Naast de in de vorige vraag beschreven ‘emotionele’ beleving van de triathlon- en duathlonsport, kent beoefening ervan drie belangrijke pluspunten:

  1. Je traint je hele lichaam
    Zoals alle duursporten is triathlon goed voor de ontwikkeling van je cardiovasculaire systeem (hart en longen). Daarnaast versterkt het de spieren, zorgt het voor verbranding van calorieen, zorgt voor afbraak van vetweefsel, versterkt je immuunsysteem en geeft je meer energie.
    Anders dan andere duursporten en ook veel andere sporten, train je bij triathlon je hele lichaam. Lopen en fietsen alleen spreken alleen de beenspieren aan. Door de combinatie met zwemmen wordt ook het bovenlichaam getraind.
  2. Afwisseling
    Iedere keer dezelfde sport kan op den duur gaan vervelen. Bij triathlon heb je regelmatige afwisseling door de combinatie van drie sporten. Daarnaast is er nog een extra aspect, namelijk het feit dat zwemmen niet alleen een kwestie is van uithoudingsvermogen, maar ook van coordinatie en techniek. Je traint dus op een gevarieerde manier, en je kan binnen en tussen de diverse disciplines qua training vrijwel eindeloos afwisselen en combineren.
  3. Gemoedelijkheid
    De triathlon- en duathlonsport is (nog steeds) een relatief jonge en kleine sport. De triathlongemeenschap is relatief klein, en daardoor ook open. De massaliteit en anonimiteit zoals dat soms voorkomt bij grote loopevenementen, is bij ons onbekend. Onder tri- en duatleten heerst nog altijd een gemoedelijke sfeer. Iedereen heeft nog waardering voor andermans prestatie, jong of oud, topper of recreant.
  4. Zelfvertrouwen
    Duursporten in het algemeen, en triathlon en duathlon in het bijzonder, is goed voor je zelfvertrouwen. Trainen voor een bepaald doel is goed voor je gevoel van eigenwaarde. Als je vervolgens dat doel bereikt (je finisht je eerste wedstrijd, je eerste halve of zelfs je eerste hele triathlon) of zelfs overtreft (je doet het in een betere tijd dan je zelf vooraf had ingeschat), dan is dat een morele opsteker: dat heb ik toch mooi even gedaan!
  5. Zelfkennis
    Bij triathlon- en duathlonbeoefening ben je – ondanks de steun en aanmoediging die je kan krijgen van familie, vrienden, clubgenoten of andere atleten in een wedstrijd – uiteindelijk volledig op jezelf aangewezen. Succes of falen kun je (buiten materiaalpech) aan niemand anders toeschrijven dan jezelf. Tijdens met name langere of zwaardere wedstrijden kun je jezelf soms fors tegenkomen (de ‘man met de hamer’), en kun je soms behoorlijk met jezelf vechten tussen opgeven en doorgaan. Hoe dat ook uitpakt, je wordt er altijd beter van, omdat je daarmee weer een nieuw facet van jezelf ontdekt.

Een mooie beschrijving van deze laatste twee punten is gegeven in het onderstaande artikel (ergens van een Amerikaanse website geplukt):

“I love to be alive. I love the gift of life. Never have I felt more alive than when my heart is beating, my lungs filling and my muscles pumping with life – in pursuit of a goal. I’m not in it for the T-shirts, or the “Wow, you’re a triathlete?” admiration conveyed by the gaping mouth of the spectator.
Each of us has within ourselves the desire to move from spectator to participant in our own lives. A key to becoming a participant in life is to set specific, measurable and worthwhile goals, and then to pursue these goals with all our heart. Committing oneself to a triathlon is a very special way to set these goals, and to love the pursuit.

Deep down inside everyone of us is a place of terror. This is the place where we doubt ourselves, where our self-confidence dwindles and where our dreams are called into question. During a race, and through this magnificent sport, people have to pay a few visits to this place – at mile 17 of the Ironman run or even at the bike-to-run transition of a shorter race. People go to Doubtsville, and then they return. And you know what? They leave this place behind and come back with a golden smile. For with every heartbeat during a triathlon, we pound away acres from that land of fear, anxiety and doubt.
Through triathlons, I have gained a greater capacity to give and to love. I can feel my soul glow a bit brighter, my smile stretch a bit wider, my self-confidence grow a bit stronger and my happiness penetrate a bit deeper. It’s a way to hug life, to participate in life, to search deep inside and to let life flow through you at 168 beats per minute.

There is a spark to the people involved in this sport. Triathletes are here to pursue a dream, to reach deep inside and to discover how we can all break though false limits.”