanschaf van de benodigde prothese. Ik was dan ook heel erg blij dat de LeasePlan bank mij graag hierin wilde ondersteunen en als sponsor voor de fietsprothese optrad.
 
Saskia van den Ouden - London 2013Met name het rennen met de Blade was de eerste maanden erg afzien, doordat ik veel last had van het open lopen van mijn stomp. Steeds weer wonden en blaren en dan dus niet kunnen trainen omdat ik de protheses dan niet aan kan trekken. In augustus 2013 was mijn eerste wedstrijd, de vrouwentriathlon van Beesd en dat was echt een geweldig gevoel. De volgende triathlon was de sprint in Veenendaal en op basis daarvan besloten de NTB en mijn coach Bas de Bruin dat ik werd ingeschreven voor het WK Paratriathlon in Londen.

Het was echt geweldig om daar tussen zoveel fantastische (para) sporters te staan. Amper ervaring met deze mooie sport werd ik echt in het diepe gegooid. De wedstrijd was enorm zwaar om te doen, het was koud en het regende, ik zwom te ver door, de wissels verliepen alles behalve soepel, maar ik werd derde in mijn klasse. Brons voor Nederland dus…  
Daarna werd alles anders. Een serieus trainingsprogramma, wekelijkse trainingen in Doorn, maandelijkse trainingen in Sittard. De wissels moeten geoefend, want voor een para-triatleet zijn de wissels ècht het vierde onderdeel van de wedstrijd. Want hoe kom je het water uit met één been? En hoe trek je snel je wetsuit uit als je met je krukken naar de wisselzone huppelt? Hoe wisselen je snel van protheses?

In een aantal van de volgende columns zal ik graag meer vertellen over de voorbereidingen, de trainingen, de ups en downs, maar ook de specifieke problemen van een para-triatleet. Want nu, op 41-jarige leeftijd en als moeder van drie kinderen, liggen mijn passie, mijn ambitie en mijn droom bij de paratriathlon!

Triathlon226.nl ondersteunt Saskia dit seizoen met een Zone3 Aspire wetsuit.