Triathlon is een combinatie van drie duursporten, te weten zwemmen, fietsen en lopen, welke aaneengesloten moeten worden afgelegd.

Afgeleid van triathlon zijn vervolgens diverse andere combinatie-duursport evenementen ontstaan, zoals bijvoorbeeld de wintertriathlon (in Nederland lopen – fietsen – schaatsen, elders in de wereld veelal lopen – langlaufen – schaatsen), de duathlon (de combinatie van lopen-fietsen-lopen) of combinaties zoals zwemmen-lopen, rolski- en skeeler-triathlons en nog vele andere.

Inmiddels is wereldwijd algemeen aanvaard dat alle vormen van aaneengesloten combinatie-duursport loten zijn aan de stam van de triathlonsport, en derhalve ook vallen onder de ‘jurisdictie’ van de nationale en internationale triathlonbonden.

Buitenstaanders kijken vaak tegen triathlon aan als “onmenselijk zwaar” en “alleen voor fanatici die enorm veel trainen”. Feit is dat triathlon zo lang en zo zwaar is als je het zelf wilt maken. Net als bij hardloopwedstrijden zijn er diverse afstanden tussen ‘zeer kort’ en ‘zeer lang’, voor elk wat wils dus.

Tri- en duatleten zelf hebben vaak gekozen voor deze sport omdat de combinatie van drie duursporten afwisselend is en (mede daardoor) veel voldoening geeft. Ze genieten van het zelf actief en buiten bezig zijn, zowel tijdens trainingen als in wedstrijden. Daarnaast heeft de sport een groot vrijheidsaspect: je kunt trainen waar en wanneer je maar wilt. Ook voelen veel tri- en duatleten zich aangetrokken tot de gemoedelijke onderlinge sfeer binnen de sport. De sport is lang niet zo massaal en anoniem als hardloopwedstrijden, en men heeft vaak ook oog en waardering voor de prestaties van anderen.

Kortom: Tri- en Duathlon hebben een apart karakter voor met name duursporters die zich niet aangetrokken voelen tot het gebruikelijke of het gemiddelde.