Bas Diederen en Martijn Keijsers zijn in Kailua-Kona op Hawaii voor het WK Ironman. Bas mikt als professioneel atleet op een topklassering, terwijl Martijn debuteert als agegrouper en vooral op Hawaii is om rond te kijken en te genieten. Twee Limburgers van dezelfde leeftijd, maar met een totaal ander perspectief en benieuwd naar elkaars ervaringen. Lees mee, want ze vragen elkaar een week lang het hemd van het lijf.

Martijn: laatste avond

Aloha Bas!

Het is bijna zover. De zenuwen zijn bij mij intussen wel toegeslagen hoor. Die Duitsers hier in het appartementencomplex worden bijna gek onderhand. Op deze momenten mis ik mijn vrouw, mijn familie, vrienden en bekenden. Alleen maar zenuwachtige triatleten om je heen hebben is ook niet ideaal. Jij hebt een hele supportcrew bij je hè? Kun je eens vertellen wie er nu allemaal zijn? Ik ben benieuwd op welke manier ze je gaan ondersteunen. Je moet ze wel zeggen dat ze mij ook aanmoedigen hoor. Ik ben straks langer onderweg dan jij, dus ik heb ook meer aanmoediging nodig 😉

Op de pier merk je nu echt hoe massaal het evenement is. Lange rijen met inchecken en als nummer 1652 sta je er een beetje verloren tussen. Zo voelt dat althans. Gelukkig is het met de Nederlanders bij het welkomstbanket dan weer wel erg gezellig. Word je als PRO in dat opzicht anders behandeld? Mogen jullie met voorkeur inchecken bijvoorbeeld? En moet je net als wij naar een briefing? En persconferenties? Of is dat alleen voor de Kienle’s, Van Lierde’s, Frodeno’s en Carfrae’s?

Ik vroeg me trouwens ook af of jullie dezelfde regels hebben tijdens de wedstrijd. Je ziet op TV altijd een lang lint fietsers op de Queen K Highway en ze lijken meer afstand te houden onderling dan dat je bij agegroupers ziet. De belangen zijn ook wat groter natuurlijk…

Zo, het is tijd om te gaan liggen. Slapen vlak voor de race gaat nooit briljant bij mij, maar deze “vakantieweek” heeft me in elk geval energie gegeven. Niet hoeven werken heeft best zo zijn voordelen, heb ik gemerkt. Je voelt je een halve professional voor heel even. Gelukkig wordt dat in de wedstrijd heel, heel snel recht gezet 🙂 Heb je nog een laatste tip voor me, tegen de zenuwen?

Tot bij de start!
Mahalo, Martijn