Bas Diederen en Martijn Keijsers zijn in Kailua-Kona op Hawaii voor het WK Ironman. Bas mikt als professioneel atleet op een topklassering, terwijl Martijn debuteert als agegrouper en vooral op Hawaii is om rond te kijken en te genieten. Twee Limburgers van dezelfde leeftijd, maar met een totaal ander perspectief en benieuwd naar elkaars ervaringen. Lees mee, want ze vragen elkaar een week lang het hemd van het lijf.

Martijn: na de finish

Hoi Bas,

Zo had je je vast je terugkeer op Hawaii vast niet voorgesteld. Het deed me pijn om je zo te zijn lijden onderweg. Kun je wat vertellen over je race, of is de teleurstelling te groot nu?

martijn-ironmanBij mij liep het ongeveer zoals ik verwacht had. Wat langzamer dan mijn vooraf geschatte tijden, maar precies zo zwaar. ‘The hardest day in sport’ deed zijn naam eer aan. Ik was de dit raceweekend echt onder de indruk van de omvang en de uitstraling van dit evenement. Ik heb toch al een paar grote ironmans bezocht, maar dit slaat wel alles. Het valt niet mee om in dat circus geconcentreerd te raken en te blijven. Ik merkte de hele race dat ik zeer extern gericht was. Alle aanmoedigingen omzettend in energie en de ene lach voor de andere ruilend, heb ik me erdoorheen geslagen. Op een aantal momenten dacht ik dat de hitte me teveel zou worden, maar het hoofd letterlijk en figuurlijk koel houden heeft erg geholpen. Ik had een sterk laatste half uur en kon op een hele mooie manier met veel vreugde de laatste kilometers beleven. Jouw Team4Talent-crew heeft me onderweg fantastisch aangemoedigd en dat deed me erg goed. Daar moet je ze beslist voor bedanken.

Ik hoop dat je herstel goed en snel zal zijn, Bas! Mij zien ze hier de komende tien jaar niet meer, maar ik gun het jou dat je er wel weer zult staan en revanche kunt nemen. Als agegrouper maakte je al eens grote indruk hier en ik denk dat je het als prof ook in je hebt. Het beste en tot snel!

Martijn