Thomas Sijtsma hing in 2013 zijn voetbalkicksen aan de wilgen om een nieuw avontuur te starten. De triathlon, dat moest het worden. De journalist meldde zich aan bij Hellas in Utrecht en liet zich onderdompelen in de wereld van het zwemmen, fietsen en hardlopen. Met ons deelt hij zijn belevenissen in de sport.

Stayeren. In de triathlon wordt het gezien als een doodzonde, maar ik heb het gedaan. En ik ben geen uitzondering.

In mijn tweede seizoen als triatleet stond ik aan de start van de sprint in Maarssen. De wegen waren smal en de wind van kop wierp mijn snelheid op open stukken terug tot onder de dertig kilometer per uur. Ik wilde wel, maar ik kon niet.

Na het zwemonderdeel vocht ik voor wat het waard was. Vanaf de plas rechtsaf, even uit het zadel om snelheid te winnen, richting Oud-Maarsseveen langs de vaart. De onderarmen leunden nog maar net in het ligstuur toen een groep van vier of vijf heren mij kop over kop passeerde. ‘Hufters’, dacht ik.

In die periode meende ik me nog als het braafste jongetje van de klas aan de regels te moeten houden. Ik pikte niet aan en zag ze uit mijn blikveld verdwijnen. De frustratie was amper opgedroogd toen een tweede groep in dezelfde slagvolgorde voorbijschoot.

Daar knakte ik. Met mijn rechterhand schakelde ik een tandje bij en koos het wiel van nummer 57. In de overgebleven kilometers fietste ik geen meter meer met mijn neus in de wind. In een peloton van ongeveer vijfentwintig triatleten bereikten we de wisselzone voor het afsluitende looponderdeel. Jurymotor? Niet gezien.

Dit is slechts een voorbeeld van een triathlon waar regelmatig wordt gestayerd. Maar het komt veelvuldig voor. Net zoals er veelvuldig over wordt geklaagd door de zogenaamde Brave Hendrikken binnen onze sport. Ieder seizoen keert de discussie terug.

Daar stoor ik me misschien nog wel meer aan dan aan de triatleten die stayeren. Sport, en met name topsport, is het zoeken van grenzen. Een spits zoekt altijd het randje van buitenspel en ontsnapt soms terwijl hij een meter te ver staat. Laat hij dan de kans liggen? Absoluut niet. Een wielrenner die na een lekke band achter de ploegwagen terugkeert in het peloton? Het mag niet, maar gebeurt tientallen malen per wedstrijd.

Het zoeken van de grenzen van het toelaatbare en nemen het risico om uitgesloten te worden, ook dat is sport.

Wanneer je in een wedstrijd groepen voorbij ziet denderen, heb je twee keuzes: haak aan of laat het gaan. Ga niet achteraf verongelijkt verhaal halen. Je wilt toch een sterke tijd neerzetten of punten scoren voor jouw divisieteam? Zoek de grens op. Ik heb nog nooit een winnaar horen klagen over stayerende concurrenten.

Dit is geen pleidooi voor oneerlijke sport of maximaal stayeren in triathlons. Ik ben tegen. Het moet hard aangepakt worden. Maar laat de jury beslissingen nemen en mensen bestraffen. Ga niet het heilige boontje uithangen en lopen zeuren.

Nog even over Maarssen. Mocht ik ooit weer door een half peloton worden ingehaald, haak ik zonder twijfel aan.

Meer lezen?

Lees ook onze andere gerelateerde artikelen:
Wat is stayeren?
(Niet) Stayeren, hoe werkt het eigenlijk?
Stayeren in 2017: de strafbox

7 reacties

  1. J.

    En, was je blij met je ‘eigen’ prestatie na afloop?
    Kon je oprecht en zonder innerlijke morele bezwaren tegen je vrouw/kind/broer/zus/moeder zeggen dat het fietsen lekker ging en dat je zelfs een goeie tijd had neergezet?

    Je voelde je niet naar ten opzichte van degene die eveneens ‘de grenzen opzochten’, zoals je zelf zegt, maar er niet overheen zijn gegaan?

    Ik ben benieuwd, je antwoord zal me helpen hoe ik dit en je andere stukjes kan interpreteren.

  2. Fred Zegwaard

    Kiezen of delen, zegt men indien er een dilemma is!
    Nou, dan kies ìk ervoor om een een ‘heilig boontje’ te zijn.

  3. Loek

    Haha, heerlijk om te lezen hoe de auteur zijn onsportieve én amorele keuze doodredeneerd. stayeren waar het niet mag is lelijk, vals, onsportief, oneerlijk en nog meer van dat soort superlatieven. Jury of geen jury.

  4. Kans Loos

    Wat een slap stuk! Je moet juist de gene aanspreken op hun stayer gedrag! En dat je een vergelijking trekt met een sport waarbij volwassen mannen als kleine kleuters naar de grond gaan om een ander een kaart aan te naaien is helemaal krom. Jij pleit er dus ook voor dat wielrenners maar doping blijven gebruiken? Die verkennen ook de grenzen tot ze gepakt worden.
    Dit jaar mag er met gopro’s worden gefietst en als jij in mijn wiel hangt ben ik de eerste die jou uit de uitslag laat halen door de beelden aan de jury te tonen.

  5. Kurt

    Dezelfde redenering volgend kun je ook met een motortje gaan fietsen

  6. Michael Leuven

    Dus als je het wel eerlijk wil doen mag je niet klagen? Wat is dat voor idiote redenatie?

    Sterker nog, je geeft aan dat als andere het ook doen jij het ook maar moet doen. Als je 20 andere een winkel leeg ziet jatten moet je dus ook er niks van zeggen maar vrolijk mee doen?

    Het heeft niks met “het heilige boontje” zijn of het “braafste jongentje van de klas” maar met fatsoen als je het niet doet. Dat mensen het wel doen(zoals jijzelf dus…) moeten ze zelf weten, en mogen ze van mij ook voor gestraft worden. Maar draai het niet om dat diegene die het niet doen niet mogen klagen!

    Leuk dat je op het einde nog even voor de schijn een poging doet om stayeren af te keuren, maar daarna haal je “stellige mening” van jezelf alweer onderuit door te zeggen dat je de volgende keer weer vrolijk gaat stayeren….

  7. Things

    Leuk: Onder het mom van de discussie aanzwengelen je eigen mentale en morele zwakheid in een column gieten…

    Verder is de voorgestelde oplossing alweer een voorbeeld van mentaal en morele zwakte. De scheidsrechter moet het maar oplossen (strenger straffen/beter controleren). Dit gaat in triathlon nooit werken omdat het geen voetbalveld met vaste lijnen maar een fietsparcours van 10, 20 of meer km. Daarop is nooit voldoende (vrijwillige!!) mankracht om dat 100% to controleren en gezien het gezeur op de scheidsrechter in het voetbal is die paar m2 al moeilijk genoeg.

    Een eerdere oplossing is al aangedragen, meer stayertriathlon. Dan kan iedereen die dat wil daar zijn/haar wedstrijden gaan doen. Ik doe zelf graag stayer triathlons. Het is niet beter of slechter dan niet-stayer maar gewoon anders, daarom moet je aparte wedstrijden organiseren met wel en niet stayeren. Zoals er een paar jaar terug in belgie een apart NIET-stayer circuit was.

    Bij de niet stayerwedstrijden blijft elkaar aanspreken (in en na de wedstrijd) op wat acceptabel is en wat niet de enige manier. Verder vind ik dat we juist een ‘Fair Play’ award in het leven moeten roepen. Na de wedstrijd kunnen mede atleten elkaar punten geven voor sportief gedrag (oa niet stayeren). Positief belonen en elkaar aanspreken, daarmee verander je gedrag, met straffen bijna nooit. Daardoor krijg je dit soort slappe columns van mentaal zwakkeren die in hun eigen regionale wedstrijdje niet kunnen laten om toch te stayeren.

    “Ik stayer, maar alleen in wedstrijden waar dat toegestaan is”