Bas Diederen en Martijn Keijsers zijn in Kailua-Kona op Hawaii voor het WK Ironman. Bas mikt als professioneel atleet op een topklassering, terwijl Martijn debuteert als agegrouper en vooral op Hawaii is om rond te kijken en te genieten. Twee Limburgers van dezelfde leeftijd, maar met een totaal ander perspectief en benieuwd naar elkaars ervaringen. Lees mee, want ze vragen elkaar een week lang het hemd van het lijf.

Bas: kwalificatie
bas-diederenAloha Martijn,

Ik ben goed aangekomen op Hawaii. Dat reizen vind ik niet het leukste van het deelnemen aan races over de hele wereld. Altijd weer een gedoe met het inpakken van mijn fiets, kleding, sportvoeding etc. Meestal arriveer ik 3 of 4 dagen voor de race. Ik zie dan niet veel meer dan mijn hotelkamer en stukjes van het wedstrijdparcours als ik nog wat ga trainen. Tijd om het land of de cultuur beter te leren kennen is er niet. Alles is gericht op een goede prestatie. En 1 of 2 dagen na de race reis ik al weer terug.

Maar op Hawaii is dit anders. Hier is het nodig om langer te wennen aan de omstandigheden voor een optimale prestatie. Daarom ben ik hier al 1,5 week van tevoren. Maar de landenparade en die gekke onderbroekenrace sla ik over. Ga jij daar wel aan deelnemen?

Tot een aantal jaar geleden had je een vergelijkbaar kwalificatiesysteem voor de PRO atleten zoals dat nu nog steeds bij de agegroupers gaat. Eén goede race en je mocht naar het WK. Dat is nu anders. Eén goed resultaat is niet voldoende. Je moet op meerdere ironmans punten pakken. Tenzij je op dit WK hoog eindigt. Als je hier een top-tien notering haalt, heb je met ëén goede andere Ironman al voldoende punten om een jaar later weer te mogen starten. Daarom is eindigen in de top-tien een doel voor mij. Nu heb ik al een zwaar jaar met veel races achter de rug. Ik ben ook benieuwd hoe jouw derde hele triathlon in een tijdsbestek van 3 maanden gaat.

In Maastricht hoefde ik niet te starten voor de Kona punten. Die had ik al voldoende na mijn vierde plaats in Frankfurt en zede plaats in Zuid Afrika. Maar een Ironman in mijn achtertuin wilde ik niet missen. Nu konden mijn kinderen en mijn vrienden een keer van dichtbij zien waarom ik zoveel uren weg ben en waar ik het allemaal voor doe. Dat ik daar mijn eerste overwinning in een Ironman kon pakken, maakte het extra bijzonder.

Een plaats om goede koffie te krijgen op Hawaii? Dat weet ik eigenlijk niet. Ik neem zelf altijd een waterkoker mee van huis. En ik heb altijd een aantal blikjes Red Bull op mijn kamer staan.